Οι κυρίαρχες τάξεις στην Ευρώπη προσπαθούν να ανταγωνιστούν την κινεζική παραγωγικότητα και τον αμερικανικό προστατευτισμό. Οι εσωτερικές αγορές δεν επαρκούν και οι εξωτερικές στένεψαν. Η ανασφάλεια και συσσώρευση «εύφλεκτου υλικού» στις ανατολικές περιοχές αντί να τους ωθήσει σε κινήσεις ειρήνευσης της περιοχής της Ευρασίας, τους ωθεί σε στρατιωτική αντιπαράθεση και ενίσχυση της Ουκρανίας.
Η ελληνική πυροβολαρχία Patriot προστατεύει την μοναδική πλέον έξοδο σαουδαραβικού πετρελαίου στο Γιανμπού στην Ερυθρά Θάλασσα μια και ο Περσικός έχει ουσιαστικά κλείσει.
Ο αγωγός αυτός έχει βρεθεί στο στόχαστρο των πυραύλων και drones των Χούτις της Υεμένης που συνεργάζονται με το Ιράν και αυτές τις μέρες ένας αριθμός πυραύλων αναχαιτίσθηκε από την ελληνική δύναμη, η οποία βρίσκεται με αυτή την αποστολή ανάμεσα στα πυρά ξένων συμφερόντων.
Drones που εκτοξεύτηκαν από το Ιράκ φέρεται να χτύπησαν τις εγκαταστάσεις του διυλιστηρίου Abqaiq, στα ανατολικά της Σαουδικής Αραβίας, που ανήκουν στον κολοσσό της Aramco ενώ φέρεται ότι χτυπήθηκε επίσης το τεράστιο διυλιστήριο της Jazan κοντά στα σύνορα με την Υεμένη. Ήδη η ασφαλιστική εταιρεία Loyd’s σταμάτησε να ασφαλίζει πλοία που κατευθύνονται σε σαουδαραβικά λιμάνια στην Ερυθρά Θάλασσα.
Σύμφωνα με προχθεσινά (27 Ιουλίου) στοιχεία της εταιρείας, 11 πλοία πήγαν στο Γιανμπού με κλειστά στοιχεία ναυσιπλοΐας και 8 ανέστρεψαν πορεία.
Είναι φανερός ο κίνδυνος γενικότερης ενεργειακής έλλειψης.
Το κέντρο του ενδιαφέροντος μετατοπίστηκε από τα στενά του Ορμούζ στην προέκταση των στενών Μπαμπ-ελ-Μαντεμπ και κατ’ επέκταση του Σουέζ. Η ελληνική πυροβολαρχία πλέον βρίσκεται στον πυρήνα των νέων κινδύνων και εκτός των άλλων είναι πολύ μικρή δύναμη για τόσες πολλές διασταυρούμενες απειλές.
Η προσβολή ιρανικού πλοίου από ουκρανικά πυρά στη Μαύρη Θάλασσα και οι ιρανικές απειλές αντιποίνων τείνουν να ενοποιήσουν τους δυο μεγάλους πολέμους που παύουν πλέον να είναι περιφερειακοί.
Το Ιράκ ανακοίνωσε ουκρανικές ενέργειες εντός τους εδάφους του ενώ το Ιράν έπληξε κοίτασμα φυσικού αερίου στις κουρδικές περιοχές της Σουλειμανίγια και στόχους στην πρωτεύουσα Ερμπίλ.
Η κατάσταση θυμίζει τις δεκαετίες πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν παρά την σχετική ευημερία των λαών, η πίεση του κεφαλαίου για πιο επικερδείς επενδύσεις από όσες μπορούσαν να εξασφαλιστούν εντός των κρατών ευνόησε τον ανταγωνισμό για τις αποικίες και αύξησε τον προστατευτισμό των οικονομιών των κρατών.
