Ουάσιγκτον και Πεκίνο ανταγωνίζονται για την ηγεμονία στον κόσμο, γεγονός που αυξάνει κατά πολύ τους κινδύνους για την παγκόσμια ειρήνη. Τα «Παιχνίδια Εξουσίας» αναδημοσιεύουν από τον «Ριζοσπάστη» ένα ενδιαφέρον κείμενο (αρχικά συντάκτη Δ.Μ.) με αφορμή την «Εθνική Στρατηγική Άμυνας» του υπουργείου Πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών:
Την «Εθνική Στρατηγική Άμυνας» του 2026 δημοσιοποίησε το αμερικανικό υπουργείο Πολέμου. Το 34σέλιδο έγγραφο αποτελεί τον οδικό χάρτη για την ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής στο πλαίσιο του ανταγωνισμού που οξύνεται με την Κίνα για τη διεθνή πρωτοκαθεδρία. Το κείμενο φέρει τον χαρακτηριστικό υπότιτλο «Αποκατάσταση της Ειρήνης μέσω Ισχύος για μια Νέα Χρυσή Εποχή της Αμερικής» και εξειδικεύει τη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας που είχε δημοσιευτεί τον Δεκέμβρη του 2025.
Η Στρατηγική οργανώνεται γύρω από τέσσερις προτεραιότητες: Την «υπεράσπιση της πατρίδας», που στην πράξη σημαίνει την εδραίωση της αμερικανικής στρατιωτικής κυριαρχίας σε ολόκληρο το Δυτικό Ημισφαίριο, την «αποτροπή της Κίνας στον Ινδο-Ειρηνικό μέσω ισχύος», την αύξηση των «βαρών» που επωμίζονται οι σύμμαχοι των ΗΠΑ και την ενίσχυση της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας.
* * *
Στο επίκεντρο βρίσκεται η αντιμετώπιση της Κίνας ως βασικού ανταγωνιστή για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Παρά τη διπλωματική γλώσσα περί «αποτροπής μέσω ισχύος, όχι σύγκρουσης» και τις διαβεβαιώσεις ότι οι ΗΠΑ δεν επιδιώκουν να «κυριαρχήσουν» ή να «ταπεινώσουν» την Κίνα, το έγγραφο αποκαλύπτει έναν σχεδιασμό ολοκληρωτικής περικύκλωσης, που οδηγεί με βεβαιότητα σε κλιμάκωση και της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.
Η Κίνα είναι «η δεύτερη ισχυρότερη χώρα στον κόσμο –πίσω μόνο από τις ΗΠΑ– και η ισχυρότερη σε σχέση με εμάς από τον 19ο αιώνα», σύμφωνα με το κείμενο, που αναγνωρίζει ότι παρά τις «σημαντικές εσωτερικές οικονομικές, δημογραφικές και κοινωνικές προκλήσεις», η ισχύς της συνεχίζει να αυξάνεται. Αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Το Πεκίνο έχει ήδη δαπανήσει τεράστια ποσά για τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό τα τελευταία χρόνια, συχνά εις βάρος εγχώριων προτεραιοτήτων. Ωστόσο, έχει την οικονομική δυνατότητα να δαπανήσει ακόμη περισσότερα για τον στρατό της, αν το επιλέξει – και έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να το κάνει αποτελεσματικά».
* * *
Η Στρατηγική αποκαλύπτει το πραγματικό διακύβευμα της αντιπαράθεσης. Όπως αναφέρεται, «ο Ινδο-Ειρηνικός θα αντιπροσωπεύει σύντομα πάνω από το 50% της παγκόσμιας οικονομίας. Η ασφάλεια, η ελευθερία και η ευημερία του αμερικανικού λαού συνδέονται επομένως άμεσα με την ικανότητά μας να εμπορευόμαστε και να δραστηριοποιούμαστε από θέση ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό». Το συμπέρασμα είναι κυνικό: «Αν η Κίνα –ή οποιοσδήποτε άλλος– κυριαρχούσε σε αυτήν την ευρεία και κρίσιμη περιοχή, θα μπορούσε ουσιαστικά να ασκήσει βέτο στην αμερικανική πρόσβαση στο οικονομικό κέντρο βάρους του κόσμου, με μόνιμες επιπτώσεις στις οικονομικές προοπτικές του έθνους μας, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητάς μας να επανεκβιομηχανοποιηθούμε».
