Στην έκτακτη συνέντευξη που παραχώρησε ο κ. Μητσοτάκης στον απόηχο των συγκεντρώσεων της Κυριακής, επιχείρησε να κάνει reset στην εξαετία του απόλυτου κυρίαρχου στην εξουσία και το πολιτικό πεδίο.
Ο μέχρι την Κυριακή παντοδύναμος πρωθυπουργός που μοίραζε μπλε φακέλους σε απολύτως ελεγχόμενους υπουργούς μετά την ψήφιση του επιτελικού κράτους, της Ελλάδας 2.0, εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε άμυνα αντί των συνήθων σφοδρών επιθέσεων στους επικριτές του. Αρκεί να θυμηθούμε τις επιθέσεις του στον απόηχο της μελέτης Τσιόδρα για τις χιλιάδες νεκρών κατά την πανδημία, όταν καμάρωνε πως δεν ήθελαν «ένα πολυτελές ΕΣΥ» στερώντας κρίσιμες ΜΕΘ σε Αθήνα και περιφέρεια.
Στην χθεσινή συνέντευξη σήκωσε τα χέρια του από το τιμόνι και διαμοίρασε τις ευθύνες του σε όλους τους άλλους, θέλοντας να απαλλάξει τον εαυτό του από κάθε ευθύνη. Προσπάθησε να πείσει πως η στάση της ΝΔ στην Εξεταστική Επιτροπή για τα Τέμπη, υπό τον κο Μαρκόπουλο, δεν ήταν επιλογή του, όταν γνωρίζουμε πως επιβράβευσε τους μετέχοντες για την αναλγησία που επέδειξαν, αναβαθμίζοντας τους. Χθες τους πέταξε στην πυρά λέγοντας πως η Εξεταστική δεν ήταν η καλύτερη στιγμή για το κοινοβούλιο, σαν Πόντιος Πιλάτος.
Πέταξε στην πυρά και όλους τους άλλους που λειτούργησαν κατόπιν οδηγιών και επιλογών του, αρνούμενος πως κυβερνάει έξι χρόνια με σιδηρά γροθιά, επιχειρώντας να διαγράψει από την μνήμη μας όσα επέλεξε στην διετία από το διπλό έγκλημα των Τεμπών, της προαναγγελθείσας από τους εργαζόμενους στα τρένα σύγκρουσης, αλλά και των προσπαθειών συγκάλυψης που πολλές φορές ξεπερνούσαν τα όρια της χυδαιότητας.
Οι ερωτήσεις του δημοσιογράφου μπορεί να έγιναν πιεστικές σε κάποια σημεία, δίνοντας τον αέρα μίας ειλικρινούς προσπάθειας να αναζητηθεί η αλήθεια. Δεν του επισήμανε πουθενά πως από την σύγκρουση των τρένων έχει μεσολαβήσει μία αλαζονική διετία με επιθέσεις στις οικογένειες των θυμάτων και όποιον τόλμαγε να αναζητήσει ευθύνες στις επιλογές του.
Η αλήθεια, όμως, είναι πως δεν έχουν περάσει 3 εβδομάδες μετά την σύγκρουση, αλλά 2 χρόνια αλαζονικών τοποθετήσεων, μέχρι να βγουν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών σε συμπαράσταση του αγώνα των συγγενών των θυμάτων, υπό την ηγετική καθοδήγηση της κας Καρυστιανού που πλέον είναι η μόνη αντίπαλος που τον κοιτάζει στα ίσια. Κι αυτό λέει πολλά για την αντιπολίτευση, όσο και την ίδια.
Η πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών, με συστηματική και επίμονη δουλειά σε Ελλάδα και Ευρώπη, σε έναν αγώνα που έμοιαζε χαμένος από τα αποδυτήρια, και παρά τις αμφισβητήσεις ακόμα και εκ των έσω, ακολούθησε μία σφιχτή στρατηγική με πρωτοφανή ψυχραιμία και αντοχή. Κατάφερε ό,τι δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να πετύχει όλη η αντιπολίτευση με τις αποσπασματικές και εφήμερες παρεμβάσεις της, να φέρει τον πρωθυπουργό προ των ευθυνών του, σε θέση απολογούμενου.
Είναι ενδεικτικό πως πριν τις συγκεντρώσεις, ο πρωθυπουργός δεν ένιωσε καμία ανάγκη να συμπεριλάβει μία κουβέντα στο κυριακάτικο σημείωμα του για τα Τέμπη, σε ένα κείμενο σχεδόν 3000 λέξεων. Μέχρι την Κυριακή, όποιος στεκόταν δίπλα στην κα Καρυστιανού και τον Σύλλογο των Θυμάτων, χαρακτηριζόταν από ανθέλληνας που δυσφημεί την χώρα στο εξωτερικό, έως μίζερος συνωμοσιολόγος.
Η χθεσινή κλήση σε απολογία έβαλε τέλος στο μύθο περί παντοδυναμίας Μητσοτάκη, όσο και στις δικαιολογίες της αντιπολίτευσης πως είναι άτρωτος λόγω της επικοινωνιακής του υπεροπλίας. Οι πολίτες κινητοποιήθηκαν παρότι οι συγκεντρώσεις δεν προωθήθηκαν από τα ΜΜΕ. Ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα σε συνέχεια της αδιάκοπης και συστηματικής δουλειάς απλών πολιτών - των συγγενών. Και αυτό είναι ένα μήνυμα και προς την αδύναμη κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, που όταν δεν ξιφουλκεί για τις καρέκλες της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αυτοπεριορίζεται σε συζητήσεις για τα δεκαδικά ψηφία του ΦΠΑ, την ώρα που έχει καρτελοποιηθεί κάθε έκφανση της ζωής στην χώρα ρημάζοντας την ασφάλεια, την υγεία, την παιδεία, τις δουλειές και τα νοικοκυριά των καθημερινών ανθρώπων υπέρ των λίγων.
Ουδείς μπορεί να κάνει ασφαλείς προβλέψεις για την συνέχεια. Το μόνο βέβαιο είναι η πρώτη, όσο και καθολική, νίκη στον πυρήνα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη που μέχρι χθες έμοιαζε κυρίαρχη, δίχως αντίπαλο.
