Κάτι τέτοιο θα προκαλούσε δραματική αύξηση του χρόνου συνταξιοδότησης για περίπου 300.000 εργαζόμενου, του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, που έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα, ήδη από το 2012 και επιδιώκουν να βγουν στη σύνταξη εντός της επόμενης πενταετίας. Στόχος βέβαια των τεχνοκρατών των «θεσμών» είναι να κρατήσουν την παραπάνω ομάδα εργαζομένων εντός συστήματος απασχόλησης, για να μην επιβαρυνθούν περισσότερο τα ασφαλιστικά ταμεία, που ήδη βρίσκονται σε κατάσταση «κόκκινου συναγερμού» λόγω της έλλειψης ρευστότητας που αντιμετωπίζουν. Παράλληλα, οι εργαζόμενοι της παραπάνω κατηγορίας, εάν τελικά παραμείνουν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στην αγορά εργασίας, θα έχουν την υποχρέωση της καταβολής ασφαλιστικών εισφορών, συνεπώς θα συνδράμουν και από αυτή την πλευρά στην στήριξη των Ασφαλιστικών Ταμείων.
Ουσιαστικά, σύμφωνα με ηγετικά στελέχη της Κοινωνικής Ασφάλισης, η συγκεκριμένη απαίτηση αποτελεί επαναφορά του e-mail Χαρδούβελη, στη χειρότερή του μορφή. Υπενθυμίζεται ότι με βάση την αρχική συμφωνία που είχε υπάρξει ανάμεσα στην προηγούμενη κυβέρνηση και στην τρόικα, θα έπρεπε από 1.1.2019 να αυξηθούν τα ενδιάμεσα όρια ηλικίας για όλους τους εργαζόμενους που δεν είχαν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα έως το τέλος του 2012, στα 60 έτη για μειωμένη και στα 65 έτη για πλήρη σύνταξη. Από την 1.1.2021 και μετά θα υπήρχε η ολοκλήρωση της συγκεκριμένης μεταρρύθμισης, με νέα αύξηση των ορίων ηλικίας, αυτή τη φορά στα 62 έτη για μειωμένη και στα 67 έτη για πλήρη συνταξιοδότηση, όπως ισχύει άλλωστε για όλους τους εργαζόμενους.
Η ελληνική πλευρά επιδιώκει η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση να εφαρμοστεί από το 2015 και μετά. Αυτό σημαίνει ότι μένουν εκτός διαδικασίας καταρχήν όσοι θεμελίωσαν συνταξιοδοτικό δικαίωμα όχι μόνο μέχρι το 2012, αλλά και το 2013 και το 2014. Δίνεται ουσιαστικά από το ασφαλιστικό σύστημα, η ευελιξία για να βγουν στη σύνταξη όσοι έως το 2015 αποφάσισαν να αξιοποιήσουν τα ισχύοντα στην ασφαλιστική νομοθεσία. Έτσι, δεν προκαλείται δυσμενής μεταβολή στους οικογενειακούς προγραμματισμούς χιλιάδων εργαζομένων.
Αξίζει πάντως να επισημανθεί ότι έως και 4 με 5 χρόνια πριν από την άσκηση του θεμελιωμένου συνταξιοδοτικού δικαιώματος, οι εργαζόμενοι βρίσκονται υπό καθεστώς «ώριμων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων». Συνεπώς, ούτε σε αυτή την περίπτωση είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε αλλαγή που να τους επηρεάζει επί το δυσμενέστερο. Άλλωστε υπάρχουν και σχετικές δικαστικές αποφάσεις, που αξιοποιούνται τώρα από την ελληνική πλευρά στη διαπραγμάτευση, σε μια προσπάθεια να πειστούν οι εκπρόσωποι των «θεσμών» ότι τυχόν παρεμβάσεις στα θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, θα προκαλέσουν μεγαλύτερα προβλήματα από αυτά που πιθανόν να λύσουν, πρόσκαιρα.
Με ώριμα, αλλά και θεμελιωμένα ανά περίπτωση συνταξιοδοτικά δικαιώματα έως το τέλος του 2012, βρίσκονται κατά κύριο λόγο οι «παλαιοί» ασφαλισμένοι στο δημόσιο και σε ΔΕΚΟ (έναρξη εργασιακού βίου πριν από το 1983), οι οποίοι μπορούν να βγουν στη σύνταξη με 35 χρόνια προϋπηρεσίας και χωρίς όριο ηλικίας. Το ίδιο ισχύει για γυναίκες εργαζόμενες στο δημόσιο, έγγαμες, που μπορούν να αποχωρήσουν από την εργασία τους, με προϋπηρεσία 24 ετών και 6 μηνών όπως επίσης και ασφαλισμένοι με 35ετία, δημόσιοι υπάλληλοι με 25ετία. Το ίδιο ισχύει και για γυναίκες στο ΙΚΑ με συμπληρωμένα 10.000 ένσημα ή με 4.500 ημέρες ασφάλισης και συμπληρωμένο το 55ο έτος μέχρι το τέλος του 2010, μητέρες που μέχρι το τέλος του 2012 είχαν 25ετία και ανήλικο τέκνο στο δημόσιο ή στα ειδικά ταμεία, άντρες που το 2011– 2012 είχαν 25ετία και ανήλικο τέκνο στο δημόσιο, μητέρες που μέχρι το τέλος του 2012 είχαν 5.500 ημέρες ασφάλισης και ανήλικο στο ΙΚΑ, καθώς και τρίτεκνες στο δημόσιο και τα ειδικά ταμεία με 20ετία μέχρι το τέλος του 2010
