Δέκα χρόνια ολοκληρώνονται φέτος, από όταν ο Παντελής Παντελίδης, έχασε τη ζωή του πρόωρα, σε ηλικία 32 ετών, ύστερα από σφοδρό τροχαίο δυστύχημα στη λεωφόρο Βουλιαγμένης.
Ο καλλιτέχνης μέσα από τα τραγούδια του και τους στίχους που δημιουργούσε κατάφερε να εντυπωσιάσει το κοινό, με τις δημιουργίες του να ακούγονται μέχρι και σήμερα.
Τα ξημερώματα της Τετάρτης 18 Φεβρουαρίου, ο αδερφός του Κωνσταντίνος Παντελίδης, τίμησε τη μνήμη του μέσα από μία συγκινητική δημοσίευση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγκεκριμένα, πάνω στη φωτογραφία του αδερφού του, γράφει: «Όσες ημέρες, μήνες, χρόνια και αν περάσουν, εσύ θα λείπεις πιο πολύ από ποτέ».
Στη λεζάντα της δημοσίευσης, ο Κωνσταντίνος Παντελίδης, σημειώνει: «Λείπει πολύ ο Παντελίδης αλλά εμάς μας λείπει ο Παντελής ! Ένα τεράστιο ευχαριστώ από όλη μας την οικογένεια σε όλο τον κόσμο που δεν σταμάτησε στιγμή να τον λατρεύει!».
{https://www.instagram.com/p/DU4IjBYiiC9/?hl=el}
Συγκινητική ήταν και η ανάρτηση της μητέρας του καλλιτέχνη, Αθηνά Παντελίδου, η οποία μέσω Instagram story έγραψε: «Εγώ είμαι εδώ και περιμένω να γυρίσεις».
Παντελής Παντελίδης: Τα λόγια του μαέστρο του για τα 10 χρόνια από τον θάνατό του
Αντίστοιχα, ανήμερα της επετείου από τα 10 χρόνια της απώλειάς του, μέσα από την εκπομπή του ΑΝΤ1, «Το πρωινό» προβλήθηκε το συγκινητικό γράμμα του μαέστρο του, Ρουσσέτο Δημητρόγλου, ο οποίος απευθύνεται στον Παντελή Παντελίδη γράφοντας χαρακτηριστικά:
«Πέρασαν 10 χρόνια από την απώλεια σου. 10 χρόνια που δεν έχεις φύγει ποτέ από το μυαλό, την ψυχή και την καρδιά μου. Θυμάμαι την κάθε στιγμή που ζήσαμε μαζί. Από την γνωριμία μας στα γραφεία της Minos και τις πρώτες λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε, μέχρι τα τελευταία λόγια και την καληνύχτα μας, μετά την πρόβα στο μαγαζί, που ήταν και η τελευταία φορά που σε είδα. Θυμάμαι της πλάκες μας στο στούντιο και τα γέλια που κάναμε. Μία από αυτές ήταν όταν σε έβγαλα φωτογραφία με ένα χρυσό δίσκο του Γιώργου Νταλάρα και σου είπα να κρύψεις το όνομα (και καλά ότι βραβευτήκαμε). Που να ξέραμε και εμείς ότι λίγο καιρό μετά θα πέφτανε οι πλατίνες βροχή. Ότι θα τα σάρωνες όλα σαν τυφώνας, σαν ένα τσουνάμι που το φοβούνται όλοι και το κοιτούν με τρόμο γιατί θα τους παρασύρει, γιατί θα τους πνίξει. Θυμάμαι τις κουβέντες, τα μηνύματά μας. Έλεγε ένα από αυτά… «Ρουσσέτο άνοιξε ένα μπουκάλι κρασί και μπες στο e-mail σου». Το e-mail έγραφε… «Το τσιφτετέλι του Αιώνα» και άκουσα για πρώτη φορά τα λόγια συνοδεία από την κιθαρούλα σου: «Μη μου λέτε δεν αξίζει, αυτή διάλεξε η καρδιά μου…». Ένας ακόμα ύμνος, ένα ακόμη κλασικό τραγούδι που χάρισες στον κόσμο. Το σύστημα σου υποκλίθηκε γιατί σε επέβαλε η αγάπη, η λατρεία του κόσμου. Αυτό το σύστημα μετά σε πολέμησε και σε κρέμασε στα μανταλάκια γιατί δεν θέλει ήρωες. Θέλει υποχείρια, να κάνει κουμάντο αυτό, να του χρωστάνε και να φοβούνται όλοι…. ».
«Σε σχεδόν τέσσερα χρόνια έγραψες ιστορία και έμεινες αθάνατος μέσα από τα τραγούδια σου. εγώ που είμαι εδώ και για όσο είμαι εδώ, θα σε τιμώ. Είμαι λυπημένος που δεν έχει γίνει ένα σοβαρό αφιέρωμα για το έργο σου. Ούτε μία συναυλία, ούτε μία σοβαρή εκπομπή με ορχήστρα ζωντανή και τραγουδιστές να τα ερμηνεύουν…. Να ξέρεις ότι η νέα γενιά σε ακούει. Θα σε ακούνε και οι επόμενες γιατί είσαι κλασικός, είσαι μοναδικός και έδειξες έναν δρόμο διαφορετικό. Έδωσες ελπίδα σε νέους καλλιτέχνες να κυνηγήσουν το όνειρο χωρίς δεκανίκια. 10 χρόνια μακριά, 10 χρόνια πιο κοντά».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dghxb2b0vz3t?integrationId=40599y14juihe6ly}
