Το περιεχόμενο της ατομικής σύμβασης, καθορίζει επακριβώς εάν και σε ποια έκταση, ο εργαζόμενος υποχρεούται να ακολουθεί τις οδηγίες του εργοδότη, που αφορούν το είδος της εργασίας, λαμβανομένων βέβαια υπόψη των συναλλακτικών ηθών και της καλής πίστης. Όσο περισσότερο συγκεκριμενοποιείται το είδος της εργασίας στην ατομική σύμβαση τόσο περισσότερο περιορίζεται και το διευθυντικό δικαίωμα. Αντίστροφα, όσο ευρύτερα καθορίζεται το πλαίσιο του είδους εργασίας στην ατομική σύμβαση, τόσο ευρύτερα είναι και τα πλαίσια του διευθυντικού δικαιώματος.
Επομένως, το διευθυντικό δικαίωμα δεν παρέχει την εξουσία στον εργοδότη να αναθέτει στον εργαζόμενο εργασία κατώτερη ή διαφορετική απ’ αυτή που συμφωνήθηκε, έστω κι αν η μεταβολή αυτή δεν συνοδεύεται από μείωση των αποδοχών, εκτός αν υπάρχει ρητή πρόβλεψη στην ατομική σύμβαση για δικαίωμα μεταβολής του μισθού. Η δυνατότητα του διευθυντικού δικαιώματος ανάθεσης διαφορετικών ή κατώτερων εργασιών δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση αυτόματα το δικαίωμα αντίστοιχης μείωσης του μισθού και τούτο γιατί αντικείμενο ρυθμίσεων του διευθυντικού δικαιώματος είναι η παροχή του εργαζομένου, όχι η αντιπαροχή του εργοδότη.
Σε περίπτωση συνεπώς, που ο εργοδότης επιχειρήσει μονομερώς την μεταβολή του είδους της εργασίας, χωρίς να του παρέχει το διευθυντικό δικαίωμα την εξουσία αυτή, ο εργαζόμενος μπορεί να την αποκρούσει και να συνεχίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του, σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, οπότε, αν ο εργοδότης δεν τις αποδεχθεί, περιέρχεται σε υπερημερία. Εάν η μεταβολή είναι βλαπτική για τον εργαζόμενο, σύμφωνα με όσα λέχθηκαν παραπάνω, ο εργαζόμενος στη σύμβαση αορίστου χρόνου, έχει τη δυνατότητα να τη θεωρήσει ως καταγγελία της σύμβασης από τον εργοδότη και να αποχωρήσει, αξιώνοντας αποζημίωση απόλυσης.
