Μεγάλες συζητήσεις αναμένεται να προκαλέσει το άρθρο του Νίκου Χριστοδουλάκη στην εφημερίδα "Τα Νέα Σαββατοκύριακο" με το οποίο ο πρώην "τσάρος" της οικονομίας και επικεφαλής του Ινστιτούτου του ΠΑΣΟΚ για τη Σοσιαλδημοκρατία ζητάει την κατάργηση όλων των οργανωμένων ομάδων και μικρών κομμάτων μέσα στο κόμμα.
Με άλλα λόγια ζητάει να καταργηθούν τα κόμματα που συναποτελούν το ΠΑΣΟΚ, όπως το ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά και οι τάσεις. Τάσεις που ανέκαθεν υπήρχαν στο ΠΑΣΟΚ, όπως πχ του Κώστα Σημίτη στην οποία ανήκε με πρωταγωνιστικό ρόλο (και με σπουδαίες επιδόσεις στα κυβερνητικά του καθήκοντα) και ο ίδιος ή ακόμα και η "τάση Ανδρουλάκη" επί Φώφης Γεννηματά.
Ο πρώην "τσάρος" ζητά ακόμα να αλλάξει ο τρόπος εκλογής του προέδρου του κόμματος και να μη γίνεται με απευθείας εκλογή ώστε να μην επηρεάζουν το αποτέλεσμα μέλη άλλων κομμάτων, να σταματήσει η πλειοδοσία περί μετεκλογικής συνεργασίας με άλλα προοδευτικά και ριζοσπαστικά κόμματα, αλλά και να ιδρυθεί άμεσα στο ΠΑΣΟΚ Γραφείο Τεκμηρίωσης!
Με δεδομένο της πολύ στενής πολιτικής και προσωπικής σχέσης του Νίκου Χριστοδουλάκη με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, στελέχη του κόμματος αναρωτιούνται αν ο Νίκος Ανδρουλάκης θα επιδιώξει να καταργήσει τις τάσεις και κόμματα που συναποτελούν το ΠΑΣΟΚ, όπως το ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου. Σε μια τέτοια περίπτωση θα έχουμε νέες αντιπαραθέσεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Ν. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗ ΜΕ ΤΙΤΛΟ "ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΣΕ ΠΡΑΣΙΝΟ ΠΟΤΗΡΙ":
Από το φθινόπωρο μέχρι τα Χριστούγεννα, το ΠΑΣΟΚ εξελισσόταν σε μαγνητικό φαινόμενο: είχε κερδίσει τις εντυπώσεις εκλογής ηγεσίας έναντι της φαιδρότητας της απελθούσας ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, είχε αναδείξει τα υπερκέρδη των τραπεζών και των εταιρειών ενέργειας με συγκεκριμένες προτάσεις κατά της ακρίβειας, είχε αποκαλύψει το σκάνδαλο με την παράνομη χρηματοδότηση των ακροδεξιών, είχε κερδίσει την αγωνία των νέων για τις προτάσεις του στο στεγαστικό πρόβλημα, είχε… και τι δεν είχε. Είχε τις χάρες όλες – και μάλιστα με τη σφραγίδα των επάλληλων δημοσκοπήσεων.
Το άλμα στην εκτίμηση των πολιτών κορυφώθηκε με την αδόκητη απώλεια Σημίτη, τα κυβερνητικά επιτεύγματα του οποίου αναγνώρισαν ακόμα και διαχρονικοί του αντίπαλοι, πιστώνοντας έτσι ντε φάκτο στο σημερινό ΠΑΣΟΚ μια σπάνια κληρονομιά εθνικής και ευρωπαϊκής εμβέλειας.
Ωσπου ξαφνικά το αφήγημα γλίστρησε στην κατηφόρα ενός φαντασιακού θέματος, με ποιους άραγε θα κληθεί να συγκυβερνήσει οψέποτε γίνουν οι νέες εθνικές εκλογές.
Από την αγωνία μπας και τα καλά νέα γίνουν συνήθεια, άρχισαν πάλι οι εναλλακτικές χορωδίες για να υπερκεραστεί από αριστερά ο Ανδρουλάκης.
Βλέπουμε έτσι να μπαίνει αίτημα άμεσης προσφυγής σε εκλογές χωρίς καμία προηγούμενη συζήτηση, να εξαγγέλλονται συμμαχίες (και μέλλουσα συμπερίληψη) ακόμα και με γκρουπούσκουλα που δέκα χρόνια πριν ήταν πρόθυμα να ανατινάξουν την οικονομία και να οργανώνονται μαζικές συνεστιάσεις όπως στα ηρωικά συνέδρια ηγεσίας της δεκαετίας του 1990!Εάν τα πράγματα αφεθούν στη μοίρα τους, θα καταλήξουν πάλι σε ένα σερί από γκρίνιες, διαφωνίες και αλληλοκαρφώματα – πλην όμως αυτή τη φορά κανείς πολίτης δεν θα το συγχωρήσει. Για να αποφύγουμε την ήττα επί του εαυτού μας, είναι ευκαιρία τώρα με τα Περιφερειακά Συνέδρια που θα γίνουν άμεσα και το Οργανωτικό Συνέδριο που θα γίνει το φθινόπωρο να συμφωνηθούν τα ακόλουθα:
Αμεση παύση της πλειοδοσίας περί μετεκλογικής συνεργασίας με διάφορες δυνάμεις – ριζοσπαστικές, προοδευτικές ή όπως αλλιώς τις φαντάζεται κανείς.
