Καλεσμένη στην εκπομπή «Μαθήματα Ζωής» βρέθηκε το απόγευμα της Τρίτης 23 Ιουνίου η Ευδοκία Ρουμελιώτη, όπου παραχώρησε μια βαθιά εξομολογητική και συγκινητική συνέντευξη στην Άννα Δρούζα.
Η γνωστή ηθοποιός μίλησε για ζητήματα ψυχικής υγείας που την απασχολούν, το άγχος της αλλά και την απώλεια της μητέρας της που την σημάδεψε.
Όπως εξήγησε τα τελευταία δέκα χρόνια κάνει ψυχοθεραπεία με σκοπό να διαχειριστεί το έντονο στρες που βιώνει στην καθημερινότητά της: «Έβλεπα ότι όχι μόνο δεν ήμουν χαρούμενη μέσα μου, αλλά με άγχωνε πάρα πολύ η επόμενη ημέρα…», ανέφερε αρχικά η Ευδοκία Ρουμελιώτη παραχωρώντας ορισμένα παραδείγματα από την καθημερινότητά της:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Εκεί έκανα την πρώτη απόπειρα για να δω από πού ξεκινάει αυτό το πράγμα, να βρω έναν τρόπο… Ξημέρωνε έβγαινε ο ήλιος, άγχος. Βράδιαζε, γιατί βραδιάζει, άγχος. Για όλα. Όταν ένας άνθρωπος είναι όλη μέρα στρεσαρισμένος κάποια στιγμή εξαντλείσαι και η εξάντληση σου φέρνει θλίψη, οπότε εκεί έκανα την πρώτη μου απόπειρα και είπα ότι θέλω να το δω».
Η αναφορά της Ευδοκίας Ρουμελιώτη στα παιδικά της χρόνια
Με αφορμή τη συζήτηση, η ηθοποιός στάθηκε ιδιαίτερα στα παιδικά της χρόνια, φέρνοντας στο μυαλό της σκέψεις και συλλογισμούς που έκανε ως παιδί:
«Επειδή εγώ μεγάλωσα με τον αδερφό μου και ήταν ατίθασος, διεκδικούσε αυτό που ήθελε… Εγώ μαζευόμουν γιατί έλεγα ‘Πόσα να αντέξει πια αυτή η μάνα’. Είχε χωρίσει η μαμά με τον πατέρα μου. Ζήσαμε το διαζύγιο σε πολύ μικρή ηλικία, γιατί εμείς μεγαλώσαμε με τν δεύτερο άντρα της μαμάς μου που στην ουσία ήταν και ο πατέρας μας. Το μεγάλωμα αυτού του ανθρώπου προς τα εμάς με έκανε να καταλάβω ότι γονιός δεν είναι αυτός που σε γεννάει. Γονιός είναι αυτός που σε μεγαλώνει…».
Και πρόσθεσε: «Μετά έρχεται αυτό το τραγικό γεγονός με τη μητέρα μου που έφυγε με αυτόν τον τρόπο. Μου είπαν ότι ήταν πολύ σοβαρά, αλλά δεν κράτησε αυτό πολύ. Μετά από πέντε ώρες με άφησαν να πάω να τη δω και κατάλαβα ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Είπα ότι δεν μπορώ να προχωρήσω όταν έφυγε».
Η εξομολόγηση της Ευδοκίας Ρουμελιώτη για τη σχέση με τη μητέρα της
Περιγράφοντας τη σχέση που είχε με τη μητέρα της τόνισε ότι δεν θα ήθελε να αναπτύξει αντίστοιχη με τα δικά της παιδιά, καθώς ήταν ιδιαίτερα εξαρτητική: «Είπα ότι δεν θέλω να έχω αυτή τη σχέση με τα παιδιά μου, γιατί ήταν εξαρτητική. Ήταν μία σχέση υπέροχη, όμως με τόσο μεγάλη αγάπη που σου δημιουργούσε και μεγάλη ευθύνη… Να μη νιώθει το παιδί ότι εσένα όλη σου η ζωή εξαρτάται από αυτό. Το φορτώνεις με μία ευθύνη. Εγώ είχα φορτωθεί με αυτή την ευθύνη. Τώρα, στα 48 μου και μετά από δέκα χρόνια ψυχοθεραπείας κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να τη φορτωθώ, δεν μου αναλογούσε».
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στα συναισθήματά της μετά από την απώλεια της μητέρας της: «Ήταν οδυνηρό γιατί δεν ήταν σαν να έχασα τη μαμά μου. Ήταν σαν να έχασα το παιδί μου, την αδερφή μου, την κολλητή μου, την μάνα μου. Ήταν σαν ξαφνικά στα 35 μου να μου έκοψαν τον ομφάλιο λώρο πολύ βίαια. Εκεί, δεν τον ξανά άφησα τον ψυχοθεραπευτή μου… Τα τρία πρώτα χρόνια ήταν πάρα πολύ δύσκολα».
Σε άλλο σημείο μάλιστα, εξήγησε ότι η ξαφνική απώλεια της μητέρας της επίδρασε αρνητικά στην διαχείριση του άγχους της: «Μετά μας πήρε και μας σήκωσε. Μέσα στο άγχος που ήδη υπήρχε, ήρθε και ένας βίαιος θάνατος μέσα σε ένα δευτερόλεπτο με τον πιο τρελό τρόπο. Αυτό το άγχος έγινε δέκα φορές μεγαλύτερο, διότι έπαθα τον φόβο θανάτου ότι αυτό μπορεί να συμβεί σε όποιον αγαπώ ανά πάσα στιγμή».
{https://exchange.glomex.com/video/v-djgfzxrwx2sx?integrationId=40599y14juihe6ly}
Η Ευδοκία Ρουμελιώτη, καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης αναφέρθηκε στη ψυχική της υγεία και στον τρόπο με τον οποίο κλίθηκε να αντιμετωπίσει την καθημερινότητά της αλλά και το αυτοάνοσο της ρευματοειδής αρθρίτιδα.
