Ένας πρώην πρωθυπουργός- και μάλιστα αριστερός που διαχειρίστηκε την πορεία της χώρας και της Αριστεράς σε μια κρίσιμη περίοδο - έχει κερδίσει το δικαίωμα να επιλέξει τον χρόνο και τον τρόπο που θα μιλήσει για εκείνη την περίοδο. Και προφανώς να αποφασίσει εάν και πως θα δώσει πάλι το ενεργό παρών στην πολιτική ζωή.
Είναι εντυπωσιακό ότι πολλοί που θεωρούν - και σωστά- ότι η Δημοκρατία μας και η Αριστερά μας δεν έχουν να κερδίσουν κάτι από σιωπηλούς πρώην, αλαφιάζονται και αντιδρούν περίεργα μόλις ο Τσίπρας κάνει ένα βήμα προς την ενεργό πολιτική με την ευρύτερη έννοια, με ένα συνέδριο, ένα ταξίδι, μια συνέντευξη, τέλος με ένα βιβλίο.
Δεν του το είπαν ακριβώς έτσι αλλά σε κάθε τους λέξη υπονοούν ότι ο πρώην πρωθυπουργός «δεν έχει δικαίωμα δια να ομιλεί». Πόσο μάλλον να επανέλθει. Σπεύδω να υπενθυμίσω ότι δεν ήμουν από τους υποστηρικτές της πολιτικής του πρώτου εξαμήνου της κυβερνητικής πορείας του ΣΥΡΙΖΑ και για αυτό επικρότησα την στροφή του καλοκαιριού του 2015. Δηλαδή τον αναγκαίο συμβιβασμό που έδωσε χώρο και χρόνο στον Τσίπρα και την κυβέρνηση του να βγάλουν την Ελλάδα από τα μνημόνια εξασφαλίζοντας χρηματοδοτικό διάδρομο μέχρι το 2032 και να υπογράψουν την συμφωνία των Πρεσπών, για να περιοριστώ στις δυο πιο χαρακτηριστικές και εμβληματικές επιτεύξεις της κυβέρνησης της Αριστεράς.
Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι πρωταγωνιστές εκείνου του συμβιβασμού, τον βίωσαν ως ήττα και ετεροχρονισμένα προσπαθούν να απαλλαγούν από αυτό το βάρος. Θεμιτό, ανθρώπινο αν και δεν αντιλαμβάνομαι την πολιτική αποτελεσματικότητα. Αυτό για το οποίο είμαι απολύτως σίγουρος είναι ότι πέραν από άσφαιρες είναι και αχρείαστες οι επιθέσεις κάθε φορά που ο πρώην πρωθυπουργός διατυπώνει τις απόψεις του. Και αν η σπασμωδική και έμφοβη αντίδραση της Δεξιάς είναι αναμενόμενη - και καλοδεχούμενη - προκαλεί δυσφορία σε κάθε δημοκρατικό πολίτη η μίζερη και επίσης έμφοβη αντίδραση όταν προέρχεται από αριστερούς .
Δείχνει ότι δεν έχουν αντιληφθεί ότι όρος sine qua non για να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή συσπείρωση του προοδευτικού χώρου ώστε να ηττηθεί πρώτα στην κάλπη η κυβέρνηση Μητσοτάκη, είναι η ενότητα της Αριστεράς.
Εκτός αν δεν τους ενδιαφέρει αυτή η λεπτομέρεια αλλά μόνο η ιδεολογική καθαρότητα.
(Ο Νίκος Μπίστης είναι στέλεχος της Νέας Αριστεράς, πρώην υφυπουργός)