Το «εύφλεκτο υλικό», που διαπίστωσε πρώτος ο Λένιν, δημιουργήθηκε παρά την ευημερία της Belle Époque. Οι ανταγωνισμοί οδήγησαν σταδιακά στον ιμπεριαλισμό και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι εργαζόμενοι και οι μεσαίες τάξεις απεμπόλησαν το κοινωνικό κράτος για τα κέρδη του πολέμου. Στη Βρετανία δεν υπήρχε υποχρεωτική θητεία αλλά όταν κηρύχθηκε πόλεμος το 1914, τις δυο πρώτες βδομάδες, κατατάχθηκαν εθελοντικά 2 εκατομμύρια στρατιώτες και πολλοί φυσικά το μετάνιωσαν (Η εποχή των Αυτοκρατοριών, Hobsbawm).
Στις σημερινές συνθήκες, οι κυρίαρχες τάξεις στην Ευρώπη προσπαθούν να ανταγωνιστούν την κινεζική παραγωγικότητα και τον αμερικανικό προστατευτισμό. Οι εσωτερικές αγορές δεν επαρκούν και οι εξωτερικές στένεψαν. Η ανασφάλεια και συσσώρευση ‘’εύφλεκτου υλικού’’ στις ανατολικές περιοχές αντί να τους ωθήσει σε κινήσεις ειρήνευσης της περιοχής της Ευρασίας, τους ωθεί σε στρατιωτική αντιπαράθεση και ενίσχυση της Ουκρανίας. Επειδή τα επόμενα 10-15 χρόνια δεν θα έχουν στρατιωτική επάρκεια, καλούν την Τουρκία και έτσι ενισχύουν το ρόλο της.
Οι λαϊκές μάζες απογοητευμένες από τη σοσιαλδημοκρατία καταφεύγουν στον δήθεν αντισυστημισμό της Ακροδεξιάς.
Η στρατηγική του «απαλού εναγκαλισμού»της Ακροδεξιάς από τη Δεξιά δίνει την εντύπωση της απενεργοποίησής της. Στην πραγματικότητα αποτελεί παράδοση της φιλελεύθερης συντηρητικής Δεξιάς στην Ακροδεξιά, η οποία θα τροφοδοτήσει τα συμφέροντα των ιμπεριαλισμών και θα παγιδέψει τους εργαζόμενους που την θεωρούν ανισυστημική.
Ο αντίστοιχος «εναγκαλισμός» της Αριστεράς είχε προηγηθεί και έδωσε ήδη καρπούς στη Δεξιά.
Οι δήθεν «μαγικές» λύσεις, τύπου Ντράγκι και φον ντερ Λάιεν, για επιστροφή της ανάπτυξης μέσω της «οικονομίας πολέμου» και της κατασκευής όπλων, στοχεύουν στην «εξημέρωση των άγριων ζώων του πολιτικού δάσους»και ειδικά της Ακροδεξιάς.
Υπάρχει ο κίνδυνος να υποστούν τις μεγαλύτερες απώλειες οι χώρες που βρίσκονται κοντά στις «εύφλεκτες» περιοχές και δεν έχουν στηρίγματα διεθνή και εσωτερικά.
Τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει η κυβερνητική πολιτική σε αποστολές δυνάμεων εκτός της χώρας από υποστηρικτική δύναμη υγειονομικού και μηχανικού (Αφγανιστάν) σε μάχιμη που εμπλέκεται ενεργά στις πολεμικές επιχειρήσεις. Η αλλαγή αυτή δεν είναι τακτική επιλογή αλλά στρατηγική, ενεργού συμμετοχής στους πολέμους των ισχυρών.
Οι Patriot αφαιρέθηκαν από την άμυνα του δικού μας χώρου, όπως έγινε και με τα όπλα που στάλθηκαν στην Ουκρανία. Κυριάρχησαν τα εξωτερικά συμφέροντα αντί της ασφάλειας της χώρας. Η κυβέρνηση πελαγοδρομεί ανάμεσά στις πιέσεις. Από τη μια βάζει σε κίνδυνο αντιποίνων τα ελληνικά πλοία, με τα πληρώματά τους και από την άλλη εξυπηρετεί τα εφοπλιστικά συμφέροντα. Σε παρόμοιες αντιφάσεις βρίσκεται η κυβερνητική πολιτική όταν υποστηρίζει τον Ζελένσκυ αλλά στηρίζει και τους Έλληνες εφοπλιστές στη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου από την Μαύρη Θάλασσα.
