«Για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο βρισκόμαστε τόσο κοντά σε έναν Γ΄ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο».
Στη βαρυσήμαντη αυτή εκτίμηση προχωρά το ΚΚΕ, με την Πολιτική Απόφαση του πρόσφατου Συνεδρίου του, Απόφαση που περιγράφει τη διαμάχη ΗΠΑ - Κίνας για την παγκόσμια ηγεμονία, τη διαμόρφωση των στρατοπέδων και τις αντιθέσεις στο εσωτερικό τους, την προετοιμασία του ΝΑΤΟ για έναν γενικευμένο πόλεμο στην Ευρώπη, την πολεμική βιομηχανία.
Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η ανάλυση για τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας, με ειδικές αναφορές στη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και τα «ήρεμα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τα «Παιχνίδια Εξουσίας» αναδημοσιεύουν το σχετικό μέρος της Πολιτικής Απόφασης του Συνεδρίου του ΚΚΕ:
Για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο
Ο βασικός παράγοντας που τροφοδοτεί και οξύνει τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και τις συγκρούσεις σε διεθνές επίπεδο είναι η υποχώρηση της οικονομικής δύναμης των ΗΠΑ σε σχέση με την ισχυροποίηση της Κίνας, αλλά και η όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, καθώς και των αντιθέσεων στο εσωτερικό τους. Απέναντι στη μέχρι σήμερα διαμορφωμένη ευρωατλαντική συμμαχία προβάλλει η υπό διαμόρφωση ευρασιατική, με βασικές δυνάμεις την Κίνα, που τείνει να κατακτήσει την πρώτη θέση στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, και τη Ρωσία, που παραμένει η 2η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη. Άλλα ανερχόμενα καπιταλιστικά κράτη, όπως η Ινδία ή η Τουρκία, κινούνται ανάμεσα στα δύο ιμπεριαλιστικά μπλοκ.
Για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο βρισκόμαστε τόσο κοντά σε έναν Γ΄ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο. Η εντατική προετοιμασία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, των ιμπεριαλιστικών ανταγωνιζόμενων στρατοπέδων, είναι αντίστοιχη, ανάλογη με αυτήν του Μεσοπολέμου. Η μορφή και τα μέτωπα που θα σχηματιστούν στην πορεία, θα αποτυπωθούν καλύτερα στην εξέλιξή τους. Η αναμέτρηση για την κατάκτηση της κορυφής της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας είναι αμείλικτη. Εκδηλώνεται σ’ ένα διαρκώς διευρυνόμενο πεδίο αντιπαραθέσεων σε στρατηγικής σημασίας κλάδους της οικονομίας, στις άμεσες ξένες επενδύσεις και εξαγωγές κεφαλαίου, στις πολιτικές - στρατηγικές συμμαχίες και στηρίγματα, στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, στις σπάνιες γαίες, στην Τεχνητή Νοημοσύνη και γενικότερα στην τεχνολογική υπεροχή, στις εφοδιαστικές αλυσίδες, στα λιμάνια, στη ναυπηγική βιομηχανία, στη ναυτιλία και σε άλλους τομείς.
Το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για γενικευμένο πόλεμο στην Ευρώπη, διατάσσει δυνάμεις και ενισχύει τις στρατιωτικές βάσεις στα ρωσικά σύνορα, εκσυγχρονίζει το συμβατικό και πυρηνικό του οπλοστάσιο, τροφοδοτεί την Ουκρανία με σύγχρονο εξοπλισμό.
Η ΕΕ δυναμώνει και με σχετική αυτοτέλεια την πολεμική οικονομία και προετοιμασία, που διαπερνά το σύνολο των κλάδων και τομέων της οικονομίας των κρατών - μελών, με ιδιαίτερο τον ρόλο της Γερμανίας και της Γαλλίας, με στόχο τον «επανεξοπλισμό της Ευρώπης». Ενισχύει τα υπάρχοντα και δημιουργεί νέα ταμεία και προγράμματα για τους στρατιωτικούς σκοπούς, κλιμακώνοντας την επίθεση κατά των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων.
