Αν και είχα σκοπό να μην ασχοληθώ στη στήλη με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, γιατί τα παιδιά στο Dnews κάνουν καταπληκτική δουλειά στην ανάλυσή τους και την επόμενη μέρα, εντούτοις θέλω να αγιάσω και δε με αφήνουν.
Ενημερωθήκαμε λοιπόν πως ο Στέφανος Κασσελάκης ετοιμάζει ίδρυμα κατά της Ακροδεξιάς με πανευρωπαϊκή δράση. Και το όνομα αυτού «Center for European Progress». Δηλαδή δύο μέρες μετά τις ευρωεκλογές, στις οποίες όπως ισχυρίζεται μείωσε τη διαφορά από τη ΝΔ από τις 23 μονάδες στις 13, αποσιωπώντας βεβαίως ότι έχασε και ο ίδιος 3 μονάδες και καμιά 300αριά χιλιάδες ψήφους, δηλαδή μείωση κατά 37% των ψήφων που έλαβε στη συντριβή του Ιούνη του 2023, ο νέος Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε πως αυτό που λείπει για να κατατροπώσει τον Μητσοτάκη και την επάρατο Δεξιά ήταν ένα ίδρυμα κατά της Ακροδεξιάς.
Μέχρι στιγμής οι πηγές μου με έχουν «κρεμάσει» και δεν έχω καταφέρει να αποσαφηνίσω εάν η φαεινή ιδέα προέκυψε από μεταμεσονύχτια μετεκλογική σύσκεψη με τους εναπομείναντες ή αν την άφησε στο μπαλκόνι του αρχοντικού του ο αέρας των Σπετσών, όπου βρίσκεται για ξεκούραση και αναστοχασμό μετά τις εκλογές.
Το μόνο που μου σφύριξαν είναι πως η ανακοίνωση του ιδρύματος Κασσελάκη πέντε μέρες πριν το Συνέδριο του Ινστιτούτου του Αλέξη Τσίπρα, περισσότερο σε φθόνο παραπέμπει. Βέβαια, η πηγή μου στην Κουμουνδούρου μου είπε και πως «ίσως βιάζεται να γίνει πρώην», αλλά το θεωρώ κακεντρεχές το σχόλιο και το διαγράφω από τα πρακτικά.
Τέλος πάντων, πέραν του ιδρύματος το δεύτερο πράγμα στο οποίο κατέληξε η ηγεσία της Κουμουνδούρου πως ευθύνεται για το εκλογικό στραπάτσο, είναι η Νέα Αριστερά, η οποία οφείλει να επιστρέψει τις έδρες.
Τίνος είναι οι έδρες ρε παιδιά;
Το state of play που λένε και στο χωριό μου έχει ως εξής: Η Νέα Δημοκρατία έχει χάσει δώδεκα (12) μονάδες. Ο προοδευτικός χώρος με την εξαίρεση του ΚΚΕ, δεν κέρδισε τίποτα από τις μεγάλες απώλειες του κυβερνώντος κόμματος. Όταν έχεις πάθει αυτό το πατατράκ (γιατί περί πατατράκ πρόκειται) το λογικό είναι την επόμενη μέρα να ξεκινήσεις μια κουβέντα για το πώς θα πάει το πράγμα αλλιώς μπας και ο χώρος σταματήσει πηγαίνει σέντρα μετά από κάθε κάλπη. Αλλά εσύ όχι μόνο δεν το κάνεις αυτό, αλλά ξεκινάς για ένα μίνι «εμφύλιο», ο οποίος εν προκειμένω μοιάζει με τρικυμία σε μια κουταλιά νερό. Και ο οποίος εν προκειμένω μάλλον απομονώνει έτι περαιτέρω τη σημερινή ηγεσία από τη συζήτηση για την ευρύτερη ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς που θα ανοίξει θέλουν δε θέλουν κάποιοι.
Από το βράδυ της Κυριακής ο επικοινωνιακός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ ασχολείται με την Νέα Αριστερά, καλώντας την «να δώσει πίσω τις έδρες» γιατί «δεν πλέον νομιμοποίηση μετά το εκλογικό αποτέλεσμα». Και επικαλούνται ένα χαρτι που ειχαν υπογραψει οι βουλευτες ως υστατο επιχειρημα. Ομως ακομα και ο αστικός κώδικας αναγνωρίζει οτι η υπογραφή δεν δεσμεύει όταν υπάρχει απρόοπτη μεταβολή των συνθηκών. Φαντάζεστε να υπογραψετε οτι θα συμμετέχετε σε μια παράσταση που σκηνοθετεί ο Τριφό και να σας προκυψει ο συμπαθής Σεφερλής;
Διαβάζοντας το επιχείρημα, αυτομάτως αναρωτιέσαι τι ακριβώς θα άλλαζε αν η Νέα Αριστερά είχε πάρει άλλες 20 χιλιάδες ψήφους κι έβγαζε ευρωβουλευτή. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ που έπιασε 14,9% χάνοντας σε απόλυτους αριθμούς το 37% των ψήφων του του 2023, πόσες έδρες δικαιούται με βάση αυτή τη λογική;
Επίσης, αναρωτιέσαι γιατί δεν είναι πολιτικά νόμιμο κάτι που το επιτρέπει το σύνταγμα και έχει γίνει άπειρες φορές στα μεταπολιτευτικά χρονικά;
Πέρα από τη γενική πολιτική συζήτηση για το θέμα της ανεξαρτητοποίησης βουλευτών, είναι δυνατόν να φωνάζει ο ΣΥΡΙΖΑ; Να θυμίσουμε λίγο το ιστορικό του κόμματος στο πεδίο αυτό:
- Την αντιμνημονιακή περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ ενέταξε στον ΚΟ τους Τζάκρη και Κουρουμπλή και Σακοράφα που είχαν εκλεγεί με το ΠΑΣΟΚ.
- Στα χρόνια της Συμφωνίας των Πρεσπών ο ΣΥΡΙΖΑ κυριολεκτικά διέλυσε την ΚΟ των ΑΝΕΛ παίρνοντας τους Κουντουρά, Παπαχριστόπουλο και Κόκκαλη που είχαν εκλεγεί με το κόμμα Καμμένου, τον Σπύρο Δανέλλη από το Ποτάμι και τον Θανάση Θεοχαρόπουλο από το Κίνημα Αλλαγής.
- Στα χρόνια 2019-2023 ο ΣΥΡΙΖΑ ενέταξε τις βουλεύτριες Μπακαδήμα και Αδαμοπούλου που είχαν εκλεγεί με το ΜέΡΑ 25.
Κάπως έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα «κοίτα ποιος μιλάει». Αλλά πέρα από τα όποια επιχειρήματα μπορεί να βρει κανείς για τη μία ή την άλλη άποψη, σε τι εξυπηρετεί την κοινωνία να ασχολείται όλη μέρα η αξιωματική αντιπολίτευση με τη Νέα Αριστερά, αντί να κάτσει να δει τι θα κάνει με τον Μητσοτάκη; Για το Θεό πια.
