Το χθεσινοβραδινό Euroworking Group επιβεβαίωσε όλα τα παραπάνω και ανέδειξε ξανά το διακαή πόθοτης κυβέρνησης: να υπάρξει συμφωνία τουλάχιστον σε τεχνικό επίπεδο (Staff Level Agreement) έως της 20 Μαρτίου, ημερομηνία που έχει προγραμματιστεί να διεξαχθεί το επόμενο Eurogroup. Κάτι τέτοιο, μετά από ένα δεκαήμερο σκληρών και μαραθώνιων διαπραγματεύσεων φαντάζει δύσκολο, αλλά όχι ανέφικτο. Τα «αγκάθια»των εργασιακών και του Ασφαλιστικού, είναι σαφές ότι δεν έχουν ξεπεραστεί. Το αντίθετο, μάλλον επιβεβαιώθηκε μετά και από αυτό τον κύκλο συναντήσεων, ότι ειδικά στα εργασιακά η διαφορά ανάμεσα στις δύο πλευρές είναι… χαώδης. Όμως αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι η ελληνική πλευρά ακόμα δεν βρίσκεται με την «πλάτη στον τοίχο». Καλό θα ήταν να μην βρεθεί σε τέτοια θέση. Γιατί τότε υπάρχει ο κίνδυνος το ΔΝΤ να ασελγήσει ξανά σε βάρος της ελληνικής αγοράς εργασίας και φράσεις όπως «επιστροφή στην κανονικότητα» να περάσουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, ως το λιγότερο άστοχες…Πέρα όμως από τις αναλύσεις, στο πρακτικό πεδίο, η αλήθεια είναι ότι ειδικά τα εργασιακά φάνηκε ότι βρίσκονται σε τέλμα. Οι «ιδεολογικές εμμονές» του ΔΝΤ παραμένουν αμετάβλητες. Φαίνεται ότι ακόμα και αυτή η απόφαση του Ευρωδικαστηρίου έχει ερμηνευτεί εντελώς διαφορετικά από τους τεχνοκράτες του Ταμείου. Η επιμονή για αύξηση του ορίου των απολύσεων από 5% το μήνα, που είναισήμερα, σε 10%, σε μια χώρα που ανεργία δείχνει να έχει «κολλήσει» στο 23%, μοιάζει τουλάχιστον ανεξήγητη. Η πίεση να αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας της διαδικασίας προέγκρισης των ομαδικών απολύσεων, επίσης δύσκολα εξηγείται μιας και αφορά μόλις το 2% των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Εκτός και αν ο ΣΕΒ, στην προχθεσινή ξαφνική και απρόσμενη συνάντηση με τους εκπροσώπους των θεσμών, φρόντισε πίσω από τις λέξεις «ανάπτυξη» και «επενδύσεις» να αφήσει να εννοηθεί ότι οι αλλαγές στις ομαδικές απολύσεις είναι αδιαπραγμάτευτες. Το γεγονός ότι η συνάντηση πραγματοποιήθηκε λίγο πριν την είσοδο του Χίλτον διαβεί η υπουργός Εργασίας, Έφη Αχτσιόγλου, για να συζητήσει με τους θεσμούς, ακριβώς το ίδιο θέμα, μπορεί να ερμηνευτεί και ως τυχαία…Εμμονή υποκρύπεται όμως και στις υπόλοιπες διεκδικήσεις του ΔΝΤ. Για παράδειγμα, η επαναφορά του lock out του μέτρου δηλαδή της ανταπεργίας, μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει στις σχέσεις των εργαζομένων μεταξύ τους και με τους εργοδότες τους. Δημιουργώντας μεγαλύτερη κοινωνική αναταραχή, αυξάνονται οι πιθανότητες, η χώρα να μπει στο τρένο της ανάπτυξης, αναρωτιέται κανείς. Επιπρόσθετα, η ανάγκη για αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο, που όλως τυχαίως θα περιορίζουν το δικαίωμα της απεργίας, επίσης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί και αναπτυξιακό μέτρο. Στον αντίποδα η άρνηση για να δοθεί, έστω και με τη μορφή χρονοδιαγράμματος, μια «αχτίδα φωτός» για να υπάρξει μελλοντικά επιστροφή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, μάλλον δεν βοηθάει στο να επέλθεισυμφωνία. Εκτός και αν το ΔΝΤ έχει «επενδύσει» στο σενάριο που αναφέρθηκε, δηλαδή σε αυτό που η κυβέρνηση βρίσκεται με την «πλάτη στον τοίχο».
Σε μια τέτοια περίπτωση, οι τηλεδιασκέψεις που έχουν προγραμματιστεί είτε σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων, είτε σε επίπεδο επικεφαλής, είναι μάταιες. Θα πρέπει να περιμένουμε να περάσει το Πάσχα και κάπου εκεί στο Μάιο – Ιούνιο να έχουμε την πολυπόθητη συμφωνία, με άγνωστο πόσο δυσμενείς όρους για την ελληνική αγορά εργασίας θα κουβαλάει μαζί της. Εκτός εάν μας προλάβουν οι πολιτικές εξελίξεις…