Η ΕΕ από κοινού με το ΝΑΤΟ υλοποιούν το σχέδιο της «στρατιωτικής κινητικότητας», της «στρατιωτικής Σένγκεν», ώστε ταχύτατα, σε ελάχιστες ώρες, να μεταφέρονται στρατιωτικές δυνάμεις και μέσα στο πολεμικό μέτωπο. Η αποκαλούμενη «συμμαχία των προθύμων» –ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Πολωνία και Βαλτικές Χώρες– προετοιμάζεται για την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στο ουκρανικό έδαφος στο όνομα των λεγόμενων «εγγυήσεων ασφαλείας». Ο σχεδιασμός αυτός και οι στρατηγικές κινήσεις των ΗΠΑ, της Κίνας αλλά και της Ρωσίας προκαλούν αλλαγές στον παγκόσμιο χάρτη, τροφοδοτούν όξυνση των ανταγωνισμών, υποδαυλίζουν συμμαχίες χρόνων και απειλούν με κλιμάκωση του πολέμου και τη χρήση σύγχρονων συμβατικών πυραύλων και πυρηνικών όπλων. Η διαδικασία αναζήτησης προσωρινού συμβιβασμού στην Ουκρανία με την παρέμβαση των ΗΠΑ και τα παζάρια με τη Ρωσία –ακόμα κι αν επιτευχθεί– δεν αναιρεί τη γενική τάση όξυνσης των ανταγωνισμών. Ο όποιος προσωρινός συμβιβασμός θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε έναν νέο γύρο όξυνσης ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Η προσωρινή εκεχειρία, που επιβλήθηκε τον Οκτώβρη του 2025 στην Παλαιστίνη με την παρέμβαση των ΗΠΑ, διαιωνίζει την ισραηλινή κατοχή και ακυρώνει τη λύση των δύο κρατών. Συνεχίζεται η σφαγή του παλαιστινιακού λαού στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, η οποία μετατρέπεται σε αμερικανο-ισραηλινό προτεκτοράτο. Συνεχίζεται ο αγώνας για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα πριν από τον Ιούνη του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, με εδαφική ενότητα, χωρίς κατοχικές δυνάμεις, εποικισμούς και εποίκους, με την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και την επιστροφή των προσφύγων.
Σε κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία εκδηλώνονται αντιθέσεις, που προκαλεί η αναρχία της παραγωγής, η ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη και οι ανισότιμες σχέσεις μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων μπορεί να διευρύνει υπάρχουσες ρωγμές στον «ευρωατλαντικό άξονα» τα επόμενα χρόνια. Ήδη καταγράφονται σοβαρές διαφορές σε σχέση με τη στάση απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, τους εμπορικούς δασμούς, την «πράσινη» μετάβαση, τις σχέσεις με τη Ρωσία.
Οι αποκλίσεις αποτυπώνονται και στη νέα Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας των ΗΠΑ (σχετικά με τις δεσμεύσεις στρατιωτικο-πολιτικής συνεργασίας, την αντιμετώπιση των μεταναστών κ.ά.) και στις δηλώσεις για το μέλλον της Γροιλανδίας. Αντίστοιχα, στους κόλπους των αστικών δυνάμεων της Ρωσίας διαφαίνεται μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε όσους επιζητούν έναν πρόσκαιρο συμβιβασμό με τις ΗΠΑ και όσους επιδιώκουν ενίσχυση και εμβάθυνση των σχέσεων του καπιταλιστικού κράτους με άλλα κράτη του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ. Σε κάθε περίπτωση, οι συμβιβασμοί είναι προσωρινοί και οι ανταγωνισμοί είναι μόνιμοι στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Οι συμμαχίες μπορεί να αλλάζουν, να αναδιατάσσονται, αλλά το βασικό στοιχείο που καθορίζει τον ταξικό τους χαρακτήρα, και συνεπώς την ουσία της ευρωατλαντικής και ευρασιατικής συμμαχίας, είναι η οικονομική βάση των καπιταλιστικών κρατών που τις συγκροτούν, δηλαδή η κυριαρχία των μονοπωλίων και τα συμφέροντά τους. Συνεπώς, το δίλημμα «ευρωατλαντικό ή ευρασιατικό στρατόπεδο» είναι ψεύτικο, στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των λαών, υπονομεύει την αυτοτελή ιδεολογική - πολιτική πάλη τους για την ανατροπή του καπιταλισμού, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Η σημερινή καπιταλιστική Ρωσία είναι προϊόν της αντεπανάστασης, ισχυρό καπιταλιστικό κράτος, δεύτερη στρατιωτική δύναμη με τον δικό της σχεδιασμό. Είναι φορέας αντικομμουνισμού και αντισοβιετισμού, που συκοφαντεί τον σοσιαλισμό και καπηλεύεται τις κατακτήσεις της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και τον καθοριστικό ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης στην Αντιφασιστική Nίκη των Λαών κατά τον Β΄ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, επιδιώκοντας να χειραγωγεί όχι μόνο τον λαό της Ρωσίας αλλά και Κομμουνιστικά Κόμματα και άλλα κράτη.
Η Κίνα αποτελεί σήμερα παράδειγμα καπιταλιστικής παλινόρθωσης που καθοδηγείται από ένα «Κομμουνιστικό» Κόμμα, το οποίο ασκεί καπιταλιστική εξουσία, ακολουθώντας τη γνωστή «μεικτή οικονομία», δηλαδή καπιταλιστική ανάπτυξη με διευρυμένη κρατική ιδιοκτησία, γεγονός που δεν έχει μειώσει καθόλου την κοινωνική ανισότητα και την ταξική εκμετάλλευση, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. Χαρακτηριστικά, επίσης, στοιχεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Κίνα είναι η τεράστια κερδοφορία των μονοπωλιακών μεγαθηρίων, η εξαγωγή κεφαλαίου και η επέκταση των καπιταλιστικών οικονομικών ομίλων της στην Ασία, στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική, σε όλο τον κόσμο.
