Η πρόταση του Επιμελητηρίου στηρίζεται στη μελέτη των πτωχευτικών συστημάτων που ισχύουν σε χώρες, όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Ιρλανδία, το Βέλγιο, αλλά και το Χονγκ Κονγκ, καθώς και στη σύσταση που έχει απευθύνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προς τα κράτη-μέλη, τα οποία καλούνται να υιοθετήσουν μία νέα προσέγγιση για την επιχειρηματική αποτυχία και την αφερεγγυότητα. Η σύσταση έγινε, έπειτα από έρευνα της Επιτροπής σε 33 χώρες, που δείχνει ότι μόλις το 4% έως 6% των πτωχεύσεων είναι δόλιες και ότι το στίγμα του αποτυχημένου αποθαρρύνει πάρα πολλούς μελλοντικούς επιχειρηματίες από το να ξεκινήσουν μία νέα επιχείρηση.
Στην Ελλάδα, οι λόγοι που επιβάλλουν την αναθεώρηση της αντίληψης για την επιχειρηματική αποτυχία και την αλλαγή του πτωχευτικού δικαίου είναι πιο επιτακτικοί. Η διάρθρωση της οικονομίας, που αποτελείται κατά κύριο λόγο από ελεύθερους επαγγελματίες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά και η ένταση της κρίσης, που έπληξε την ιδιωτική πρωτοβουλία, επιβάλλουν τον επαναπροσδιορισμό της προσέγγισης από την πλευρά της πολιτείας, στη βάση του διαχωρισμού της δόλιας αποτυχίας από αυτήν των έντιμων επιχειρηματιών, η αποτυχία των οποίων οφείλεται στη φύση του επιχειρείν ή σε ιδιαίτερες συνθήκες.
Η έρευνα της Ε.Ε. δείχνει, άλλωστε ότι οι επιχειρηματίες που παίρνουν μία δεύτερη ευκαιρία, αξιοποιούν την αποτυχία, που λειτουργεί ως συσσωρευμένη εμπειρία, προσφέρουν περισσότερες θέσεις εργασίας και επιτυγχάνουν πωλήσεις ταχύτερα από τους νέους επιχειρηματίες. Σύμφωνα με το ΕΕΑ, το πτωχευτικό δίκαιο στη χώρα μας είναι αναχρονιστικό, γεγονός που εξηγεί, γιατί η Ελλάδα βρίσκεται στην 87η θέση της κατάταξης του Doing Business, παρά τις βελτιώσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια. Αντίθετα, ψηλά στη σχετική κατάταξη βρίσκονται χώρες που εφαρμόζουν το Αγγλοσαξονικό Δίκαιο, όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Ιρλανδία και το Χονγκ Κονγκ.
Η πρόταση του ΕΕΑ προβλέπει τη δημιουργία ενός Οργανισμού Πτωχεύσεων που θα ασχολείται αποκλειστικά με τις πτωχεύσεις νομικών προσώπων και με τους συνδίκους πτώχευσης. Έργο του θα είναι, μεταξύ άλλων, η άμεση διαπίστωση και καταγραφή της αφερεγγυότητας μίας επιχείρησης, όταν αυτή εκδηλώνεται, μέσω ληξιπρόθεσμης οφειλής σε τράπεζα, στο Δημόσιο ή σε προμηθευτές. Ο μη διακανονισμός της οφειλής ξεκινάει τη διαδικασία της αφερεγγυότητας, που συνοδεύεται με τη δημιουργία Μητρώου Αφερεγγυότητας, στο οποίο καταγράφονται και δημοσιεύονται όλες οι σχετικές πληροφορίες. Ακολουθεί ο διαχωρισμός των αφερέγγυων επιχειρηματιών σε έντιμους και μη, με τον πρώτο να απαλλάσσεται από ποινικές και αστικές ευθύνες, να διαγράφεται το μεγαλύτερο μέρος των χρεών του και να αποκτά το δικαίωμα σε επόμενη επιχειρηματική ευκαιρία.
Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
