Μια και στην Ελλάδα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι πλέον της μόδας και όλο και περισσότερες οικογένειες κοιτάζουν τι σχολές ανοίγουν, τι πτυχία προσφέρουν και πόσο κοστίζουν, η πρόσφατη δικαστική δικαίωση του ομογενή μηχανικού Ανδρέα Σκλάβου στην Αυστραλία έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον.
Όχι επειδή η Αυστραλία και η Ελλάδα έχουν το ίδιο πανεπιστημιακό σύστημα – δεν έχουν. Αλλά επειδή η περιπέτεια του 28χρονου ομογενή δείχνει με τον πιο απλό τρόπο τι μπορεί να συμβεί όταν ένας νέος ξεκινά σπουδές πιστεύοντας ότι το πτυχίο του έχει συγκεκριμένη επαγγελματική πιστοποίηση και στην πορεία ανακαλύπτει ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Ο Ανδρέας Σκλάβος σπούδασε Ιατρική Μηχανική στο Πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ. Ο ίδιος και άλλοι φοιτητές, είχαν την εντύπωση ότι το πρόγραμμα σπουδών ήταν πιστοποιημένο από τον Engineers Australia, τον αρμόδιο επαγγελματικό φορέα των μηχανικών στην Αυστραλία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στην πορεία, όμως, ανακάλυψαν ότι η πιστοποίηση που περίμεναν δεν υπήρχε. Και εκεί άρχισαν τα δύσκολα. Ο Σκλάβος αναγκάστηκε να κάνει έναν επιπλέον χρόνο σπουδών προκειμένου να αποκτήσει την πιστοποίηση που πίστευε ότι θα του έδινε εξαρχής το πτυχίο του. Το φοιτητικό του χρέος μέσω του συστήματος HECS έφτασε τις 55.000 δολάρια Αυστραλίας, ενώ η όλη κατάσταση επηρέασε δυσμενώς τις επαγγελματικές του προοπτικές.
Δεν έμεινε όμως με σταυρωμένα τα χέρια. Μπήκε μπροστά ως κύριος ενάγων σε συλλογική αγωγή στην οποία συμμετείχαν συνολικά 163 φοιτητές που είχαν παρακολουθήσει το συγκεκριμένο πρόγραμμα το 2018 και το 2019. Έπειτα από χρόνια αβεβαιότητας, η υπόθεση οδηγήθηκε σε διακανονισμό ύψους 7,55 εκατ. δολαρίων Αυστραλίας.
Πώς σχετίζεται η περίπτωση Σκλάβου με την Ελλάδα;
Γιατί η υπόθεση του Ανδρέα Σκλάβου στην Αυστραλία αφορά έναν Έλληνα φοιτητή; Για πολλούς λόγους. Καθώς η αγορά της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα αλλάζει και νέες επιλογές εμφανίζονται για τους υποψήφιους φοιτητές, δεν αρκεί ένα ίδρυμα να έχει γνωστό όνομα, ωραίες εγκαταστάσεις ή ένα ελκυστικό πρόγραμμα. Ούτε αρκεί από μόνο του το γεγονός ότι συνδέεται με πανεπιστήμιο του εξωτερικού.
Το μεγάλο ερώτημα για τον φοιτητή είναι τι ακριβώς αναγνώριση έχει το πτυχίο που θα πάρει και ποια επαγγελματικά δικαιώματα θα του δίνει όταν αποφοιτήσει. Εκεί μπορεί στο μέλλον να εμφανιστούν προβλήματα και στην Ελλάδα, εάν οι υποψήφιοι φοιτητές δεν γνωρίζουν με απόλυτη σαφήνεια τι «αγοράζουν» με τα δίδακτρά τους.
Κάποιος, για παράδειγμα, θα μπορούσε να ολοκληρώσει πολυετείς και ακριβές σπουδές και στη συνέχεια να διαπιστώσει ότι για την άσκηση ενός συγκεκριμένου ρυθμιζόμενου επαγγέλματος απαιτείται επιπλέον διαδικασία, διαφορετική αναγνώριση ή άλλες προϋποθέσεις από εκείνες που ο ίδιος θεωρούσε δεδομένες όταν γράφτηκε. Θα μπορούσαν επίσης να προκύψουν διαφωνίες για το τι ακριβώς είχε διαφημιστεί από το ιδιωτικό ΑΕΙ και τι τελικά προβλέπεται από το θεσμικό πλαίσιο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ιδιωτικό ή μη κρατικό πανεπιστήμιο στην Ελλάδα θα έχει τέτοια προβλήματα. Σημαίνει όμως ότι όσο μεγαλώνει η αγορά τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτούν η πιστοποίηση των προγραμμάτων και η ξεκάθαρη ενημέρωση για τα επαγγελματικά δικαιώματα.
