Δεν επιτρέπεται από τη φορολογική διοίκηση η κάλυψη τεκμηρίων με προηγούμενα εισοδήματα του συζύγου σε περίπτωση υποβολής χωριστών φορολογικών δηλώσεων.
Ο γενικός κανόνας είναι πως κατά τη διάρκεια του γάμου για την κάλυψη των τεκμηρίων λαμβάνεται υπόψη το συνολικό οικογενειακό εισόδημα. Με λίγα λόγια, στην κοινή δήλωση που υποβάλλουν οι σύζυγοι, από ανάλωση κεφαλαίου που επικαλείται ο φορολογούμενος μπορεί να καλυφθεί αντικειμενική δαπάνη (τεκμήριο διαβίωσης) της συζύγου του. Υπάρχει δηλαδή το δικαίωμα της «μεταφοράς» εισοδήματος από τον έναν στον άλλο σύζυγο για την κάλυψη τεκμηρίων. Λόγω των κοινών τεκμηρίων διαβίωσης, ο ένας σύζυγος μπορεί να στηριχθεί στα εισοδήματα του άλλου, ώστε να δικαιολογήσει τα περιουσιακά στοιχεία που έχει στην κατοχή του (τα οποία δεν δικαιολογούνται από το ατομικό του εισόδημα).
Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει σε περίπτωση υποβολής χωριστών φορολογικών δηλώσεων. Σε συγκεκριμένη υπόθεση η ΑΑΔΕ καταλόγισε με πράξη διοικητικού προσδιορισμού προστιθέμενη διαφορά αντικειμενικών δαπανών και χρεωστικό ποσό φόρου σε φορολογούμενη, η οποία επεδίωξε να καλύψει τα σχετικά τεκμήρια με ανάλωση κεφαλαίου που είχε υποβάλει ο σύζυγός της σε προηγούμενη χρήση με χωριστή δήλωση φόρου εισοδήματος.
Η φορολογούμενη επικαλέστηκε ότι είχε τεθεί στη διάθεση της υπηρεσίας ο πίνακας ανάλωσης του συζύγου της, από τον οποίο προέκυπτε το δηλωθέν διαθέσιμο κεφάλαιο προς ανάλωση.
Ωστόσο, η φορολογική διοίκηση έκρινε ότι δεν δύνανται εισοδήματα του ενός συζύγου να καλύψουν τα τεκμήρια του άλλου στις περιπτώσεις υποβολής χωριστών δηλώσεων συζύγων, καθώς τα τεκμήρια διαβίωσης και απόκτησης βαρύνουν τον κάθε σύζυγο ατομικά, ενώ για την κάλυψη τεκμηρίων με ανάλωση κεφαλαίου δεν μπορεί να γίνει επίκληση εισοδημάτων από τη χωριστή δήλωση του άλλου συζύγου. Κρίθηκε δε πως από τις κοινές δηλώσεις προηγούμενων ετών ο κάθε σύζυγος μπορεί να επικαλεστεί ανάλωση κεφαλαίου μόνο από τα δικά του εισοδήματα, ενώ ελάχιστο ποσό αντικειμενικών δαπανών για κάθε σύζυγο στην περίπτωση χωριστών δηλώσεων είναι τα 3.000 ευρώ.