Είναι η λογική υποστήριξης των ισχυρών «συμμάχων» εκτός της χώρας και των κερδών των τοπικών ολιγαρχιών εντός.
Ομοίως στις αγορές στρατιωτικού υλικού. Αγοράζει γαλλικές φρεγάτες Belharra που προορίζονται κύρια για ανοιχτές θάλασσες και αμερικανικά αεροσκάφη F-35, με μεγάλο κόστος, με σκοπό να καλοπιάσει τον Τραμπ, αντί για εξοπλισμούς κατάλληλους για την άμυνα της χώρας (ταχύπλοα, κορβέτες, μεγάλο αριθμό drones). Ακολουθούμε κατά πόδας την Ευρώπη, η οποία προσπαθεί να διαδεχθεί την αμερικανική παρουσία στην αντιμετώπιση της Ρωσίας αλλά και στη Μ. Ανατολή, με κίνδυνο να παραμείνουμε στις εμπόλεμες περιοχές ακόμη και όταν οι Αμερικανοί αποχωρήσουν.
Η ελληνική κυβέρνηση ήδη τάχθηκε στο πλευρό του Μακρόν για επέκταση της επιχείρησης Aspides από την Αραβική θάλασσα στον Περσικό. Ευτυχώς δεν πρόλαβε ο Μακρόν στο Μάλι το 2021, απ’ όπου αναγκάστηκε να αποχωρήσει.
Θεωρεί ότι ωφελείται η χώρα όσο πιο κοντά βρίσκεται στις επιδιώξεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και των ΗΠΑ. Επιπλέον, στηρίζει άκριτα το Ισραήλ στις μεγαλοιδεατικές και δολοφονικές συμπεριφορές του, με κίνδυνο να μας χρησιμοποιήσει αυτό για δικό του όφελος.
Λόγω έλλειψης ιστορικών γνώσεων ή εσκεμμένα κάνει πως δεν θυμάται την αποτυχημένη εκστρατεία στην Ουκρανία το 1919, στο πλευρά των Συμμάχων, για αντιμετώπιση της σοβιετικής επανάστασης, με την αποστολή ενός Σώματος Στρατού με 20.000 άνδρες, υπό γαλλική διοίκηση.
Προσωπικά, είμαι υποχρεωμένος να το γνωρίζω, όχι μόνο λόγω στρατιωτικών γνώσεων αλλά και γιατί στη Χερσώνα, όπου και σήμερα γίνονται μάχες, σκοτώθηκε ο αδελφός του παππού μου, ανθυπολοχαγός της Σχολής Ευελπίδων.
Τα συμφέροντα της χώρας μας είναι στην υπεράσπιση των συνόρων μας στον Έβρο, των νησιών, του θαλάσσιου και εναέριου χώρου στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο καθώς και στην Κύπρο.
Οι υποχωρήσεις στα μνημόνια τουρκικών συμφερόντων, στην καθυστέρηση της «γαλάζιας πατρίδας» μέχρι να γίνουν εκλογές, αποτελούν πρακτικές «κατευνασμού» με άσχημη προοπτική.
Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, παρά τα προβλήματά τους, είναι από τις πιο μεγάλες και συγκροτημένες στο ΝΑΤΟ. Ξένα συμφέροντα θέλουν να μας σύρουν σε εκστρατείες για δικό τους όφελος. Όμως δεν ταυτίζονται τα δικά μας συμφέροντα με τους ξένους, ειδικά όταν αυτοί εξυπηρετούν ιμπεριαλισμούς και αποικιοκρατία κάθε είδους.
(Ο Ν. Τόσκας είναι υποστράτηγος ε.α. και πρώην υπουργός)