Σε άλλες χώρες, ποτέ κανένα κόμμα πέριξ του Κέντρου δεν προεξόφλησε καμία μετεκλογική συνεργασία – απλούστατα γιατί όσοι διαφωνούσαν δεν θα το ψήφιζαν και όσοι συμφωνούσαν θα διάλεγαν το ορίτζιναλ. Ακόμα και ο μετρ των κεντροαριστερών συμμαχιών, ο Πέδρο Σάντσεθ, είχε μεν αποκλείσει την συνεργασία με τη Δεξιά και την Ακροδεξιά, αλλά καμία δέσμευση δεν είχε με ποιους θα συμμαχούσε αργότερα.
Σύνθημά του ήταν οι πολίτες να «ξεκαθαρίσουν ποιες πολιτικές δυνάμεις θέλουν να ηγηθούν».
Γιατί άραγε; Μα για να διεξαγάγει τον αγώνα όσο γίνεται πιο απερίσπαστα, να μεγιστοποιήσει το αποτέλεσμα για το κόμμα του και να μπορεί τώρα να ηγείται της τρίτης κατά σειρά κυβέρνησής του.
Κατάργηση όλων των οργανωμένων ομάδων και μικρών κομμάτων μέσα στο κόμμα. Οχι μόνο γιατί αλλιώς το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ κινδυνεύει να μην επωφεληθεί από το μπόνους εδρών του πρώτου κόμματος – ακόμα και αν πρωτεύσει –, αλλά επίσης γιατί οι πολίτες δεν θα εμπιστευτούν ως κυβέρνηση ένα σχήμα με περικοκλάδες.
Το καλοκαίρι 2015 το περιβόλι από τάσεις και «μαγαζάκια» του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε σε τι δράματα είναι ικανό να οδηγήσει τη χώρα και η κοινωνία δεν θα αφήσει κάτι παρόμοιο να επαναληφθεί με κανένα άλλο κόμμα.
Φυσικά ρεύματα ιδεών όχι μόνο θα υπάρχουν, αλλά ίσως πρέπει να αυξηθούν κιόλας.
Αμεση αλλαγή του τρόπου εκλογής προέδρου στο ΠΑΣΟΚ. Το σημερινό σύστημα των πρόθυμων ψηφοφόρων έχει το ρίσκο αμφίπλευρης εισχώρησης οπαδών άλλων κομμάτων για να αβαντάρουν υποψηφίους δικής τους απόχρωσης. Ακόμα και αν τέτοια φαινόμενα δεν καταγράφηκαν μαζικά στις πρόσφατες εκλογές του ΠΑΣΟΚ, η χειραγώγηση που είχε γίνει δύο χρόνια πριν με την εκλογή του εξ ΗΠΑ ουρανοκατέβατου θα έπρεπε να είχε ταρακουνήσει σοβαρά ακόμα και τους ένθερμους θιασώτες του συστήματος. Στη θέση του πρέπει να υιοθετηθεί ένα μαζικό διευρυμένο Συνέδριο, με διαπιστωμένα μέλη, πολιτικές θέσεις, απόψεις και άλλα παραδοσιακά μεν, αλλά αξιόπιστα χαρακτηριστικά. Οπως δηλαδή κάνουν και όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης.
Αμεση ίδρυση ενός Γραφείου Τεκμηρίωσης στο ΠΑΣΟΚ.
Αποστολή θα έχει την κοστολόγηση και αξιολόγηση όλων των προτάσεων που διατυπώνονται και των δεσμεύσεων που αναλαμβάνονται προς τους πολίτες. Σε συνδυασμό με το Πρόγραμμα και τις πυκνές πρωτοβουλίες των βουλευτών, το Γραφείο θα είναι η επισφράγιση της αξιοπιστίας και δεν θα αφήνει καμία σκιά δημοσιονομικής αβεβαιότητας ή μελλοντικής ακύρωσης όσων σχεδιάζονται για την κυβερνητική θητεία του ΠΑΣΟΚ.
Και μετά, αέρας στα πανιά του!
(Ο Νίκος Χριστοδουλάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου, πρώην υπουργός Οικονομικών και επικεφαλής του Ινστιτούτου για τη Σοσιαλδημοκρατία, In Social)
