Καμία διάθεση δεν έχω να υπερασπιστώ όσα συνέβησαν κατά το διάστημα 2015-2019. Δεν είμαι ο πιο κατάλληλος. Η ΕΛ.ΑΣ με ενδιαφέρει ως εκπρόσωπος του αύριο και όχι του χθες. Όλη η συζήτηση για το παρελθόν του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ θολώνει το μήνυμα της ΕΛ.ΑΣ. Αυτό το μήνυμα καλούνται να περάσουν και οι εκπρόσωποί της στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και Δικτύωσης. Από αυτό το σημείο όμως ως το σημείο που κάποιοι προσπαθούν να περάσουν το μήνυμα πως το 2015 οι εταίροι δεν είχαν καμία προτίμηση για το αν το θέμα των κόκκινων δανείων θα αντιμετωπιστεί με την προσφυγή στα funds ή με την ίδρυση μιας Bad Bank, η απόσταση είναι πολλά έτη φωτός. Αυτοί λοιπόν λένε -ψευδόμενοι- πως για τους εταίρους είτε funds είτε Bad Bank ήταν ένα και το αυτό. Δυστυχώς, για αυτούς και το ψέμα τους, για τη νεοφιλελεύθερη Τρόικα η Bad Bank ήταν σχεδόν κομμουνισμός. Το μόνο που αυτή δεχόταν ήταν η προσφυγή στα funds. Η περιβόητη, κάτι σαν την καθ’ ημάς σύγχρονη Ιερά Συμμαχία του νεοφιλελευθερισμού, Task Force υπό τον Χορστ Ράιχενμπαχ που έδρευε στα κεντρικά γραφεία της ΜΟΔ, σχεδόν είχε κολλήσει αυτό το αίτημα έξω από τις πόρτες των γραφείων των στελεχών της. Η Task Force ήταν αυτή η υπηρεσία που ευτυχώς καταργήθηκε τον Απρίλιο του 2015. Να τα λέμε και αυτά. Όλα αυτά σήμερα κάνουν επιτακτικό το αίτημα της μετατροπής της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας σε πυλώνα μιας κρατικής συστημικής τράπεζας, με εμπορική δραστηριότητα, η οποία θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος στην ασυδοσία του καρτέλ των τεσσάρων ιδιωτικών «συστημικών» τραπεζών και θα λειτουργήσει ως παράγοντας ενίσχυσης του θεμιτού ανταγωνισμού. Αυτή η πρόταση είναι μια αριστερή αφήγηση.
Σε μια τέτοια αφήγηση δεν μπορεί να απουσιάζει το αίτημα της προοδευτικής φορολογίας που θα διαπερνά εγκάρσια όλα τα άλλα φορολογικά μέτρα. Η προοδευτική φορολογία αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη δίκαιη ανάπτυξη και τη μείωση των ανισοτήτων. Επίσης η δημόσια υγεία και παιδεία δεν μπορεί να αποτελούν δευτερεύουσες προτεραιότητες ή συμπληρωματικούς πολιτικούς άξονες, αλλά τα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής και της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η καθολική πρόσβαση σε ποιοτικές δημόσιες υπηρεσίες και η επένδυση στο μορφωτικό και πολιτιστικό κεφάλαιο της χώρας είναι αναγκαίοι όροι για μια βιώσιμη προοπτική. Φυσικά και το ζήτημα της προστασίας κατοικίας, όπως απαιτεί το άρθρο 21 παρ.4 του Ελληνικού Συντάγματος, δεν μπορεί να μην είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος αυτής της αφήγησης.
Αυτή η αφήγηση για να πραγματοποιηθεί προϋποθέτει τη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής συμμαχίας και ενός νέου Κοινωνικού Συμβολαίου ανάμεσα στα μεσαία και στα μη ευνοημένα στρώματα. Εκείνα τα στρώματα που βιώνουν την ανασφάλεια ως καθημερινή αγωνία. Εκείνους τους εργαζόμενους με πιεσμένα εισοδήματα, τους μικρομεσαίους που αγωνίζονται να επιβιώσουν, τους νέους που αδυνατούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους. Αυτή η αφήγηση θα συναντήσει πολλούς εχθρούς. Πρωτίστως τα κατεστημένα συμφέροντα που αντιτίθενται απαξιώνοντας κάθε ανακατανομή πόρων και ισχύος, ακόμη και αυτή των επιδομάτων.
Η ΕΛ.ΑΣ έχει όλες τις προϋποθέσεις να αποτελέσει το κόμμα-καταλύτη για τη δημιουργία ενός ισχυρού κυβερνητικού εναλλακτικού πόλου. Με μια τέτοια δική της αριστερή αφήγηση θα συμβάλλει στη συγκρότηση μιας νέας προοδευτικής παράταξης, η οποία δεν θα είναι αποτέλεσμα συμφωνιών μόνο από τα πάνω αλλά και από τα κάτω. Αυτό είναι κοινωνική αναγκαιότητα που πρέπει να εκφραστεί πολιτικά αφενός αλλά και ιδεολογικά αφετέρου. Το Συνέδριο της και οι Θέσεις που θα διαμορφωθούν σ’ αυτό θα πρέπει να οδηγούν σ’ αυτή την κατεύθυνση. Το δίλημμα της εποχής είναι ξεκάθαρο: θα αφήσουμε την ανισότητα και τον αυταρχισμό να κατευθύνουν τις κοινωνίες ή θα επιλέξουμε αυτούς που επιδιώκουν μια κοινωνία με περισσότερη δικαιοσύνη και δημοκρατία; Η απάντηση αυτής της αφήγησης είναι η σύσταση μιας νέας προοδευτικής πλειοψηφίας που θα στηρίζεται στον κόσμο της εργασίας, στη γνώση και στη συμμετοχή των πολιτών, μετατρέποντας τις ιδέες από απλή αφηρημένη σκέψη σε υλική δύναμη που κατακτά τις μάζες, όπως έλεγε και ο Μαρξ, όταν ήταν ακόμη ήταν εικοσιεξάχρονος και όχι παππούς. Με συναίσθηση και του ρόλου των συναισθημάτων, τα οποία εξοβελίζει στο πυρ το εξώτερον η νεοφιλελεύθερη αφήγηση, δίνοντας την ευκαιρία στην Ακροδεξιά να τα εκφράσει. Αλλά αυτό με τα συναισθήματα στην πολιτική είναι μια άλλη ενδιαφέρουσα συζήτηση.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι κοινωνιολόγος και συγγραφέας)





























