Οι Χούθι δοκιμάζουν με το «καλημέρα» το «σύμφωνο της Μέκκας» στο οποίο συμμετέχουν Πακιστάν, Σαουδική Αραβία και Τουρκία και πιέζεται προκειμένου να συμμετάσχει και η Αίγυπτος. «Σύμφωνο της Μόσχας» που μερικοί βιάστηκαν ίσως να το χαρακτηρίσουν «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ» καθώς συμφωνήθηκε μεταξύ των τριών χωρών ότι το κράτος που δέχεται επίθεση ζητάει συγκεκριμένης μορφής συνδρομής, κάτι όμως που δεν επιβεβαιώνεται μετά την επίθεση των Χούθι.
Τα «Παιχνίδια Εξουσίας» αναδημοσιεύουν από το Κ-Report των Κώστα Καλλίτση και Παύλου Τσίμα που κυκλοφορεί καθημερινά σε συνδρομητική μορφή και με πλούσια ύλη και που κάθε Τετάρτη αποστέλλει δωρεάν στους συνδρομητές του το «Έχετε γράμμα από την Τουρκία», για το οποίο «φροντίζουν» οι δημοσιογράφοι Ευάγγελος Αρεταίος και Μαρία Ζαχαράκη:
Η κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα φέρνει το νεοπαγές σύμφωνο της Μέκκας (Πακιστάν, Σαουδική Αραβία, Τουρκία) αντιμέτωπο με το ερώτημα που συνήθως αποφεύγουν οι διπλωματικές διακηρύξεις: τι σημαίνει για μια συμμαχία η ώρα να αναλάβει πολεμικό κόστος; Η Σαουδική Αραβία δέχεται επαναλαμβανόμενα πλήγματα από τους Χούθι, ενώ η απειλή αγγίζει πλέον την ασφάλεια του βασιλείου, τις ενεργειακές υποδομές και τη στρατηγική θαλάσσια αρτηρία του Μπαμπ ελ Μαντέμπ.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η Τουρκία επιχειρεί μια λεπτή γεωπολιτική ακροβασία. Ο υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, δηλώνει ότι η Άγκυρα μπορεί να καλύψει συγκεκριμένες στρατιωτικές ανάγκες του Ριάντ, κυρίως σε τεχνικό επίπεδο, εδώ, ενώ τουρκικές πηγές που επικαλείται το «Αλ-Μόνιτορ» αποκλείουν άμεση στρατιωτική επέμβαση στην Υεμένη, εδώ.
Η Άγκυρα δεν μιλά για τουρκικές δυνάμεις στην Υεμένη, αλλά για αμυντικές δυνατότητες, τεχνογνωσία και τεχνική συνδρομή. Παράλληλα, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών περιγράφει τη συμμαχία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν ως εγχείρημα που προχωρά προς τη δημιουργία στρατηγείου, αφήνοντας ανοιχτό και το ενδεχόμενο διεύρυνσής της.
Το θεσμικό κενό: Η κρίση αναδεικνύει, ωστόσο, και την αμφισημία του συμφώνου. Το πλήρες περιεχόμενό του δεν έχει δημοσιοποιηθεί στην Τουρκία και η επικύρωσή του από την τουρκική Εθνοσυνέλευση εκκρεμεί. Έτσι παραμένει ένα κρίσιμο κενό ανάμεσα στην πολιτική βούληση και στη νομικά δεσμευτική υποχρέωση, εδώ. Ο Φιντάν έχει παραλληλίσει τη συμφωνία με τη λογική του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ, διευκρινίζοντας ότι το κράτος που δέχεται επίθεση πρέπει να ζητήσει συγκεκριμένη μορφή βοήθειας. Η επιχειρησιακή μετάφραση της κοινής άμυνας των τριών του συμφώνου της Μέκκας, επομένως, παραμένει ανοιχτή.
Η Άγκυρα και το κόστος εμπλοκής: Η Υεμένη δεν είναι Συρία. Η γεωγραφική απόσταση, η σύνθετη επιμελητεία και η παρουσία πολλών περιφερειακών παικτών καθιστούν μια τουρκική επέμβαση πολύ διαφορετική υπόθεση. Η Άγκυρα φαίνεται να προκρίνει την ενίσχυση της σαουδαραβικής άμυνας απέναντι σε πυραύλους και drones, την ανταλλαγή πληροφοριών, την εκπαίδευση και τον στρατιωτικό σχεδιασμό.
Στην εξίσωση βρίσκεται και το Ιράν. Η Τουρκία διατηρεί διαύλους με την Τεχεράνη και δεν έχει προφανές συμφέρον να μετατρέψει τη συνεργασία με το Ριάντ σε μετωπική αντιπαράθεση με το ιρανικό στρατόπεδο.
Μπαμπ ελ Μαντέμπ
Το διακύβευμα υπερβαίνει τη Σαουδική Αραβία. Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ αποτελεί κρίσιμη θαλάσσια δίοδο για τη διακίνηση εμπορευμάτων και ενέργειας μεταξύ Ασίας, Ερυθράς Θάλασσας και Μεσογείου. Η δυνατότητα των Χούθι να απειλούν τη ναυσιπλοΐα προσδίδει στην κρίση διεθνή οικονομική διάσταση, ενώ για το Ριάντ η ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρομών συνδέεται άμεσα με τις εξαγωγές και την ενεργειακή του οικονομία.
Η κρίση των Χούθι είναι η πρώτη πραγματική δοκιμή. Εάν το σύμφωνο παραμείνει εργαλείο αποτροπής, η ασάφεια μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του. Εάν όμως απαιτηθεί πολεμική δράση, τότε θα φανεί ποιος αποφασίζει, ποιος αναλαμβάνει το κόστος και μέχρι πού φθάνει η δέσμευση κάθε εταίρου. Εκεί θα κριθεί εάν η Μέκκα γέννησε μια πραγματική περιφερειακή συμμαχία ασφαλείας ή ένα φιλόδοξο διπλωματικό περίγραμμα που ακόμη αναζητά την επιχειρησιακή του υπόσταση.
