Η αντιπαράθεση μεταξύ ασφαλιστικών εταιρειών και ιδιωτικών νοσοκομείων για το κόστος των νοσηλειών εντείνεται, καθώς οι αποζημιώσεις που καταβάλλονται για τους ασφαλισμένους εμφανίζουν τα τελευταία χρόνια σημαντική αύξηση. Η εξέλιξη αυτή έχει ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση για τον τρόπο τιμολόγησης των υπηρεσιών υγείας στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και για τον βαθμό εποπτείας της αγοράς, με την Επιτροπή Ανταγωνισμού να παρακολουθεί μέχρι στιγμής χωρίς ουσιαστική παρέμβαση.
Οι ασφαλιστικές εταιρείες υποστηρίζουν ότι η άνοδος του κόστους συνδέεται με πρακτικές υπερτιμολόγησης υγειονομικών υλικών και υπηρεσιών, καθώς και με τη μεγάλη συγκέντρωση της αγοράς ιδιωτικής υγείας σε λίγους ισχυρούς ομίλους. Σύμφωνα με την πλευρά τους, η ισχυρή διαπραγματευτική θέση των μεγάλων νοσηλευτηρίων δημιουργεί συνθήκες περιορισμένου ανταγωνισμού και οδηγεί σε αδιαφάνεια στις χρεώσεις, με αποτέλεσμα το κόστος των νοσηλειών να αυξάνεται και να μετακυλίεται τελικά στα ασφάλιστρα των ασφαλισμένων.
Ενδεικτικές είναι, όπως υποστηρίζουν, περιπτώσεις όπου απλά υγειονομικά υλικά που κοστίζουν ελάχιστα εμφανίζονται σε τιμολόγια με πολλαπλάσια τιμή, ενώ καταγράφονται και φαινόμενα χρεώσεων για υλικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν επανειλημμένα αλλά τιμολογούνται ως μίας χρήσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στα τιμολόγια καταγράφονται μεγάλες ποσότητες εξειδικευμένων εργαλείων για επεμβάσεις, γεγονός που αυξάνει σημαντικά το συνολικό κόστος μιας νοσηλείας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το πρόβλημα συνδέεται και με το μοντέλο αποζημίωσης που εφαρμόζεται στις ιδιωτικές νοσηλείες, στο οποίο κάθε στοιχείο μιας ιατρικής πράξης —εξετάσεις, υλικά, φάρμακα και ιατρικές υπηρεσίες— τιμολογείται ξεχωριστά. Το τελικό κόστος διαμορφώνεται έτσι από το άθροισμα πολλών επιμέρους χρεώσεων, γεγονός που, σύμφωνα με την ασφαλιστική πλευρά, αφήνει περιθώρια για μεγάλες διαφοροποιήσεις στις τιμές και δυσκολεύει τον έλεγχο των τιμολογήσεων.
Σημαντικό μέρος του κόστους αφορά τα υγειονομικά και ειδικά υλικά που χρησιμοποιούνται κυρίως σε χειρουργικές επεμβάσεις, τα οποία αποτελούν βασικό παράγοντα διαμόρφωσης του τελικού λογαριασμού μιας νοσηλείας. Η τιμολόγησή τους αποτελεί συχνά σημείο τριβής μεταξύ ασφαλιστικών και νοσοκομείων, καθώς σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχουν σαφώς καθορισμένοι τιμοκατάλογοι.
Παρά τις καταγγελίες για αδιαφανείς χρεώσεις και τις συζητήσεις για την αυξανόμενη συγκέντρωση της αγοράς, η παρέμβαση των αρμόδιων αρχών παραμένει μέχρι στιγμής περιορισμένη, γεγονός που προκαλεί ερωτήματα στην αγορά για τον βαθμό εποπτείας ενός τομέα με άμεσο αντίκτυπο στο κόστος υγείας των πολιτών.
Από την πλευρά τους, τα ιδιωτικά νοσοκομεία απορρίπτουν τις αιτιάσεις περί υπερτιμολόγησης και αποδίδουν την αύξηση του κόστους κυρίως στη συσσωρευμένη ζήτηση για ιατρικές υπηρεσίες που δημιουργήθηκε μετά την πανδημία. Όπως επισημαίνουν, πολλές επεμβάσεις που είχαν αναβληθεί εκείνη την περίοδο πραγματοποιούνται πλέον, γεγονός που αυξάνει τον όγκο των περιστατικών και τις σχετικές δαπάνες.
Παράλληλα, οι διοικήσεις των κλινικών τονίζουν ότι το λειτουργικό κόστος έχει αυξηθεί σημαντικά, εξαιτίας της έλλειψης εξειδικευμένου υγειονομικού προσωπικού, των υψηλότερων μισθολογικών δαπανών αλλά και των επενδύσεων σε νέες ιατρικές τεχνολογίες και σύγχρονες θεραπευτικές μεθόδους. Υποστηρίζουν επίσης ότι οι ασφαλιστικές καθυστερούν συστηματικά τις πληρωμές των νοσηλειών, γεγονός που επιβαρύνει τη ρευστότητα των ιδιωτικών κλινικών.
