Πολλοί άνθρωποι που μεγάλωσαν σε οικογένειες της εργατικής ή μεσαίας τάξης έχουν μια αυτόματη απάντηση όταν τους ζητούν να περιγράψουν την παιδική τους ηλικία: «Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν». Η φράση αυτή, τόσο συνηθισμένη, κρύβει πίσω της μια σύνθετη αλήθεια για την οικονομική ανασφάλεια, την οικογενειακή αφοσίωση και την προσωπική ψυχολογία.
Όπως αναφέρει το geediting, για όσους μεγάλωσαν σε οικογένειες όπου τα χρήματα δεν ήταν ποτέ άφθονα, η παιδική ηλικία συνδέεται με μια μόνιμη αίσθηση έλλειψης, ακόμα και όταν οι γονείς καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να εξασφαλίσουν τα βασικά. «Η μητέρα μου μπορούσε να βγάλει είκοσι δολάρια για να κάνει τη δουλειά των πενήντα», θυμάται ένας άνθρωπος που μεγάλωσε στο Οχάιο. «Πάντα φρόντιζε να μην μας λείψει τίποτα, αν και πολλές φορές ξέρω ότι πέρασε νύχτες ανησυχώντας».
Η φράση «είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν» λειτουργεί συχνά ως προστατευτική ασπίδα. Προστατεύει την αξιοπρέπεια των γονιών, αποφεύγοντας την αίσθηση ότι κάτι δεν έκαναν αρκετά, ενώ ταυτόχρονα προστατεύει τον ίδιο τον αφηγητή από την κοινωνική κρίση ή τον οίκτο. Οι πλούσιοι άνθρωποι, όπως παρατηρεί η έρευνα, σπάνια νιώθουν την ανάγκη να «μαλακώσουν» την ιστορία τους· η ανάγκη αυτή φαίνεται να είναι χαρακτηριστικό όσων μεγάλωσαν με περιορισμένους πόρους.
Όμως υπάρχει μια ουσιαστική διάκριση: το να έχεις «ό,τι χρειάζεσαι» δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις «αρκετά». Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην επιβίωση και στην ασφάλεια. Αν και υπήρχε πάντα φαγητό, ρούχα και στέγη, σπάνια υπήρχε αφθονία ή σιγουριά απέναντι σε απρόβλεπτα έξοδα, όπως επισκευές αυτοκινήτου ή ιατρικοί λογαριασμοί.
Η αναγνώριση της πολυπλοκότητας αυτής της εμπειρίας είναι ένα πρώτο βήμα προς την ειλικρίνεια. Όπως λέει ο ίδιος άνθρωπος, «Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις δυσκολίες χωρίς να μειώνουμε τους γονείς μας. Μπορούμε να έχουμε και τις δύο αλήθειες ταυτόχρονα: ότι οι γονείς μας έκαναν το καλύτερο δυνατό ΚΑΙ ότι μερικές φορές αυτό σήμαινε ότι εμείς μέναμε χωρίς».
Η φράση «Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν» δεν χρειάζεται να αντικατασταθεί με αποποιήσεις ευθύνης. Αρκεί να συνοδεύεται από τη συνειδητοποίηση ότι η παιδική ηλικία μπορεί να είναι περίπλοκη, όμορφη και δύσκολη ταυτόχρονα — και ότι το να μεγαλώνεις με περιορισμένους πόρους δεν καθορίζει ούτε περιορίζει την αξία σου ούτε τη δύναμή σου.
