Πέρασα χρόνια κουνώντας καταφατικά το κεφάλι σε συζητήσεις για στόχους καριέρας που δεν ήταν δικοί μου, χαμογελώντας σε κοινωνικές εκδηλώσεις που δεν ήθελα να παραστώ και κυνηγώντας επιτεύγματα που έμοιαζαν εντυπωσιακά αλλά ένιωθα άδεια, γράφει η Ιζαμπέλ Τσέις στο geediting.
Να μια άσκηση που άλλαξε τα πάντα για μένα: Γράψε πέντε πράγματα για τα οποία εργάζεσαι αυτή, τη στιγμή. Δίπλα στο καθένα σημείωσε αν αποφάσισες ήταν δική σου σκέψη ή προέκυψε ύστερα από συζήτηση με κάποιον άλλο.
Αν είσαι σαν τους περισσότερους ανθρώπους, θα ανακαλύψεις κάτι ανησυχητικό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η παράσταση που δεν συνειδητοποιούμε ότι δίνουμε
Ο κοινωνιολόγος Erving Goffman, που μελέτησε την ανθρώπινη συμπεριφορά, παρατήρησε ότι «Τα άτομα παρουσιάζονται με τρόπους που οι άλλοι θα αποδεχτούν και θα επικυρώσουν, διαχειριζόμενοι σχολαστικά την αυτοεικόνα τους σε διάφορα κοινωνικά πλαίσια».
Δεν πρόκειται μόνο για ευγένεια σε ένα πάρτι.
Συνεχώς προσαρμόζουμε τις επιθυμίες, τα όνειρα και τις αποφάσεις μας με βάση αόρατα σενάρια που έχουμε εσωτερικεύσει.
Θυμάμαι μια εταιρική συνάντηση στα 31 μου, να ακούω τον εαυτό μου να εκθέτει ένα πενταετές σχέδιο που έμοιαζε τέλειο.
Στρατηγικό.
Φιλόδοξο.
Ό,τι περίμεναν οι συνάδελφοί μου.
Το πρόβλημα; Κάθε λέξη ένιωθα ότι είναι από το ημερολόγιο κάποιου άλλου.
Οι ερευνητές Zhi-Xuan Tan και Desmond C. Ong, που μελετούν την ανθρώπινη συμπεριφορά, βρήκαν ότι «Οι άνθρωποι ενεργούν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, αλλά συχνά ενεργούν σύμφωνα με σιωπηρούς κοινωνικούς κανόνες».
Ακολουθούμε κανόνες που δεν συμφωνήσαμε συνειδητά να ακολουθήσουμε.
Γιατί δεν μπορούμε απλώς να «είμαστε ο εαυτός μας»;
Σκέψου την τελευταία σημαντική απόφαση που πήρες.
Πόσους ανθρώπους ρώτησες;
Πόσες φορές την προσάρμοσες με βάση τις αντιδράσεις τους;
Ο Dr. John M. Grohol, ψυχολόγος και ιδρυτής του Psych Central, επισημαίνει: «Ο πιο κοινός λόγος που οι άνθρωποι δεν αλλάζουν είναι ότι δεν ξέρουν πώς να αλλάξουν».
Θα έλεγα ότι πηγαίνει πιο βαθιά.
Δεν ξέρουμε πώς να αλλάξουμε γιατί δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τι χρειάζεται αλλαγή από αυτά που οι άλλοι μας έχουν πείσει ότι πρέπει να αλλάξουμε.
Όταν τελικά έφυγα από τη ζωή του εταιρικού κόσμου στα 32, το πιο δύσκολο δεν ήταν η οικονομική αβεβαιότητα ή το να εξηγήσω την απόφασή μου στην οικογένεια.
Δεν ξέρουμε πώς να αλλάξουμε γιατί δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε τι πρέπει να αλλάξει σε σχέση με αυτό που οι άλλοι μας έχουν πείσει ότι πρέπει να αλλάξουμε.
Η παγίδα της «ζώνης άνεσης»
Η Dr. Jennifer Guttman, κλινική ψυχολόγος, προειδοποιεί: «Όσο περισσότερο μένεις στη ζώνη άνεσής σου, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αλλάξεις».
Ωστόσο, μερικές φορές αυτό που ονομάζουμε ζώνη άνεσης στην πραγματικότητα είναι η ζώνη προσδοκιών κάποιου άλλου.
Δεν είμαστε άνετοι.
Είμαστε συμμορφωμένοι.
Υπάρχει διαφορά μεταξύ του να μένεις σε μια κατάσταση επειδή λειτουργεί πραγματικά για σένα ή επειδή η αποχώρηση από αυτήν θα απαιτούσε άβολες συζητήσεις.
- Πρόσεξε πότε χρησιμοποιείς φράσεις όπως «πρέπει να» ή «χρειάζεται να» - ποια φωνή μιλά πραγματικά;
- Πρόσεξε αποφάσεις που φέρνουν ανακούφιση αντί για ενθουσιασμό
- Παρακολούθησε πόσο συχνά εξηγείς τις επιλογές σου με αναφορά στο τι θα πουν οι άλλοι
Ο φιλόσοφος Arthur Schopenhauer το απέδωσε τέλεια: «Συχνά δεν ξέρουμε τι επιθυμούμε ή τι φοβόμαστε».
Μετά από χρόνια «παράστασης», οι αυθεντικές αντιδράσεις μας θάβονται κάτω από στρώματα μάθησης και κοινωνικής προσαρμογής.
Η εξάρτηση από την επιβεβαίωση
Οι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν πολύ μακριά για να προστατεύσουν την αυτοεικόνα τους και να παρουσιάζονται όπως θέλουν οι άλλοι να τους βλέπουν.
Αυτό δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: Όσο περισσότερο παίζουμε έναν ρόλο, τόσο μεγαλύτερη επιβεβαίωση λαμβάνουμε για την παράσταση.
Όσο περισσότερη επιβεβαίωση λαμβάνουμε, τόσο περισσότερο φοβόμαστε μην την χάσουμε.
Βρίσκοντας την πραγματική σου φωνή
Η Dr. Susan Biali Haas, γιατρός και ειδικός στην ευεξία, παρατηρεί: «Οι άνθρωποι συχνά αντιστέκονται στην αλλαγή επειδή φοβούνται το άγνωστο και προτιμούν την άνεση του γνώριμου».
Ωστόσο, τι γίνεται όμως αν το οικείο είναι απλώς οικείο επειδή παίζουμε τον ίδιο ρόλο τόσο καιρό;
Ξεκίνα με μικρά πειράματα:
- Πέρασε μια εβδομάδα παίρνοντας μικρές αποφάσεις χωρίς να ρωτήσεις κανέναν
- Διάλεξε τι θα φας για μεσημεριανό
- Διάλεξε ένα βιβλίο για να διαβάσεις
- Αποφλασισε πώς θα περάσεις το Σάββατο το πρωί
- Παρατήρησε την παρόρμηση να εξηγείς, να δικαιολογείς ή να ζητάς έγκριση. Και μετά μην το κάνεις.
Η δυσφορία που νιώθεις δεν είναι κίνδυνος. Είναι αποπρογραμματισμός.
Πηγή: geediting
