Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, με τίτλο «Τα δύσκολα στους επόμενους», είχε στη στήλη του στην «Καθημερινή» της Κυριακής ο Κώστας Καλλίτσης.
Ας ξεχωρίσουμε ορισμένα από τα στοιχεία όπως δημοσιεύτηκαν στο Κ-Report:
Πραγματικοί μισθοί: Ενώ το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε 12,7% στην εξαετία 2019-25, οι πραγματικοί μισθοί δεν αυξήθηκαν παρά μόλις 0,3%. Έτσι, το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ μειώθηκε και με κριτήριο την μέση αμοιβή η Ελλάδα έπεσε από την 19η στην 26η θέση των 27 της ΕΕ –προτελευταία, πάνω από την Βουλγαρία.
Παραγωγικότητα: Στην ίδια περίοδο, η Ελλάδα έπεσε κάτω από τη Βουλγαρία στην παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας σε μονάδες αγοραστικής δύναμης. Από το 55,7% έπεσε στο 54,1% ενώ την ίδια περίοδο η Βουλγαρία από το 48,5% το 2019 ανέβηκε στο 59,2% το 2025. Μείναμε τελευταίοι, πίσω από την Βουλγαρία.
Δημοσιονομική πολιτική: Και το πετράδι του στέμματος, η δημοσιονομική πολιτική, στηρίζεται σε μια όχι σταθερή βάση, υπερφορολόγησης και ασφυκτικού περιορισμού των κοινωνικών δαπανών, καθώς και σε ρήτρες διαφυγής.
Αλλά η ρήτρα διαφυγής για τους εξοπλισμούς, πχ, λήγει το 2028. Το 2029 αρχίζουν τα ζόρια.
Γράφει ο εκ των κορυφαίων δημοσιογράφος:
«Το 2025 ένας στους δύο αδυνατούσε να αντιμετωπίσει μια απρόβλεπτη δαπάνη 500 ευρώ –το 50,5%, έναντι 48% το 2019–, ενώ την ίδια περίοδο το αντίστοιχο μέσο ποσοστό στην Ε.Ε. των «27» μειώθηκε από 32% σε 29,2%, ανακοίνωσε προχθές η Eurostat. Την ίδια 6ετία, ενώ το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε 12,7% και από 53,3% του μέσου ευρωπαϊκού όρου ανέβηκε στο 56,9%, οι πραγματικοί μισθοί πάγωσαν: Δεν αυξήθηκαν παρά μόλις 0,3%. Ετσι, στην 6ετία, με κριτήριο τη μέση αμοιβή μιας θέσης πλήρους απασχόλησης, η Ελλάδα έπεσε από τη 19η στην 26η θέση των «27» της Ε.Ε. Προτελευταίοι στους μισθούς. Μπορεί ένα 25% της κοινωνίας να περνάει καλά έως πολύ καλά, αλλά το μεγάλο μέρος, και δη το πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου της μισθωτής εργασίας, αντιμετωπίζει ακραίες οικονομικές δυσκολίες. Και χωρίς προοπτική. Γιατί η επιδείνωση της κατάστασής τους συμβαδίζει με την επιδείνωση θεμελιακών μεγεθών: Στην 6ετία, η Ελλάδα κατάφερε να πέσει κάτω από τη Βουλγαρία στην παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας σε μονάδες αγοραστικής δύναμης. Από 55,7% καθ’ ημάς και 48,5% στη Βουλγαρία το 2019, έπεσε στο 54,1% καθ’ ημάς και ανέβηκε στο 59,2% στη γείτονα το 2025. Τελευταίοι στην παραγωγικότητα.
Τι υποδηλώνουν αυτά τα δεδομένα; Μεταξύ άλλων, ότι μια ιστορικά μοναδική σε αφθονία χρηματοδότηση δαπανήθηκε χωρίς να αφήσει κάποιο αξιόλογο αναπτυξιακό αποτύπωμα. Το 2019 το ελληνικό ΑΕΠ ήταν
Για τις προεκλογικές παροχές, συμπιέζονται οι κοινωνικές δαπάνες και ζητούνται ρήτρες διαφυγής.
185 δισ. ευρώ, το 2025 ήταν 250 δισ. ευρώ, αυξημένο κατά 65 δισ. Τα δύο τρίτα της αύξησης οφείλονται στον πληθωρισμό, το ένα τρίτο είναι πραγματική. Για να επιτευχθεί, δαπανήθηκαν περίπου 65 δισ. ευρώ από τα ευρωπαϊκά λεφτόδεντρα (ΤΑΑ, ΕΣΠΑ, ΚΑΠ) καθώς και σχεδόν άλλα 60 δισ. ευρώ ενισχύσεις για/με αφορμή την πανδημία και την πρώτη ενεργειακή κρίση. Απειρα λεφτά. Μια ιστορική ευκαιρία χάθηκε. Πόσο θα μας λείψει, θα φανεί σύντομα. Υπάρχουν παράγοντες που δεν εξαρτώνται από εμάς και που θα έχουν ή θα μπορούσαν να έχουν σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Ο ανοδικός κύκλος των επιτοκίων, οι επιπτώσεις μιας επιδείνωσης της έντασης στη Μέση Ανατολή ή/και της παράτασης του πολέμου στην Ουκρανία, το σπάσιμο της φούσκας της τεχνητής νοημοσύνης. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς. Κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.
Είναι ενδεικτικά όσα σχετίζονται με το πετράδι του στέμματος, τη δημοσιονομική πολιτική. Για να κινείται εντός των πλαισίων, απαιτούνται μεταρρυθμίσεις τόσο στο σκέλος των δαπανών όσο και στο σκέλος των εσόδων. Δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό ούτε στο ένα ούτε στο άλλο. Δεν υπάρχει μεταρρυθμιστική διάθεση. Κυριαρχεί ο συντηρητισμός, πελατειακές πολιτικές και προεκλογικές παροχές.
Για να υπάρχει παράθυρο στις τελευταίες, συνθλίβονται οι κοινωνικές δαπάνες – σοβάδες πέφτουν στα σχολεία, δάσκαλοι λείπουν, νοσηλευτές λείπουν, αντιπλημμυρικά και άλλα αναγκαία έργα υποδομών στέλνονται στο μέλλον. Κι επειδή αυτά δεν επαρκούν, γίνεται προσφυγή σε ρήτρες διαφυγής για δαπάνες για την άμυνα και την ενέργεια. Ομως οι ρήτρες διαφυγής λήγουν το 2028 – μετά απομένουν και μας επιβαρύνουν οι πληρωμές, σκέτες. Αλλά αυτά ίσως είναι τα δύσκολα που θα κληθούν να διαχειριστούν οι επόμενοι».






























