Ερχονται νωρίτερα, θρονιάζονται και δεν λένε να φύγουν ή τεντώνουν την αρίδα τους στριμώχνοντας τους πάντες, τα σαγόνια τους είναι κάθε φορά και πιο αδηφάγα, βαραίνουν όλο και περισσότερο τον προϋπολογισμό του οικοδεσπότη. Σαν ανεπιθύμητοι επισκέπτες. Χειρότεροι και από τους «παράσιτους» των αρχαίων, που τους χλεύασαν κωμωδιογράφοι και στοχαστές. Οχι, μη βιάζεστε, συγκυβερνώντες κύριοι του ΛΑΟΣ, δεν πρόκειται για τους μετανάστες. Αυτοί άλλωστε, όπως εσείς θα μας λέγατε, δεν χειροτέρεψαν με τα χρόνια. Ηταν εξαρχής τρισχείριστοι.
Για τους καύσωνες πρόκειται, τόσο της «φρόνιμης και εξοπλισμένης» Ευρώπης, όπου καταρρίπτεται το ένα οδυνηρό ρεκόρ μετά το άλλο, όσο και της «ασύνετης και απαράσκευης» Ασίας, όπου τα σαρανταπεντάρια έπληξαν την Ινδία και το Πακιστάν ήδη τον Απρίλιο, τα δε σαρανταοχτάρια τον Μάιο. Για τους καύσωνες που έρχονται πια πριν λήξει η άνοιξη, μας ζεματάνε με ολονέν υψηλότερες θερμοκρασίες, ταλανίζουν όλο και μεγαλύτερες περιοχές, όλο και μεγαλύτερους πληθυσμούς, διαρκούν περισσότερα μερόνυχτα και κοστίζουν πανάκριβα. Σε χρήμα; Σε χρήμα. Αλλά και σε ζωές ανθρώπων. Και σε ζωές λοιπών πλασμάτων – του νερού, της στεριάς και του αέρα.
Στον σχηματικό παραλληλισμό του καύσωνα με τον παράσιτο ίσως ταιριάζουν καλούτσικα όλα, ένα όμως διαφέρει: Εμείς, η ανθρωπότητα στο σύνολό της, τώρα και πάντα, δεν είμαστε οικοδεσπότες του πλανήτη. Δεν είμαστε οι ιδιοκτήτες και άρχοντές του. Φιλοξενούμενοί του είμαστε, ενοικιαστές ισόκυροι στα μάτια του με όλους τους άλλους, τους μη δίποδους. Οσο κι αν αυτό «προσβάλλει» τη διανοητική μας υπεροχή και τις συνεπαγόμενες πεποιθήσεις και συμπεριφορές.
Στην Ινδία και στο Πακιστάν μάλλον δεν μπορεί να περπατήσει η «λύση» «Κλιματιστικά! Περισσότερα κλιματιστικά!» που πρότεινε λεπενιστί στη Γαλλία η Ακροδεξιά. Για την οποία Ακροδεξιά, την οικουμενική, οι καύσωνες δεν έχουν τίποτε το πολιτικό, είναι απλώς τερτίπια της φύσης. Και δεν συνδέονται με την κλιματική κρίση, διότι «κλιματική κρίση δεν υπάρχει», όπως διατυμπανίζουν τα όπου γης αστέρια της. Με σκοτεινότερο ανάμεσά τους τον Ντόναλντ Τραμπ. Τον λάτρη του δόγματος «drill, baby, drill», που ακόμα κι όταν «εξέφραζε τη συμπόνια του» προς τους έρμους Βενεζουελάνους, βαρέλια σκεφτόταν και με βαρέλια μετρούσε. Ενας νέου τύπου βαρελόφρων που παίρνει τον πλανήτη στον λαιμό του, από κοινού με ανέμελους κυβερνήτες, ληστρικούς «ορυκτούς» μεγιστάνες και ακίνητους πολίτες.
(Ο Παντελής Μπουκάλας είναι δημοσιογράφος, λογοτέχνης και μεταφραστής- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Η Καθημερινή»)
