Μέχρι πριν λίγα χρόνια, το πολιτικό παράδειγμα και οι πολιτικές αναζητήσεις είχαν αφετηρία την Γηραιά ήπειρο. Τώρα τα νέα έρχονται πέραν του Ατλαντικού. Μπορεί η νίκη του Τραμπ να έδωσε στην ακροδεξιά του πλανήτη τεράστια ώθηση, αλλά η Νέα Υόρκη έδωσε ελπίδα.
Ο Μαμντάνι μίλησε για κοινωνική δικαιοσύνη, οικονομική ισότητα, αξιοπρέπεια, αύξηση φόρων για τους πλούσιους και τις μεγάλες εταιρίες.
Μίλησε με τους μουσουλμάνους, με τους λατίνους και με τους μαύρους. Μίλησε για τη Γάζα χωρίς περιστροφές και πολλοί Εβραίοι τον εμπιστεύθηκαν παρά τις απειλές Τραμπ.
Η Αριστερά της Αμερικής δεν φοβήθηκε τους «νοικοκυραίους».
Στα καθ’ ημάς, ψάχνουμε γητευτές του «Κέντρου» και αναζητούμε το γένος των αγγέλων.
Ας δούμε λοιπόν πρώτα σε τι κατάσταση βρίσκεται η χώρα.
Η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Ν.Δ, παραδίδει τα πάντα στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και τα καρτέλ, εντείνει τις ανισότητες, δημιουργεί μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών, που βολεύεται με κουπόνια, αφήνει ανεξέλεγκτη την ακρίβεια να πλήττει τα νοικοκυριά, διαλύει το Εθνικό Σύστημα Υγείας, εισάγει το μοντέλο της φτηνής εργασίας χωρίς δικαιώματα. Στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης παρουσιάζονται δύο δυνατότητες.
Μια περίπτωση, να μπορέσει κάποιο κόμμα να αποκτήσει το πολιτικό μέγεθος που θα λειτουργήσει πρωταγωνιστικά στη δημιουργία αντίπαλου πολιτικού σχεδίου.
Η δεύτερη, να υπάρξει συνεργασία των υπαρχόντων δυνάμεων στον χώρο της αντιπολίτευσης που έχουν αναφορά στην κεντροαριστερά.
Εδώ θεωρώ χρήσιμο να αντλήσουμε διδάγματα από την εμπειρία των εκλογών στο Δήμο της Αθήνας, γιατί σαφώς αυτές οι εκλογές είχαν αυξημένο πολιτικό διακύβευμα πέραν του αυτοδιοικητικού.
Και στις δύο εκδοχές θα απαιτηθεί πολιτική συνεννόηση. Οφείλουμε να προετοιμάσουμε το έδαφος και να αντιμετωπίσουμε, στερεότυπα, βολονταρισμούς ,βεβαιότητες, εγωισμούς και αρκετή αρχαία σκουριά θα έλεγα.
Πρέπει να γίνει σαφές ότι ποτέ και για κανένα λόγο συνεργασία με την Δεξιά.
Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε και την τιμή που κάναμε στο παρελθόν στην ψεκασμένη ακροδεξιά, ΛΑΟΣ και ΑΝ.ΕΛΛ και ήταν ένα μεγάλο λάθος.
Αυτό που αποτελεί πρόβλημα για την Προοδευτική Αντιπολίτευση είναι η
πολυδιάσπαση. Φθορά οράματος, απαξίωση λόγω ΣΥΡΙΖΑ, απουσία ηγετικής φυσιογνωμίας, έλλειψη επιθυμίας για συνεννόηση, τα αίτια που διαπιστώνει μια τελευταία έρευνα του ινστιτούτου ΕΝΑ Πως διορθώνονται αυτά. Δεν υπάρχει λαγός στο καπέλο. Πρέπει να μιλήσουμε στις καρδιές των ανθρώπων και ο μόνος τρόπος είναι να επικοινωνήσουμε με τις ανάγκες τους. Με τα πραγματικά προβλήματα των πολλών και να ξαναθέσουμε τις μεγάλες κοινωνικές προτεραιότητες στο προσκήνιο. Οι ηγέτες στην εποχή μας είναι δυσεύρετοι ,αλλά η ενίσχυση της συλλογικής λειτουργίας μπορεί να αναπληρώσει μερικώς Η πίεση από τα κάτω μπορεί να ταρακουνήσει τις ηγεσίες για συνεννόηση και το πολυαναμενόμενο βιβλίο του πρώην Πρωθυπουργού ελπίζω να δώσει απαντήσεις που θα βοηθήσουν.
Μια πρώτη κίνηση θεωρώ , την δημιουργία επιτροπής που θα συζητήσει την δυνατότητα προγραμματικής σύγκλισης. Τα υπόλοιπα θα προκύψουν αφού εμπεδωθεί ένα κλίμα συνεννόησης .
Στο δίλημμα που θέτει καθημερινά η Ν.Δ. Υπάρχει κυβερνησιμότητα μετά από εμένα;
Η απάντηση είναι ναι. Ο χώρος διαθέτει και γνώση και κυβερνητική εμπειρία. Επίσης διαθέτει και στελέχη που μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της διακυβέρνησης. Φυσικά χρειάζεται η συνεργασία της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας να οδηγήσει στην όσμωση πολιτικών θέσεων αλλά και προσώπων.
Η προγραμματική συμφωνία και ο σεβασμός στις συλλογικές «αποσκευές» που κουβαλάει ο κάθε χώρος είναι προαπαιτούμενα. Η Προοδευτική Αντιπολίτευση να δει το δάσος και όχι τα δέντρα
Το διακύβευμα είναι μεγάλο και η ευθύνη ιστορική.
(Ο Γιώργος Μπουλμπασάκος είναι στέλεχος ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, μέλος ΣΕ Ανανεωτικής Αριστεράς)
