Όταν οι αξίες υποκύπτουν κι εξ-υπηρετούν τους μηχανισμούς τότε ο φορέας των αξιών γίνεται ένα ‘άνευ αξίας’ αναλώσιμο κι ανταλλάξιμο γρανάζι.
Για ν’ανθίσει το κάλεσμα σε άβατο ονείρων τ’ αστέρια πουλάνε το φως τους στις νύχτες
Γιάννης Τσούτσιας,
Σε κάποιο μπαρ
Το έχω ξαναγράψει
Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι το πέρασμα από τη θρησκευτική περίοδο στην πολιτική δεν άφησε τα ίχνη του.Κλασικό παράδειγμα:το Ιερατείο.Ο μάγος,προφήτης,χαρισματικός Αρχηγός,ο οποίος ορίζει ποιά είναι τα Ιερά –προστατευόμενα του χώρου του και ποιά τα Βέβηλα-απαγορευμένα για τους πιστούς.
Εκτός όμως από τους πολιτικούς ηγέτες[;],που ευχαρίστως αναλαμβάνουν τέτοιο ρόλο,εμφανίστηκε κι ένα άλλο Ιερατείο:αυτό των διανοουμένων.Οι περισσότεροι άνθρωποι του πνεύματος αφού έχουν εγκαταστήσει ένα δίκτυο δημοσίων σχέσεων και ιμάντων [διανοητικής;] εξουσίας,έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να μη γράφουν κείμενα άποψης για να επηρεάσουν την κοινή γνώμη αλλά προτιμάνε τα άρθρα δια-πλοκής με το πολιτικό σύστημα.
Δίνουν την εντύπωση ότι είναι εξαρτημένοι κι αυτό που ζητάνε μετ’εντάσεως είναι να επικυρώσουν[δικαιώσουν;] τον επιστημονικό τους λόγο μεταμφιέζοντάς τον σε πολιτικό μανιφέστο.Άλλοι με μία φαντασμαγορική μετα-στροφή διαχωρίζουν τη θέση τους από το παρελθόν τους και τους πρώην ‘ομο’ι’δεάτες τους’ και δίχως τύψεις κι ενοχές διακρίνονται για τη[νέα;] ενδοτικότητά τους σε άλλον αρχηγό. Άλλοι εκχωρούν τη συνείδησή τους σε σκοπιμότητες εμφανίζοντας το κίβδηλο σαν γνήσιο και παρασύροντας –με το κύρος τους;-τους εύπιστους.
Πολλές όμως φορές,παρασυρόμενοι και οι ίδιοι από την εντύπωση ότι όλα συγχωρούνται και ξεχνιούνται από ένα απαθές ή ηθικά αδιάφορο κοινό,πέφτουν μόνοι τους στην παγίδα της ‘εγχρήματης ευχαριστίας’ από την όποια εξουσία ή στην αυτο-ανάλωση σε συνεδριακές ιεροτελεστίες κομμάτων,όπου για να ευχαριστήσουν τον Αρχιερέα/ισόθεο προβαίνουν σε δηλώσεις ή υπογράφουν κείμενα που τους εκθέτουν κι ακυρώνουν τη θετική δημόσια εικόνα τους.
Όταν οι αξίες υποκύπτουν κι εξ-υπηρετούν τους μηχανισμούς τότε ο φορέας των αξιών γίνεται ένα ‘άνευ αξίας’ αναλώσιμο κι ανταλλάξιμο γρανάζι.Αυτο-αθωώσεις δεν γίνονται απο-δεκτές ούτε από τους χθεσινούς,ούτε από τους σημερινούς[;] φίλους τους
Μ’αυτά και μ’αυτά μπλέξαμε με βασιλιάδες, πρίγκηπες και δούκες, με πρώην και νυν [αλλά όχι αεί] ηγετίσκους, με κεντροδεξιά σενάρια,κεντροαριστερά μορφώματα, ακροκεντρώους και ακροακραίους, με μηνύματα περιστεριών και χρησμούς γεροντισσών, με δημοσκοπικούς προφήτες και πολιτικούς καταλύτες[sic], που έρχονται από το πουθενά για να μας σώσουν
Μπλέξαν τις γραμμές τους τα κόμματα, οι αρχηγοί, τα ιερατεία, οι δημοσιογράφοι, οι δικαιωματίες
Μπλέξαμε τις ελπίδες, τις προσδοκίες, τις θρησκοληψίες,τις ιδεοληψίες, τις φιλανθρωπίες
Μπλέξαν πένθος, πόνο,απώλεια,θεατρινισμό και σωτηρολογία
Μπλέξαμε τους in και τους out, τους σινιέ followers και τους ντεκαντάνς, τους εμάς και τους εκείνους
Μπλέξαν οι αθώοι και οι ένοχοι,οι έχοντες και οι μη-έχοντες,οι παρόντες και οι απόντες
Μπλέξαμε με τα μπλεξίματά μας και πολύ δύσκολα θα ξεμπερδέψουμε γιατί το Μίτο τον κρατάει η Ανομία και η Ατιμωρησία, κυρίαρχα και γενικευμένα χαρακτηριστικά της πολιτικής Μεταπολίτευσης
ΥΓ.Το κρίσιμο θέμα δεν είναι αν κατα-δικάστηκαν κάποιοι ‘ιδιώτες’ για παράνομες παρακολουθήσεις αλλά το γιατί προέβησαν σε αυτές τις παράνομες ενέργειες: από χόμπυ, απο τεχνολογική περιέργεια, από σχέδιο εκβιασμού, πλουτισμού, πολιτικής σκευωρίας;
Την απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν θα τη δώσει η Δικαιοσύνη ,αλλά η [παρα]Πολιτική ή η Συνωμοσιολογία
Ο κάθε πολίτης μπορεί να συνδυάσει υποκλοπές και διαπλοκές και να υιοθετήσει όποια εκδοχή[αν-αληθείας] του αρέσει,όμως η Δημοκρατία έχει ήδη τραυματισθεί.
(Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής κοινωνιολογίας, πρώην υπουργός)
