Η σπίθα είχε ανάψει μήνες πριν, με την εκλογή της Ρένας Δούρου στην ηγεσία της Περιφέρεια Αττικής και την άρνηση της να αποδεσμεύσει κονδύλια που ήταν στο συρτάρι της προηγούμενης περιφερειακής αρχής και αφορούσαν την στήριξη γηπεδικών έργων μεγάλων ΠΑΕ. Σήμερα που η χώρα μαστίζεται από την μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική κρίση κρίνεται αναγκαίο οι λιγοστοί πόροι των Περιφερειών να μην σπαταλιούνται σε γηπεδικές αναπλάσεις αλλά να κατευθύνονται εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη. Να αξιοποιούνται, δηλαδή, για την αναβάθμιση των υποβαθμισμένων δομών υγείας , την στήριξη των σχολικών μονάδων και την δημιουργία δομών αλληλεγγύης των ασθενέστερων συμπολιτών μας.
Στην συνέχεια από την σπίθα ξέσπασε πυρκαγιά και ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κόκκινο πανί για μερίδα οπαδών επειδή θεωρήθηκε μοναδικός υπεύθυνος για την μη πραγμάτωση της κατασκευής ενός νέου γηπέδου. Σε κάθε πόλη, σε κάθε προεκλογική ομιλία μικρές ομάδες διέκοπταν και φώναζαν συνθήματα υπέρ του γηπέδου. Τα ίδια είχαν επαναληφθεί και μερικά χρόνια νωρίτερα με ανάλογο αίτημα άλλης μεγάλης ΠΑΕ για κατασκευή γηπέδου στην Αττική. Και τα δυο αιτήματα πήγαζαν και ως αντίβαρο για τις ευνοϊκές ρυθμίσεις που πρόσφερε το κράτος σε τρίτη ΠΑΕ κατά την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων για την ανακατασκευή του γηπέδου της.
Μήπως, όμως, πρέπει οι φίλαθλοι να σκεφτούν τι παραβάσεις και παραλήψεις υπάρχουν στα σχέδια του γηπέδου που ευαγγελίζεται ο κάθε διοικητικός σωτήρας και ύστερα να δηλώσουν πως θα μαυρίσουν το τάδε κόμμα επειδή αντέδρασε; Φυσικά και η συντριπτική πλειοψηφία των υγειών σκεπτόμενων φιλάθλων καταλαβαίνει πως η αλήθεια είναι κάπου στην μέση και δεν πρόκειται να ψηφίσει με βάση οπαδικά αλλά με καθαρά πολιτικά κριτήρια. Υπάρχουν όμως και αυτοί οι λίγοι, των οπαδικών στρατών, που αμαυρώνουν το δίκαιο κατά τα άλλα αίτημα λύσης του γηπεδικού προβλήματος.
Στις εκλογές δεν ψηφίζουμε ομάδα, δε χωριζόμαστε σε κόκκινος, πράσινους ή κίτρινους αλλά ψηφίζουμε για να αποφασίσουμε ποιος είναι ικανότερος να διαχειριστεί τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει ο απλός πολίτης. Ο απλός πολίτης που βλέπει τα νοσοκομεία να υπολειτουργούν, τα σχολεία να είναι γεμάτα λειτουργικά κενά, που είναι άνεργος, που δεν μπορεί να αγοράσει τα αναγκαία αγαθά για να ζήσει και δίνει την μάχη της καθημερινής επιβίωσης, σε αντίθεση με τους μεγαλοεπιχειρηματίες παράγοντες των ομάδων που κρατούν χρυσά κουτάλια.
