Άλλωστε, από στοιχεία που παρουσιάστηκαν στους τεχνοκράτες των θεσμών, προέκυψε ξεκάθαρα ότι είναι προτιμότερο να μειωθεί το πρόστιμο, αλλά να συνοδεύεται με κίνητρα στήριξης της απασχόλησης, παρά να αυξηθεί, μιας και ήδη η αποδοτικότητά του είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Υπολογίζεται ότι μόλις το 18 – 22% των προστίμων που επιβάλλονται, εξοφλούνται απευθείας από τους εργοδότες, ενώ τα υπόλοιπα οφειλόμενα, μετατρέπονται σε ληξιπρόθεσμες οφειλές και εντάσσονται στα ποσά που προστίθενται σε ρυθμίσεις χρεών προς το δημόσιο. Έτσι, σε ετήσια βάση το έσοδο από την επιβολή των προστίμων δεν υπερβαίνει τα 70 εκατ ευρώ.
Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που το υπουργείο Εργασίας εξετάζει σοβαρά να προχωρήσει σε μείωση του προστίμου στα 3.500 ευρώ ανά ανασφάλιστο εργαζόμενο. Συνδυαστικά, ο εργοδότης που θα εντοπίζεται ότι διατηρεί στην εργασία του εργαζόμενο που δεν έχει δηλώσει στον Φορέα Ασφάλισής του, θα υποχρεώνεται να συνάψει σύμβαση ορισμένου χρόνου διάρκειας τουλάχιστον 9 μηνών, με τη δέσμευση να καταβάλλει τις τρέχουσες εισφορές. Με την πάροδο του παραπάνω χρονικού διαστήματος ο εργοδότης θα καλείται να αποφασίσει εάν θα συνεχίσει να διατηρεί στην εργασία του τον εργαζόμενο, παρέχοντάς του πλήρη ασφαλιστική κάλυψη ή όχι. Από την απόφαση αυτή θα εξαρτάται εάν τελικά θα απαιτηθεί να καταβληθεί το αρχικό πρόστιμο που του επιβλήθηκε, ή όχι. Ουσιαστικά, στόχος του υπουργείου Εργασίας είναι το πρόστιμο να λειτουργήσει ως κίνητρο ασφάλισης και να μην εφαρμόζεται απλώς για να επιβάλλει ποινή σε μια επιχείρηση. Άλλωστε, ένα υπέρογκο πρόστιμο θα μπορούσε να επιφέρει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα και να οδηγήσει στο κλείσιμο της επιχείρηση και στην οριστική απώλεια θέσεων εργασίας.
