Ενώ η κλιματική αλλαγή προκαλεί απρόβλεπτες φυσικές καταστροφές με πρωτοφανείς επιπτώσεις, ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν έχει τέλος, η Μέση Ανατολή φλέγεται, η ΕΕ υποχωρεί συνεχώς οικονομικά έναντι της Κίνας, οι ΗΠΑ κινδυνεύουν ακόμη και με εμφύλιο σπαραγμό λόγω του βαθύτατου διχασμού της αμερικανικής κοινωνίας ενόψει των προεδρικών εκλογών.
Ο Μακρόν αγνοεί το αποτέλεσμα των γαλλικών βουλευτικών εκλογών και εγκαθιστά δεξιά κυβέρνηση που θα εξαρτάται από την ανοχή της Λεπέν στη Βουλή, ο Σολτς κλείνει τα σύνορα της Γερμανίας στους πρόσφυγες πανικόβλητος για την άνοδο της ακροδεξιάς, ο Ορμπαν απειλεί να στείλει πούλμαν με μετανάστες στις Βρυξέλλες.
Όλα αυτά σε μια Ευρώπη που γερνάει, χωρίς πολιτικό σχέδιο για την αντιμετώπιση του δημογραφικού και με τεράστια ελλείμματα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό για τις νέες τεχνολογίες, την καινοτομία και την παραγωγή.
Μέσα σε ένα τόσο βαρύ και πολύπλοκο διεθνές περιβάλλον, η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται από προβλήματα με αμιγώς εθνικά χαρακτηριστικά: Αδιανόητη ακρίβεια, χαμηλοί μισθοί, διαλυμένο ΕΣΥ, αναποτελεσματικό και δαπανηρό κοινωνικό κράτος, ιλιγγιώδης φοροδιαφυγή, αναχρονιστικό εκπαιδευτικό σύστημα, ανεπαρκής μηχανισμός πολιτικής προστασίας, υπερτουρισμός, εκρηκτικό στεγαστικό ζήτημα, υπογεννητικότητα, καχεξία θεσμών.
Τα κόμματα δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τις επείγουσες ανάγκες, τις μεγάλες προκλήσεις και τα επιτακτικά κοινωνικά αιτήματα και, αντί για πολιτική, παράγουν παραπολιτική.
Στο Μέγαρο Μαξίμου ασχολούνται με τη διαγραφή του Μ. Σαλμά που είναι περιζήτητος δεξιά της ΝΔ, στον ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζουν την επόμενη διάσπασή του αλληλοκαταγγελλόμενοι για μπούλινγκ, στο ΠΑΣΟΚ εκλέγουν αρχηγό και προπονούνται για το debate.
Το βέβαιο είναι ότι το επίπεδο της δημόσιας συζήτησης είναι χαμηλό, κατώτερο των περιστάσεων, συμβατό με την παρακμή της χώρας και καταστροφικό για την προοπτική της.
