Συνταγματική κατοχύρωση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών με δικλείδες για μόνιμη δημοσιονομική ισορροπία είναι μια από τις προτάσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Με πρόβλεψη ότι οι δικαστές θα λαμβάνουν υπόψη το δημοσιονομικό κόστος που θα επιφέρουν οι αποφάσεις τους. Με φιλοκυβερνητικά μέσα και νεοφιλελεύθερους να πανηγυρίζουν ότι μια τέτοια διάταξη θα προστατεύσει τις νεότερες γενιές από νέες χρεοκοπίες και νέα μνημόνια!
Να δούμε όμως τι θα συνέβαινε αν υπήρχε στο σημερινό Σύνταγμα μια τέτοια διάταξη σαν αυτή που προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης στο πλαίσιο της αναθεώρησης με την απόφαση που έλαβε ο Άρειος Πάγος για τα δάνεια του νόμου Κατσέλη, απόφαση που κατά γενική ομολογία αποτελεί ανάσα για τους δανειολήπτες: Ο Άρειος Πάγος δεν θα μπορούσε να βγάλει μια τέτοια απόφαση καθώς θα έπρεπε να λάβει υπόψη του την δημοσιονομική ισορροπία! Και αυτό γιατί εκτός από το «κόστος για τις τράπεζες» (sic) υπάρχουν και οι εγγυήσεις του συστήματος «Ηρακλής»! Και ταυτόχρονα δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν αντίστοιχες αποφάσεις για σειρά επόμενων αποφάσεων για άλλους δανειολήπτες! Όλα δηλαδή υπέρ των τραπεζών και κατά των δανειοληπτών αν ίσχυε σήμερα η προτεινόμενη από τον πρωθυπουργό διάταξη στην επικείμενη συνταγματική διάταξη. Σε τίποτε όμως αυτό δεν θα προστάτευε τις επόμενες γενιές καθώς θα χειροτέρευε τη ζωή των γονιών τους για δάνεια που έχουν λάβει και συνεπώς θα δυσχέραιναν και τις συνθήκες που θα μεγάλωνε η επόμενη γενιά- επαναλαμβάνουμε στη συγκεκριμένη περίπτωση μόνο τα αισχρά υπερκέρδη των τραπεζών θα προστάτευε!
Αξίζει να σημειωθεί πως αντίστοιχο άρθρο περιείχε το Σύνταγμα της Γερμανίας, οι πολίτες του οποίου είχαν «ψύχωση» με το πληθωριστικό νόμισμα του μεσοπολέμου , αλλά στο Βερολίνο έχουν αποφασίσει να το αποσύρουν. Πολύ περισσότερο καθώς σε ένα περιβάλλον παγκόσμιας μεταβλητότητας και αβεβαιότητας όχι απλώς δεν πρέπει να αποκλείονται τα ελλείμματα, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι και επιβεβλημένα.
