Στα 65 του χρόνια, ο Farley Ledgerwood έχει δει αμέτρητους ανθρώπους να τρέχουν αδιάκοπα, προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν ανθρώπους που δεν θα μπορούσαν να ενδιαφέρονται λιγότερο για αυτούς.
Κοιτάζοντας πίσω στη δεκαετία των 40, υπάρχει μια συμβουλή που, όπως λέει, θα ήθελε να μπορούσε να κάνει «τατουάζ» στο μέτωπο του νεότερου εαυτού του.
Την περασμένη εβδομάδα, συνάντησε κάποιον από το παλιό του γραφείο. Το συγκεκριμένο άτομο «κρεμόταν» τότε από κάθε του λέξη στις συσκέψεις, κουνώντας ενθουσιασμένα το κεφάλι κάθε φορά που μιλούσε, ενώ του ζητούσε πάντα τη γνώμη του.
Αφού συνταξιοδοτήθηκε, όμως, επικράτησε απόλυτη σιωπή – δεν του έστειλε ούτε μια χριστουγεννιάτικη κάρτα. Το γεγονός αυτό, όπως σημειώνει, αποκρυστάλλωσε κάτι που σκεφτόταν εδώ και χρόνια.
Ο ίδιος εκτιμά ότι οι άνθρωποι ξοδεύουν μεγάλο μέρος της ζωής τους δίνοντας «παραστάσεις» για άτομα που είναι εκεί βασικά για το ποπ κορν και όχι για τους ίδιους. Στα 40 του, όπως παραδέχεται, ήταν βαθιά βυθισμένος σε αυτή την ψευδαίσθηση, προσπαθώντας απεγνωσμένα να φαίνεται ικανός και συγκροτημένος σε ανθρώπους που ουσιαστικά τον χρησιμοποιούσαν ως «σκαλοπάτι».
Θυμάται έντονα το συναίσθημα της προετοιμασίας για αυτες τις «παρουσιάσεις» – όχι μόνο το περιεχόμενο, αλλά και την πρόβα για το πώς να σταθεί, πώς να ρυθμίσει τη φωνή του και ποια αστεία να πει, ώστε να φαίνεται προσιτός αλλά επαγγελματίας. Πέρασε 35 χρόνια ως μεσαίο στέλεχος σε ασφαλιστική εταιρεία και, όπως λέει, τουλάχιστον το 60% της ενέργειάς του πήγαινε στο να διατηρεί αυτό το προσωπείο.
Πλέον, του είναι ξεκάθαρο πως οι περισσότεροι που παρακολουθούν την «παράσταση» κάποιου υπολογίζουν τι μπορούν να κερδίσουν από αυτόν. Δεν θαυμάζουν τις ικανότητές του· εξετάζουν αν τους είναι χρήσιμος – και όταν πάψει να είναι, γίνεται αόρατος.
Θυμάται, επίσης, ότι περνούσε ολόκληρα σαββατοκύριακα συντάσσοντας τα «τέλεια» email, για να φαίνεται σκεπτόμενος αλλά και αποφασιστικός. Εκ των υστέρων, πιστεύει ότι τα στελέχη που προσπαθούσε να εντυπωσιάσει πιθανότατα διέγραφαν τα μηνύματά του αφού διάβαζαν μόλις την πρώτη γραμμή. Μέσα σε 35 χρόνια, σημειώνει, πήρε το βραβείο «Υπαλλήλου του Μήνα» μόνο μία φορά – κάτι που, όπως λέει, δείχνει πόση ενέργεια ξόδεψε ουσιαστικά για ελάχιστη ανταμοιβή.
Ο Ledgerwood θέτει ένα βασικό ερώτημα: αν αύριο σταματούσες να «παίζεις» τη δική σου παράσταση, ποιοι θα έμεναν πραγματικά δίπλα σου;
Όχι οι συνάδελφοι που εποφθαλμιούν τη θέση σου, ούτε οι προϊστάμενοι που θυμούνται το όνομά σου μόνο σε κρίσιμες συσκέψεις, ούτε οι επαγγελματικές επαφές που εμφανίζονται μόνο όταν χρειάζονται κάτι.
Κατά την άποψή του, οι άνθρωποι που έχουν πραγματική σημασία δεν χρειάζονται παράσταση – χρειάζονται αυθεντικότητα.
Όταν ο Farley απολύθηκε απροσδόκητα στα 45 του, ήταν σαν τα φώτα στο θέατρο να άναψαν ξαφνικά. Τότε είδε καθαρά πόσες θέσεις ήταν άδειες. Η αναλογία μεταξύ όσων επικοινώνησαν με ειλικρινές ενδιαφέρον και όσων εξαφανίστηκαν ήταν πιο αποκαλυπτική από οποιοδήποτε τεστ αξιολόγησης είχε περάσει.
Υποστηρίζει ότι κάθε στιγμή που αφιερώνεται στη δημιουργία της περσόνας του «ικανoύ» σου αφαιρεί κάτι από τις πραγματικές σου ικανότητες. Την ώρα που προσπαθείς να γράψεις ένα εντυπωσιακό email ή να ακούγεσαι «αυθεντία», θα μπορούσες να μαθαίνεις κάτι νέο ή να κάνεις μια ουσιαστική συζήτηση.
Η τελειομανία που τον χαρακτήριζε, λέει, λίγο έλειψε να τον εξαντλήσει. Κάθε έργο γινόταν μια ολόκληρη παραγωγή, όπου ήταν ταυτόχρονα συγγραφέας, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής. Το πιο ανησυχητικό, όπως περιγράφει, ήταν η αίσθηση ότι μετατρεπόταν σταδιακά σε «καρικατούρα».
Για να ξεχωρίσει κανείς ποιοι είναι πραγματικά δίπλα του, μπορεί απλά να σταματήσει να «παίζει» για λίγο. Όσοι ψάχνουν έτοιμες λύσεις, γρήγορα θα απομακρυνθούν,
Στα 50 του, ο Farley χρειάστηκε να τερματίσει μια φιλία δεκαετιών, καθώς το άλλο άτομο επικοινωνούσε μόνο όταν χρειαζόταν συμβουλές ή διασυνδέσεις. Όταν σταμάτησε να προσφέρει αυτές τις «υπηρεσίες», κατηγορήθηκε ότι άλλαξε – κάτι που ο ίδιος αποδίδει στο ότι απλώς σταμάτησε να παίζει τον ρόλο που του είχαν αποδώσει.
Ο Ledgerwood τονίζει ότι είναι απολύτως αποδεκτό να μην γνωρίζει κανείς τα πάντα ή να είναι μέτριος σε πράγματα που δεν τον ενδιαφέρουν.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι σχέσεις που χτίζονται χωρίς μάσκα έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία, καθώς αυτοί οι άνθρωποι παραμένουν ακόμη και στις αδύναμες στιγμές και όχι μόνο στις επιτυχίες.
Αν μπορούσε να δώσει μία συμβουλή στον 40χρονο εαυτό του θα ήταν να σταματήσει να προσπαθεί να εντυπωσιάσει ανθρώπους που απλώς περιμένουν να τον δουν να σκοντάφτει.
Πηγή: geediting
