Η Ελλάδα, που έχει σχετικά βελτιώσει τις επιδόσεις της, αφιερώνει πλέον το 1% του ΑΕΠ της στην Έρευνα και βρίσκεται στην 32η θέση. Το ίδιο περίπου ποσοστό αφιερώνει η Πολωνία (33η) και η Τουρκία (34η). Μια θέση ψηλότερα (31η) βρίσκεται η Ρωσία με 1,1% του ΑΕΠ της.
Την πρώτη δεκάδα συμπληρώνουν κατά σειρά οι εξής χώρες: Ν.Κορέα (4,23%), Ιαπωνία (3,5%), Σουηδία (3,3%), Αυστρία (3,1%), Ελβετία (3%), Δανία (3%), Γερμανία (2,9%), Φινλανδία (2,9%) και ΗΠΑ (2,8%).
Ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ διαμορφώθηκε το 2015 σε 2,4% του ΑΕΠ (όσο και το 2014), ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση στο 2%, πράγμα που δείχνει τη σχετική υστέρηση της Ευρώπης. Η συνεχώς ανερχόμενη Κίνα αφιερώνει περίπου το 2,1% του ΑΕΠ της, ποσοστό που στοχεύει να αυξήσει στο 2,5% έως το 2020.
Για τις χώρες στην κορυφή της διεθνούς κατάταξης, το μεγαλύτερο τμήμα των δαπανών R & D κατευθύνεται στην εφαρμοσμένη και βιομηχανική έρευνα και ένα μικρότερο τμήμα στη βασική έρευνα (περίπου το 0,4% στο Ισραήλ και το 0,7% στη Ν.Κορέα).
Εξάλλου, το ποσοστό των δαπανών R & D που χρηματοδοτούνται από τις κυβερνήσεις με δημόσιους πόρους, εμφανίζει συνεχή μείωση μετά το 2010, πέφτοντας από το 31% στο 27% το 2015. Το αντίστοιχο μερίδιο των ιδιωτικών επενδύσεων σε Έρευνα και Ανάπτυξη έχει πλέον αυξηθεί σε 69%.
Για το 2016, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, τα πρώτα στοιχεία δείχνουν μια μάλλον στασιμότητα στις δαπάνες R & D, με τις ΗΠΑ να εμφανίζουν αύξηση και την Ιαπωνία μείωση.