Επιβάλλεται να ενταθεί η ιδεολογική και πολιτική πάλη ενάντια στις επιδιώξεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και ταυτόχρονα να δυναμώσει το μέτωπο με τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς του ιμπεριαλιστικού πολέμου και όσων δυνάμεων τα εκφράζουν, ώστε το εργατικό - λαϊκό κίνημα να μη γίνει ουρά των σχεδίων άλλων καπιταλιστικών δυνάμεων.
Το επαναστατικό κίνημα έχει καθήκον, ταυτόχρονα, να αξιοποιεί και τις αντιθέσεις των καπιταλιστικών κρατών και των διάφορων συμμαχιών τους, να δημιουργεί ρωγμές, να διευρύνει υπάρχουσες σε όφελος της εργατικής - λαϊκής πάλης και του αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, διατηρώντας την επαναστατική αυτοτέλεια.
Η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή μας και η στάση της αστικής τάξης της Ελλάδας
Η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αστικών κομμάτων, ακολουθώντας τον δρόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων, βαθαίνει την εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, επιδιώκοντας την αναβάθμιση της θέσης της αστικής τάξης, κάνοντας τη χώρα ενεργειακό - μεταφορικό κόμβο, διεκδικώντας μεγαλύτερο μερίδιο από τη λεία των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων.
Η επικίνδυνη πολιτική της εμπλοκής υλοποιείται διά μέσου της λειτουργίας όλης της χώρας ως πολεμικού ΝΑΤΟικού ορμητηρίου, με τη χρησιμοποίηση των αμερικανικών βάσεων, τη στήριξη του καθεστώτος Ζελένσκι και την αποστολή οπλισμού στην Ουκρανία, τις στρατηγικές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ.
Μέσα από την «Ατζέντα 2030», την προσαρμογή της δομής και του σχεδίου ανάπτυξης των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, την αγορά σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού, υπηρετούνται οι ανάγκες του ΝΑΤΟ και όχι η υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας, των συνόρων της χώρας. Τμήματα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων αποστέλλονται σε ιμπεριαλιστικές αποστολές στο εξωτερικό, στην Ερυθρά Θάλασσα, στον Περσικό Κόλπο, στα Βαλκάνια. Σχεδιάζεται η αποστολή ελληνικού στρατού στη Λωρίδα της Γάζας και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη η τοποθέτηση του ελληνικού υπουργείου Άμυνας που καλεί τον λαό να εξοικειωθεί με την «κουλτούρα των φερέτρων».
Στην πράξη έχει αποδειχτεί ότι η εμπλοκή στα σχέδια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του Ισραήλ όχι μόνο δεν εγγυάται την ασφάλεια του λαού, αλλά κάνει τη χώρα στόχο αντιποίνων, έχει δρομολογήσει εξελίξεις αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Αυτό μαρτυρά η πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, οι διεκδικήσεις νησιών και βραχονησίδων, η παραβίαση της Συνθήκης της Λοζάνης από τη ΝΑΤΟική Τουρκία, που εμφανίζονται ως τετελεσμένες και πολλαπλασιάζονται στο πλαίσιο του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», των «Γκρίζων Ζωνών», του «Τουρκο-Λιβυκού Συμφώνου» και άλλων στρατηγικών επιλογών. Αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.
Οι διαπραγματεύσεις που έχουν δρομολογηθεί με αμερικάνικη εποπτεία, στο πλαίσιο των αποφάσεων της Συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, το 2023, αποσκοπούν στην ισχυροποίηση της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ, στη συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, στην αποδυνάμωση των ρωσοτουρκικών σχέσεων.
Η θεωρία των «ήρεμων νερών», που υποστηρίζουν η κυβέρνηση και με διάφορους τρόπους τα άλλα αστικά κόμματα, αποδείχτηκε ανυπόστατη και η περίοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε για την προβολή νέων διεκδικήσεων και τετελεσμένων, όπως τονίζει η παρέμβαση του τουρκικού κράτους στην υπόθεση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, στον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό στο Αιγαίο και στα Περιβαλλοντικά Πάρκα.
Ο επικίνδυνος ρόλος της εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς καταγράφεται επίσης στις εξελίξεις στο Κυπριακό, οι οποίες ακυρώνουν στην πράξη την αστική επιχειρηματολογία, που υποστηρίζει ότι η συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και ιμπεριαλιστικά παζάρια αποτελεί ασπίδα απέναντι στις ξένες επιβουλές. Στην Κύπρο, κράτος - μέλος της ΕΕ, με βρετανικές, ΝΑΤΟικές βάσεις και στρατηγικές συμμαχικές σχέσεις με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, διατηρείται η κατοχή του 37% του νησιού για 51 και πλέον χρόνια κι εξυφαίνονται διχοτομικά σχέδια «δύο κρατών», που υποστηρίζει το τουρκικό κράτος, ή «δύο συνιστώντων κρατών», που παρουσιάζεται ως συμβιβαστική πρόταση.