Γι' αυτό, στη Στρατηγική περιγράφεται ο σχεδιασμός της πλήρους στρατιωτικής περικύκλωσης της Κίνας: «Θα οικοδομήσουμε, θα αναπτύξουμε και θα διατηρήσουμε μια ισχυρή άμυνα άρνησης κατά μήκος της Πρώτης Αλυσίδας Νήσων», που περιλαμβάνει την Ιαπωνία, την Ταϊβάν, τις Φιλιππίνες και άλλα νησιά. Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα στρατιωτικό τείχος, με στόχο να εγκλωβίσει την Κίνα και να περιορίσει τη σφαίρα επιρροής της. Το έγγραφο διαβεβαιώνει επίσης ότι οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν «την ικανότητα να διεξάγουν καταστροφικές επιχειρήσεις κατά στόχων οπουδήποτε στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων επιχειρήσεων απευθείας από την αμερικανική επικράτεια».
* * *
Στη Στρατηγική επαναλαμβάνονται όροι όπως «αξιοπρεπής ειρήνη» και «ισορροπία ισχύος», που έχουν πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο για τις ΗΠΑ: «Ο στόχος μας είναι απλός: Να αποτρέψουμε οποιονδήποτε, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας, από το να μπορεί να κυριαρχήσει σε εμάς ή στους συμμάχους μας – στην ουσία, να δημιουργήσουμε τις στρατιωτικές προϋποθέσεις που απαιτούνται για την επίτευξη του στόχου της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας για μια ισορροπία ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό, που επιτρέπει σε όλους μας να απολαμβάνουμε μια αξιοπρεπή ειρήνη».
Σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, το έγγραφο την χαρακτηρίζει «επίμονη αλλά διαχειρίσιμη απειλή». Αναγνωρίζεται ότι παρά τα «δημογραφικά και οικονομικά προβλήματα», ο πόλεμος στην Ουκρανία απέδειξε ότι η Ρωσία «διατηρεί βαθιά αποθέματα στρατιωτικής και βιομηχανικής ισχύος» και διαθέτει «την εθνική αποφασιστικότητα για έναν παρατεταμένο πόλεμο». Η Στρατηγική εκτιμά ότι «η Μόσχα δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει την ευρωπαϊκή ηγεμονία» και ότι η μη αμερικανική πλευρά του ΝΑΤΟ υπερέχει κατά πολύ της Ρωσίας σε οικονομική ισχύ. Κατά συνέπεια, «οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ είναι σε ισχυρή θέση να αναλάβουν την πρωτεύουσα ευθύνη για τη συμβατική άμυνα της Ευρώπης, με κρίσιμη αλλά περιορισμένη υποστήριξη από τις ΗΠΑ. Αυτό περιλαμβάνει την ανάληψη της ηγεσίας στην υποστήριξη της άμυνας της Ουκρανίας».
* * *
Τέλος, η Στρατηγική θέτει ως προτεραιότητα την ενίσχυση της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας, με στόχο οι ΗΠΑ να ξαναγίνουν «το κορυφαίο οπλοστάσιο του κόσμου». Γίνεται λόγος για «εθνική κινητοποίηση», για αναβίωση της βιομηχανικής ισχύος «που οδήγησε στη νίκη στους παγκόσμιους πολέμους και στον Ψυχρό Πόλεμο».
Η Εθνική Στρατηγική Άμυνας του 2026 αποτυπώνει τη διαρκή και ανεπίστρεπτη κλιμάκωση του ανταγωνισμού των ΗΠΑ με την Κίνα για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Πίσω από τη ρητορική περί «ειρήνης μέσω ισχύος» κρύβεται η προετοιμασία για μια γενικευμένη ιμπεριαλιστική αναμέτρηση, με «πανεθνική κινητοποίηση», που σημαίνει πλήρης στρατιωτικοποίηση της οικονομίας και στράτευση του λαού στους στόχους της αμερικανικής αστικής τάξης με καταστολή, αλλά και με χειραγώγηση - ενσωμάτωση. Βέβαια, ο κλονισμός της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας και η ανάδειξη της Κίνας στο προσκήνιο οξύνει και τις ενδοαστικές αντιθέσεις στις ΗΠΑ, για το ποιες προσαρμογές στην οικονομική πολιτική και στις διεθνείς συμμαχίες μπορούν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα να υπερασπιστούν τα γενικότερα συμφέροντα των αμερικανικών μονοπωλίων. Τα πρόσφατα γεγονότα, με τις εν ψυχρώ δολοφονίες διαδηλωτών και τις μαζικές αντιδράσεις που ακολούθησαν, είναι έκφραση αυτών των αντιθέσεων που βαθαίνουν...
