Τρέχοντας σαν οι εκλογές να είναι αύριο, η κυβέρνηση δείχνει να μετατρέπεται σε εκλογικό κομματικό μηχανισμό, το κράτος τείνει να περιπέσει από τη θερινή ραστώνη σε χειμερία νάρκη, τα φαινόμενα παράλυσης πυκνώνουν και τα πολιτικά ρίσκα αυξάνονται. Τα παραπάνω διαμηνύει ο εκ των κορυφαίων δημοσιογράφων Κώστας Καλλίτσης κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου με άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» της Κυριακής.
Τα «Παιχνίδια Εξουσίας» αναδημοσιεύουν:
«Με κριτήριο τις εξελίξεις στην οικονομία, η χώρα θα ’πρεπε να ανασκουμπωθεί και να ανασυνταχθεί. Αυτό γίνεται πιο επιτακτικό αν επαληθευτεί το σενάριο παράτασης της κρίσης στη Μ. Ανατολή, με σπάσιμο, παράλληλα, της φούσκας της τεχνολογίας στα χρηματιστήρια, ένα δίδυμο που θα ’φερνε στον κόσμο ύφεση και πληθωρισμό της τάξης του 5% – με πρώτο θύμα την Ευρώπη. Αλλά και στα μετριοπαθή σενάρια, η ελληνική οικονομία μπαίνει σε ολισθηρό έδαφος: Οι επιχορηγήσεις του ΤΑΑ τελειώνουν, το πολιτικό ρίσκο αναστέλλει νέες αξιόλογες επιχειρηματικές κινήσεις, οι ρυθμοί μεγέθυνσης τείνουν να εξασθενήσουν και στα οχυρά των καρτέλ η ακρίβεια φαίνεται να σαρκάζει τις συμφωνίες κυρίων.
Το ερώτημα που συζητιέται: Αν οι εκλογές γίνουν την άνοιξη 2027, δηλαδή σε 9-10 μήνες, τι θα γίνει μέχρι τότε;... Μια πολιτική ηγεσία που θα είχε αίσθηση του επείγοντος, που δεν θα την κινούσε ο φόβος μήπως χάσει την εξουσία αλλά το αίσθημα ευθύνης για τη χώρα, θα έσπευδε αν μη τι άλλο να προλάβει τη χαλάρωση. Θα έθετε συγκεκριμένους στόχους για τη χώρα, θα προσδιόριζε σαφή καθήκοντα για τα υπουργεία, θα προειδοποιούσε ότι θα ελέγχει συστηματικά την υλοποίησή τους, θα επισήμαινε σε όλους ότι δεν πρέπει να ατονήσει αλλ’ αντιθέτως πρέπει να τονωθεί το νομοθετικό έργο και ότι δεν πρέπει να χαλαρώσει αλλ’ αντιθέτως πρέπει να τρέξει ο κρατικός μηχανισμός. Θα εξηγούσε ότι η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να κάψει χρόνο, και δεν θα άφηνε τις εκλογές να την παραλύσουν.
Η κυβέρνηση το ’χει δει αλλιώς. Συμπεριφέρεται λες κι όλα τα άλλα είναι πολυτέλεια, πλην της άγρας ψήφων. Την περασμένη Δευτέρα, ο πρωθυπουργός είπε στους βουλευτές της Ν.Δ. δύο πράγματα. Ενα, ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν την άνοιξη του 2027. Δύο, τι πρέπει να κάνουν μέχρι τότε, πώς να κινηθούν, ποιο πρέπει να είναι το μέλημα και η έγνοια του πολιτικού προσωπικού της Ν.Δ. στις σχεδόν 300 ημέρες που θα μεσολαβήσουν μέχρι τότε: να παρατήσουν οτιδήποτε άλλο και να τρέχουν για να μαζεύουν ψήφους. «Οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη 2027 –τους είπε–, αλλά εμείς θα τρέχουμε σαν οι εκλογές να είναι αύριο».
Τρέχοντας σαν οι εκλογές να είναι αύριο, η κυβέρνηση μετατρέπεται σε προεκλογικό κομματικό μηχανισμό, το κράτος τείνει να περιπέσει από τη θερινή ραστώνη στη χειμερία νάρκη και τα φαινόμενα παράλυσης πυκνώνουν.
Ηδη, υπουργοί είτε κάνουν τελευταίες πελατειακές «διευθετήσεις» (όπως το καθ’ ημάς «σκάνδαλο των φλαμίνγκο», του υπουργείου Περιβάλλοντος, με τα εκτός σχεδίου μεγαθήρια σε παραδοσιακούς οικισμούς και παρθένες εκτάσεις...) είτε αναλώνονται στην επεξεργασία προεκλογικών παροχών.
Παράδειγμα, τα δύο «5ετή προγράμματα». Κάποιοι σκαρφίστηκαν να αθροίσουν 6 δισ. που οφείλονται για έργα της προηγούμενης 5ετίας 2021-25, μαζί με 17 δισ. ευρώ για την 5ετία 2026-30 (κατ’ ουσίαν, τους πόρους των προγραμμάτων δημοσίων επενδύσεων), να τα ονομάσουν «Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης» και να τα εμφανίσουν ως τους πόρους που θα καλύψουν το χρηματοδοτικό κενό που αφήνει το ΤΑΑ. Και κάποιοι άλλοι ζήλεψαν αυτήν την ιδέα και σκέφτηκαν να κάνουν άλλο ένα, «λαϊκό» 5ετές, προσθέτοντας στις παροχές που θα εξαγγελθούν στη ΔΕΘ για φέτος και το 2027 ακόμα μερικά δισ. ευρώ υποσχέσεις για παροχές σε βάθος 5ετίας...
Στα χρόνια πριν από τις εκλογές του 2023 μοιράστηκαν περίπου 60 δισ. σε ό,τι κινείται, με αφορμή την πανδημία και την ενεργειακή κρίση. Τώρα, τόσα λεφτά και δημοσιονομικές ευχέρειες δεν υπάρχουν. Εχει μείνει, όμως, το know how – κι είναι σαν το ποδήλατο, δεν ξεχνιέται».
