Συνθήκες πολέμου για ακόμη μια φορά στη Χίο. Από τη μια πλευρά, μια καταδίωξη που κατέληξε σε τραγωδία και αναμένουμε να μάθουμε τις λεπτομέρειες και, από την άλλη, ένας αγώνας… ζωής και θανάτου, ώστε να σωθούν ενήλικες και παιδιά.
Οι γιατροί και όλο το προσωπικό του νοσοκομείο της Χίου έτρεξε να σώσει τους συνανθρώπους μας. Μια αγκαλιά αγάπης και αλληλεγγύης δοσμένη με ανιδιοτέλεια και μόνο.
Όπως έκαναν και τότε, το 2015, οι γιαγιάδες της Λέσβου, που τάισαν με μπιμπερό τα προσφυγόπουλα και συγκλόνισαν ολόκληρο τον κόσμο.
Και από την άλλη, μια άλλη Ελλάδα, με κλειστές κάμερες ακριβώς για να μην αποτυπωθεί η αλήθεια. Μια Ελλάδα που έχει μάθει να κινείται στο σκοτάδι.
Αγνοώντας κανονισμούς και κινούμενη κρυπτόμενη.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι μόνο μέσα σε μια 10ετία πέθαναν και αγνοούνται στο Αιγαίο 3.128 πρόσφυγες και μετανάστες.
Μια θάλασσα βαμμένη στο αίμα, έχοντας ευτυχώς στην μια της όχθη γιαγιάδες και γιατρούς που τρέχουν να περισώσουν τους ανήμπορους και ας μην τα καταφέρνουν τις περισσότερες φορές.
Άλλωστε, αυτό επιτάσσει η ανθρωπιστική επιταγή που στοιχειώνει όσους το «ξεχνάνε».
Κ.Σ.
