«Έχασα τη δουλειά μου μετά από 20 χρόνια στην ίδια εταιρεία. Δεν θα είχα φύγει αν δεν με απέλυαν τον Απρίλιο του 2025. Δεν ήμουν ιδιαίτερα στεναχωρημένη που δεν θα εργαζόμουν πια εκεί. Ο πατέρας μου, που έχει Αλτσχάιμερ, ζούσε με την οικογένειά μας τα τελευταία χρόνια, οπότε είδαμε την αλλαγή δουλειάς ως ευκαιρία να έχω πιο χαλαρούς ρυθμούς και να επικεντρωθώ στη φροντίδα του. Παρ’ όλα αυτά, συνέχιζα να κάνω αιτήσεις για δουλειές.
Προσπάθησα να αλλάξω το βιογραφικό μου και να αφαιρέσω πράγματα για να φαίνομαι νεότερη, αλλά και πάλι δεν με καλούσαν για συνεντεύξεις. Μου έκαναν την πρώτη και μοναδική πρόταση για δουλειά, ως υπάλληλος τιμολόγησης, τον Μάρτιο, αφού είχα κάνει δεκάδες αιτήσεις. Δεν προήλθε από ιστοσελίδες ή υπηρεσίες εύρεσης εργασίας, αλλά από το παλιό καλό δίκτυο φίλων.
Βρήκα τη δουλειά μέσω ενός φίλου. Πίστευα ότι θα έβρισκα κάτι μέσα στον πρώτο ή δεύτερο μήνα μετά την απόλυση. Μετά, όταν πέρασαν τρεις μήνες, αποφάσισα να ενημερώσω το κοινωνικό μου δίκτυο ότι ψάχνω δουλειά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πριν από λίγους μήνες, τον Φεβρουάριο, μια φίλη με την οποία παίζω τένις μού είπε ότι η μικρή ασφαλιστική εταιρεία όπου εργαζόταν έψαχνε προσωπικό, οπότε μίλησα με το τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού. Παρότι η φίλη μου μου είχε πει ότι υπήρχε ανοιχτή θέση, δεν ένιωθα ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση. Πήγα στη συνέντευξη αγχωμένη, αλλά τελικά πήρα τη δουλειά. Ο μισθός ήταν λίγο λιγότερος από το μισό του προηγούμενου, αλλά δεν με ένοιαζε, γιατί τότε είχα περάσει σχεδόν έναν χρόνο χωρίς εισόδημα. Με ενδιέφερε να κάνω οποιαδήποτε δουλειά – ήθελα απλώς να νιώσω ξανά χρήσιμη και να βγω από το σπίτι. Το να μένω στο σπίτι και να φροντίζω τον πατέρα μου ήταν δύσκολο. Είναι άλλο να μεγαλώνεις τα παιδιά σου και άλλο να φροντίζεις έναν γονιό. Στην πρώτη περίπτωση, ξέρεις ότι είναι κάτι που αξίζει να κάνεις και βλέπεις την εξέλιξη, στη δεύτερη, εξαντλείσαι και η αξία όσων προσφέρεις δεν αναγνωρίζεται.
Όταν δέχτηκα τη νέα δουλειά, έπρεπε να βρω φροντιστή για τον πατέρα μου. Η θέση είναι υβριδική, οπότε λείπω μόνο δύο μέρες την εβδομάδα, Τρίτη και Πέμπτη. Τις υπόλοιπες μέρες, δουλεύω από το σπίτι. Για μερικές εβδομάδες έψαχνα για δομή υποστηριζόμενης διαβίωσης για τον πατέρα μου. Ωστόσο, οι επιλογές ήταν πολύ ακριβές, εξομολογείται η Michelle Keller στο Businessinsider.com.
Η αδελφή μου έβαλε αγγελία στο Facebook για να βρούμε κάποιον να φροντίζει τον πατέρα μας, και έκανα τέσσερα ή πέντε τηλεφωνικά «ραντεβού». Πριν ξεκινήσω τη νέα δουλειά, ζήτησα από την κυρία που επιλέξαμε για να τον φροντίζει να έρθει στο σπίτι μας δοκιμαστικά, ώστε ο πατέρας μου να την γνωρίσει. Ερχόταν Τρίτη και Πέμπτη πρωί για λίγες ώρες, ενώ εγώ έβγαινα έξω για δουλειές.
Τα χρήματα που πληρώνουμε την κυρία που τον φροντίζει δεν είναι λίγα για εμάς, αλλά η ψυχική μου υγεία είναι σημαντική. Ο τρόπος που έχουμε οργανώσει την καθημερινότητά μας λειτουργεί. Ωστόσο, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, ώστε να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στο κόστος της φροντίδας και στα χρήματα που βγάζω. Θα το προσαρμόσουμε. Tίποτα δεν είναι τελικό ή μόνιμο. Αν δεν λειτουργήσει, θα δοκιμάσουμε κάτι άλλο. Είναι δύσκολο να βάλεις τιμή στην ψυχική σου υγεία και στο ότι μπορώ να βγαίνω από το σπίτι δύο μέρες την εβδομάδα. Οδηγώ 45 λεπτά μέχρι το γραφείο και η διαδρομή είναι σαν σκηνικό από ταινία Hallmark. Είναι στο κέντρο της πόλης, ακούγονται καμπάνες εκκλησίας και μερικές φορές περνάει τρένο. Είναι αρκετά μαγικό. Ο σύζυγός μου, που πριν δούλευε μερική απασχόληση, τώρα εργάζεται ξανά πλήρως και βγάζει περίπου το ίδιο με εμένα. Μαζί σχεδόν φτάνουμε το εισόδημα που είχα πριν. Αυτό είναι μάλλον το μεγαλύτερο «μπάλωμα».
Θα παρομοίαζα την εύρεση δουλειάς με την αγορά γνωριμιών
Η καλύτερη επιλογή είναι οι άνθρωποι που ήδη γνωρίζεις στο δίκτυό σου. Αν είσαι νέος/α και τελειώνεις σχολή, γνώρισε τον κύκλο των γονιών σου γιατί εκεί βρίσκονται οι δουλειές.Είναι σαν ραντεβού, άλλοι χρησιμοποιούν sites και άλλοι βγαίνουν σε μπαρ ή εκδηλώσεις δικτύωσης. Σε κάθε πτυχή της ζωής σου γνωρίζεις ανθρώπους για κάποιο λόγο — σε λέσχες, αγώνες τένις, δείπνα ή εκκλησία.
Όσο περισσότερο μιλάς για το ότι είσαι άνεργος και το λες στους άλλους, τόσο καλύτερα για την ψυχική σου σταθερότητα. Οι φίλοι και η οικογένειά σου θέλουν να βοηθήσουν, αλλά δεν θα σε ρωτούν κάθε εβδομάδα ή μήνα, και συχνά το ξεχνούν. Μετά από έξι μήνες είναι δύσκολο να λες συνεχώς «ακόμα δεν έχω δουλειά», αλλά πρέπει να το επαναλαμβάνεις.
