Μια σκιά, όλο και πιο τρομακτική, πλανιέται πάνω από τη χώρα τον τελευταίο καιρό. Ο λαϊκισμός! Λέξη, έννοια, μπαμπούλας εν τέλει, με νύχια, δόντια, πανουργία και πρόσωπο που φέρνει προς τον Τσίπρα, έρχεται και επανέρχεται σε όλα τα προπαγανδιστικά κατασκευάσματα της Δεξιάς. Καλείται να τρομάξει τον «κοσμάκη», να ξεπλύνει τον Μητσοτάκη, να δώσει ένα κάποιο φως και μια κάποια προοπτική στη σκοτεινή και ξεχαρβαλωμένη εικόνα της κυβέρνησης. Του επικεφαλής της πρωτίστως, που όσο μέγας, ισχυρός, νικητής, θριαμβευτής, καινοτόμος κι αν είναι, δεν αισθάνεται τόσο καλά τελευταία.
Ποιο είναι το σχήμα που ο ίδιος λανσάρει και τα παραδείσια πουλιά της δημοσιογραφίας, μαζί με τους γκρίζους λειτουργούς του μεγαλείου του, διακινούν; Η διεθνής κατάσταση είναι επικίνδυνη, η ασφάλεια της πατρίδας -και των εισοδημάτων τους- βρίσκεται υπό απειλή, ο λαϊκισμός στις συνθήκες αυτές υπονομεύει το εθνικό μέτωπο, άρα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Που μόνο η Δεξιά συμπαγής και υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του Ενός μπορεί να αντιμετωπίσει. Το θέμα δεν είναι ο Τραμπ, η Ευρώπη της δειλίας, οι ανισότητες που μας κάνουν τον βίο αβίωτο, η εξωτερική πολιτική που αναζητά προστάτες αντί για συμμάχους, αλλά ο λαϊκισμός.
Και τι είναι γι’ αυτούς λαϊκισμός; Η αντίθεση στη Mercosur, τα αιτήματα των μπλόκων, η διεκδίκηση αξιοπρεπούς αμοιβής για την εργασία, η αντίθεση στην Παιδεία και την Υγεία δύο ταχυτήτων για παράδειγμα. Επίσης η καταγγελία των καρτέλ, η οργή για την ασυδοσία των κερδών στην ενέργεια, τα καύσιμα, τις τράπεζες, η αντίθεση εν τέλει στην κοινωνία του χάσματος ανάμεσα στους ευάριθμους κατέχοντες και τους υπεράριθμους πληβείους.
Και βέβαια η απαίτηση για δικαιοσύνη και κάθαρση για το έγκλημα των Τεμπών και την επιδημία διαφθοράς. Λαϊκισμός, δηλαδή, είναι ό,τι συμφέρει τη δικαιοσύνη, τους πολλούς, τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους.
Αντίθετα, υπευθυνότητα είναι ό,τι συμφέρει τις ελίτ και τους Φραπέδες. Να ζητάς, ας πούμε, ένα χιλιάρικο βασικό μισθό είναι λαϊκισμός, ενώ να οργανώνεις ληστείες δισεκατομμυρίων από καρτέλ και τράπεζες είναι υπευθυνότητα. Και πρέπει να το βουλώσουμε γιατί το κακό παραμονεύει. Να καταπιούμε τα πάντα. Τα μπαζώματα, τις υποκλοπές, τα Predator, την εύνοια προς τους ισχυρούς, τις εξευτελιστικές θέσεις στην Ευρώπη, την κοινωνία της φτώχειας και της ανισότητας, την εξουσία του πλούτου και της ασυδοσίας. Ψωμί κι ελιά και Μητσοτάκη βασιλιά, για να παραφράσουμε μια παλιά προσφορά της παράταξής τους στον πολιτικό πολιτισμό.
Αν όμως τελικά ο λαϊκισμός που επικηρύσσουν είναι να μην καταπίνουμε την οργανωμένη αδικία τους, τότε μήπως περισσότερος, πιο οργανωμένος και αποφασισμένος λαϊκισμός είναι η απάντηση;
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την «Εφημερίδα των Συντακτών»)
