Η σταθερότητα τείνει να εκλείψει όταν μια κυβέρνηση στερείται στρατηγικής για τη χώρα και κινείται με βάση εσωτερικές αγωνίες και δημοσκοπήσεις, που συχνά συνοδεύονται από μεγάλες διαχειριστικές αδυναμίες.
Καθ΄ ημάς, ενίοτε υπάρχει άγνοια των στοιχειωδών. Παράδειγμα: Οι αγρότες εισπράττουν τις αποζημιώσεις στα τέλη Οκτωβρίου. Φέτος, αυτό δεν συνέβη. Το αρμόδιο υπουργείο έλεγε ότι θα καταβληθούν μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου τα πρώτα 500-600 εκατ. ευρώ, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει εγκριθεί από την Κομισιόν το σχέδιο δράσης για την ανάκτηση της χαμένη αξιοπιστίας του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αλλά την περασμένη Πέμπτη, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, ο αρμόδιος Επίτροπος δήλωσε ορθά κοφτά ότι η καταβολή των επιδοτήσεων είναι ευθύνη των κρατών, δεν εξαρτάται από την έγκριση του σχεδίου δράσης, άρα μπορούν να καταβληθούν από εθνικούς πόρους. Το υπουργείο φάνηκε ότι δεν το γνώριζε…
Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ επιβεβαιώνει και μια ακραία διαχειριστική ανεπάρκεια. Όπως έχει διευκρινίσει ο υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, η κυβέρνηση γνώριζε το πρόβλημα από το 2019. Αλλ’ η επίγνωση δεν στάθηκε ικανή για να το επιλύσει. Οι «άριστοι» αντήλλασσαν φιλοφρονήσεις για τις διαχειριστικές τους ικανότητες μέχρις ότου επενέβη η Ευρωπαία Εισαγγελέας. Μετά, έρχεται η κωλοτούμπα: Επιδιώκουν να αποδείξουν ότι ήταν περίπου ανίκανοι: Δηλαδή, ότι δεν είχαν πάρει είδηση τί γινόταν κάτω από τα πόδια τους.
Μεγάλη διαχειριστική ανεπάρκεια επιδείχτηκε και στα ΕΛΤΑ. Σε μια 7ετία, δαπανήθηκε περίπου μισό δισ. ευρώ για να τα στηρίξουν και το αποτέλεσμα είναι ότι, σήμερα, ένα λουκέτο ποζάρει ως τολμηρή και συνετή διαχείριση.
Όχι μόνο η διαχειριστική ανεπάρκεια, αλλά και η υποταγή στον «τυφλοσούρτη» των δημοσκοπήσεων υπονομεύει τη σταθερότητα.
Παράδειγμα, η υπόθεση του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη: Για να καλυφθούν το λάθος (η προσχηματική άρνηση κυβέρνησης-δικαστικής εξουσίας να γίνει η εκταφή της σορού) και η κωλοτούμπα που ακολούθησε, έγινε ένα δεύτερο λάθος: Η πρωθυπουργική εντολή ο Στρατός να αναλάβει αστυνομικά καθήκοντα. Και για να καλυφθεί κι αυτό, σε εφαρμογή των ευρημάτων κάποιων focus group, άρχισε μια εκστρατεία γοητείας των «νοικοκυραίων» και ψαλιδίσματος της δημοτικότητας Δένδια. Κατέληξε σε θορυβώδεις αντιπαραθέσεις ποιος θα έχει την ευθύνη φροντίδας του μνημείου και πέτυχε να διασύρει την Ελλάδα σε όλη την Ευρώπη –που απορούσε ότι τσακωνόμαστε ποιος θα σφουγγαρίζει ένα εθνικό μνημείο…
Ένας τρίτος, σοβαρότερος παράγοντας, που διαβρώνει την αίσθηση σταθερότητας είναι οι ανατροπές θέσεων σε κεντρικά θέματα χωρίς αιτιολόγηση –ως δευτερογενείς συνέπειες, λες, άλλων ανομολόγητων επιδιώξεων.
Παράδειγμα: Μέχρι την ανάδειξη ως προέδρου των ΗΠΑ του κ. «drill baby, drill», η ηγεσία της κυβέρνησης αντιμετώπιζε με βαρύτατη δυσθυμία το θέμα των ορυκτών καυσίμων. Όχι μόνο δεν έκρυβε, αλλ’ αντιθέτως επιδείκνυε (με την επίσπευση της απολιγνιτοποίησης, με το ουσιαστικό πάγωμα των ερευνών για υδρογονάνθρακες κλπ…) τις «ολοπράσινες» προτεραιότητές της. Η Chevron, άλλωστε, της είχε εκφράσει ενδιαφέρον για έρευνες νότια της Κρήτης πριν από ενάμιση χρόνο περίπου, αλλά ουδόλως είχε συγκινηθεί, έμενε παγερά αδιάφορη.
Και ξαφνικά, πασχίζοντας να αποκτήσει έναν δίαυλο επικοινωνίας με τον Ντ. Τραμπ, ο φανατικός της πράσινης ανάπτυξης αστραπιαία μεταλλάσσεται σε φανατικό θιασώτη των ορυκτών καυσίμων: Μόλις ο Ντ. Τραμπ δίνει το παράγγελμα για νέες εξορύξεις, η κυβέρνηση σπεύδει σε χρόνο μηδέν να εξετάσει και να εγκρίνει το αίτημα της Chevron και, προχτές, να πανηγυρίσει ως «ιστορική στιγμή» αυτό που μέχρι πρότινος απευχόταν: Την επικείμενη έναρξη ερευνητικών γεωτρήσεων στο (τουριστικό) Ιόνιο.
Επιχαίρει και για το ρόλο της Ελλάδας, ως δίαυλο διοχέτευσης του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (που είναι το πιο ακριβό και, ταυτόχρονα, το πιο βρώμικο, καθώς η μέθοδος εξόρυξής του, το fracking, προκαλεί μεγάλη καταστροφή στο περιβάλλον…) στην κεντρική Ευρώπη. Αυτό αποκαλείται «ενεργειακός κόμβος». Και το εμπορικό κέρδος που θα εισπράττουν κάποιες εταιρείες για τη μεταπώληση, αποκαλείται ανάπτυξη. Το επόμενο βήμα είναι να μας πουν ότι αυτό είναι το μεγάλο βήμα προς την αλλαγή παραγωγικού μοντέλου…
(Ο Κώστας Καλλίτσης είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Η Καθημερινή» της Κυριακής)
