Υπενθυμίζεται ότι ο κατώτατος μισθός είναι 586 ευρώ ή 511 ευρώ μικτά για νέους έως 25 ετών και ο μέσος μισθός στη χώρα προσεγγίζει τα 1022 ευρώ. Οι αναφορές του ΔΝΤ, εντοπίζονται και στο επίδομα ανεργίας, που το θέλουν ακόμα πιο μικρό, ενώ στον αντίποδα, εκτιμάται ότι θα μπορούσαν να βοηθήσουν, η στήριξη της μερικής απασχόλησης και η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών.
Η μελέτη απευθύνεται κυρίως στις χώρες που έχουν επηρεαστεί από τη βαθιά οικονομική κρίση της τελευταίας πενταετίας, δηλαδή εκτός από την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Ουσιαστικά, το ΔΝΤ δεν κάνει κάτι περισσότερο, από το να περιγράφει το προφανές: Ο μέσος μισθός, στα χρόνια της κρίσης, υποχώρησε πολύ περισσότερο, σε σχέση με τον κατώτατο μισθό. Στην ίδια μελέτη γίνεται λόγος και για το επίδομα ανεργίας με την επισήμανση ότι τα υψηλά επιδόματα μειώνουν το κίνητρο των ανέργων, για να βρουν δουλειά και να επιστρέψουν στην αγορά εργασίας. Έτσι, θεωρείται υψηλό, το επίδομα των 360 ευρώ το μήνα που χορηγείται σε συγκεκριμένες κατηγορίες ανέργων.
Ειδική αναφορά γίνεται και στο σκέλος της μερικής απασχόλησης, με το ΔΝΤ να επιμένει ότι πρέπει να στηριχθεί ακόμα περισσότερο. Μόνο που ειδικά στην Ελλάδα της κρίσης έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο να υπογράφονται συμβάσεις μερικής απασχόλησης, αλλά οι εργαζόμενοι να εξαναγκάζονται να δουλεύουν πλήρες ωράριο (πχ τουρισμός). Αντίστοιχα, το ΔΝΤ επιμένει στο να υπάρξει μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, έτσι ώστε οι επιχειρήσεις να έχουν ένα επιπλέον κίνητρο για να προσλάβουν ανέργους. Όμως έχει αποδειχθεί έως τώρα, ότι σε περιόδους κρίσης, στην πράξη οι μεγάλοι «χαμένοι» ενός τέτοιου μέτρου είναι τα Ασφαλιστικά Ταμεία, που βλέπουν τα έσοδά τους να μειώνονται.
