Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία το να μεγαλώνει ένα παιδί σήμαινε ότι έπρεπε να επιλύει μεγάλο μέρος των καθημερινών προβλημάτων του χωρίς την άμεση παρέμβαση ενηλίκων και, φυσικά, χωρίς τη βοήθεια μιας οθόνης. Για τα παιδιά, η ψυχαγωγία εξαρτιόταν από τη φαντασία, το παιχνίδι γινόταν κυρίως έξω από το σπίτι και η αυτονομία οικοδομούνταν μέσα από μικρές καθημερινές ευθύνες. Αυτό το πλαίσιο ανατροφής κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, πολύ διαφορετικό από το σημερινό, φαίνεται πως άφησε αποτύπωμα στον τρόπο με τον οποίο οι σημερινοί ενήλικες αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες.
Ακαδημαϊκές μελέτες υποστηρίζουν ότι η έκθεση των παιδιών σε πραγματικές δυσκολίες, η ανάληψη ευθυνών και η ανάγκη να βρίσκουν μόνα τους λύσεις συμβάλουν στην ανάπτυξη της ψυχικής ανθεκτικότητας, που απουσιάζει από ανθρώπους οι οποίοι μεγάλωσαν τις επόμενες δεκαετίες.
Έρευνες για τη σχέση της γονεϊκής συμπεριφοράς με την ανθεκτικότητα δείχνουν ότι η ικανότητα προσαρμογής ενισχύεται όταν ένα παιδί αντιμετωπίζει προκλήσεις και μαθαίνει σταδιακά να τις διαχειρίζεται. Μελέτες όπως το Berkeley Guidance Study και το Oakland Growth Study, που αναλύθηκαν από τον Αμερικανό κοινωνιολόγο Glen H. Elder, έδειξαν επίσης ότι οι δυσκολίες της παιδικής ηλικίας δεν είχαν τις ίδιες επιπτώσεις σε όλους.
Η αυτονομία που γεννήθηκε από την ανάγκη
Σε οικογένειες με σταθερό περιβάλλον, η ανάληψη ευθυνών από μικρή ηλικία ενισχύει την αυτοπεποίθηση, την αίσθηση ικανότητας, την ανεξαρτησία και την ανθεκτικότητα.
Πολλά παιδιά εκείνης της εποχής περνούσαν αρκετές ώρες χωρίς τη στενή επίβλεψη των γονέων. Έπρεπε να λύσουν μόνα τους διαφωνίες, να επιστρέψουν στο σπίτι, να αναλάβουν οικιακές ευθύνες και να αντιμετωπίσουν την πλήξη χωρίς τη παρουσία οθονών.
Αυτή η διαδικασία συνδέεται με αυτό που οι ακαδημαϊκοί αποκαλούν «εμβολιασμό κατά του στρες» - μια γνωσιακή/συμπεριφορική τεχνική που προετοιμάζει το άτομο εκθέτοντάς το σε ελεγχόμενες καταστάσεις στρες.
Οι μικρές προκλήσεις της καθημερινότητας μπορούσαν να καλλιεργήσουν ανοχή στη ματαίωση, αυτορρύθμιση και ικανότητα επίλυσης προβλημάτων.
Σήμερα, αντίθετα, η ανατροφή συχνά χαρακτηρίζεται από έντονη επίβλεψη και άμεση παρέμβαση των ενηλίκων. Αυτή η προστασία προκύπτει από μια θετική πρόθεση, όμως ορισμένοι ειδικοί προειδοποιούν για τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει.
Η έλλειψη ουσιαστικών προκλήσεων στην παιδική ηλικία σήμερα μπορεί να περιορίζει την ανάπτυξη σημαντικών συναισθηματικών δεξιοτήτων. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν όλο και περισσότεροι νέοι στο να αποδεχτούν ένα «όχι», να σέβονται ή να διαχειρίζονται την απογοήτευση και τη ματαίωση προκαλούν προβληματισμό τόσο στους εκπαιδευτικούς όσο και στις οικογένειες.
Με πληροφορίες από lanacion.com.ar
