Η πιο δύσκολη αλήθεια στις ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι πάντα η μοναξιά. Είναι εκείνη η σιωπηλή στιγμή που καταλαβαίνεις πως ορισμένοι άνθρωποι έμειναν στη ζωή σου μόνο όσο εσύ κρατούσες τη σχέση ζωντανή. Όσο ήσουν εσύ αυτός που έστελνε το πρώτο μήνυμα, που τηλεφωνούσε, που θυμόταν γενέθλια, που πρότεινε μια συνάντηση ή που ενδιαφερόταν να μάθει αν ο άλλος είναι καλά.
Κάποια στιγμή, πολλοί άνθρωποι κουράζονται να είναι οι μόνοι που προσπαθούν. Σταματούν να κάνουν την πρώτη κίνηση και περιμένουν. Και τότε έρχεται μια σιωπή που λέει περισσότερα από οποιονδήποτε καβγά. Οι μέρες γίνονται εβδομάδες και οι σχέσεις που έμοιαζαν σημαντικές αρχίζουν να ξεθωριάζουν χωρίς εξηγήσεις, χωρίς εντάσεις, χωρίς ένα ξεκάθαρο τέλος.
Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο επώδυνα κομμάτια της ωριμότητας. Να συνειδητοποιείς ότι κάποιες φιλίες δεν βασίζονταν στην αμοιβαία φροντίδα, αλλά στη δική σου διαρκή συναισθηματική προσπάθεια. Κι όταν αυτή η προσπάθεια σταματά, σταματά μαζί της και η σχέση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι ψυχολόγοι εξηγούν ότι όσο μεγαλώνουμε, αυτό γίνεται πιο έντονο. Στα νεότερα χρόνια, οι φιλίες συντηρούνται εύκολα μέσα από την καθημερινότητα: το σχολείο, τη δουλειά, τις κοινές παρέες, τις τυχαίες συναντήσεις. Αργότερα όμως, οι ζωές αλλάζουν. Οι υποχρεώσεις αυξάνονται, οι άνθρωποι απομακρύνονται, οι ρυθμοί γίνονται πιο μοναχικοί. Και τότε οι σχέσεις επιβιώνουν μόνο όταν υπάρχει πραγματική πρόθεση και από τις δύο πλευρές.
Σύμφωνα με μια έκθεση των Εθνικών Ακαδημιών, περίπου το 24% των Αμερικανών ηλικίας 65 ετών και άνω είναι κοινωνικά απομονωμένο και το 43% των ενηλίκων ηλικίας 60 ετών και άνω αναφέρει ότι αισθάνεται μοναξιά, παρόλο που η μοναξιά δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να είσαι μόνος.
Η αλήθεια είναι πως οι ανθρώπινες σχέσεις χρειάζονται ισορροπία. Όχι τέλεια ανταπόδοση σε κάθε στιγμή, αλλά μια αίσθηση ότι και οι δύο άνθρωποι νοιάζονται, προσπαθούν και είναι παρόντες. Όταν ένας μόνο δίνει συνεχώς χρόνο, ενδιαφέρον και ενέργεια, η φιλία παύει να μοιάζει με δεσμό και αρχίζει να μοιάζει με βάρος.
Και ίσως αυτό πονά περισσότερο με τα χρόνια, όχι επειδή έχουμε λιγότερους ανθρώπους γύρω μας, αλλά επειδή βλέπουμε πιο καθαρά ποιοι έμεναν πραγματικά και ποιοι απλώς συνήθισαν να τους κρατάμε εμείς κοντά.
Τελικά, αυτό που προστατεύει περισσότερο από τη μοναξιά δεν είναι ο αριθμός των επαφών ή μια γεμάτη λίστα γνωριμιών. Είναι οι λίγες, αληθινές σχέσεις όπου η φροντίδα είναι αμοιβαία. Εκείνες στις οποίες δεν χρειάζεται πάντα να κυνηγάς, να αποδεικνύεις ή να κρατάς μόνος σου τη σύνδεση ζωντανή.
Γιατί οι ουσιαστικές φιλίες δεν επιβιώνουν από συνήθεια. Επιβιώνουν από επιλογή.
Πηγή: ecoticias.com
