Για την απώλεια του πατέρα της και το συναισθηματικό βάρος που βίωσε μίλησε η Μαρία Κίτσου στον καναπέ του «Στούντιο 4», όπου βρέθηκε καλεσμένη το απόγευμα της Πέμπτης 27 Νοεμβρίου.
Συγκεκριμένα, η ηθοποιός, μιλώντας στους οικοδεσπότες της, την Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο, αποκάλυψε πως έχασε τον πατέρα της, μόλις στην ηλικία των 27 ετών, ενώ την ημέρα που κηδεύτηκε η ίδια, είχε την πρώτη της πρεμιέρα, στην πρώτη της θεατρική παράσταση.
Σύμφωνα λοιπόν, με τα όσα είπε η Μαρία Κίτσου, η συνθήκη και απώλεια του μπαμπά της, την καταρράκωσαν, τονίζοντας δε, πως το σοκ που υπέστη, ήταν μεγάλο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η Μαρία Κίτσου στον καναπέ του «Στούντιο 4»
Με αφορμή λοιπόν τη συζήτηση αυτή, η ηθοποιός, υποστήριξε πως αν και υπήρξε ανέκαθεν το «γελαστό παιδί», αισθανόταν πάντοτε πως είχε ένα βάρος – ένα μεγαλύτερο καθήκον, έτσι ώστε να είναι καλή σε ότι καταπιάνεται: «Ήμουνα το γελαστό παιδί, έτσι με λέγανε. Αλλά πάντα θυμάμαι να έχω ένα καθήκον, να είμαι πρώτη σε όλα... Απουσιολόγος, πρώτη στα μαθήματα… Το να είμαι η καλύτερη μαθήτρια είχε τεράστια σημασία στην οικογένειά μου. Ο πατέρας μου κρέμαγε τους ελέγχους μου στον τοίχο. Υπήρχε πειθαρχία, υπήρχε και φόβος. Αλλά μην ξεχνάμε ότι ζήσανε σκληρές εποχές και θέλανε τα παιδιά τους να προοδεύσουν».
Μιλώντας μάλιστα για τον μπαμπά της αποκάλυψε πως ανέβηκε στη σκηνή για πρώτη φορά την ημέρα που ο πατέρας της κηδεύτηκε: «Τον πατέρα μου έχασα στα 27 μου στην πρώτη μου παράσταση, στην πρεμιέρα δηλαδή ήταν η κηδεία του… Το έκανα για εμένα, γιατί στο σπίτι ήταν άσχημη η κατάσταση… Με καταρράκωσε. Ήταν μεγάλο σοκ. Έφυγε μέσα σε ενάμιση μήνα από καλπάζουσα μορφή λευχαιμία… ήταν δυνατός άνθρωπος. Πήγα στην παράσταση, όχι επειδή πρέπει ο ηθοποιός να πεθαίνει στο σανίδι και οτιδήποτε και να του συμβαίνει. Διαφωνώ κάθετα με αυτά. Δεν είναι πολίτες Β’ κατηγορίας οι ηθοποιοί. Βάζω τον άνθρωπο πάνω απ’ όλα, αλλά το έκανα γιατί θα μου έκανε εμένα καλό».
{https://exchange.glomex.com/video/v-dejlgr8ragvt?integrationId=40599y14juihe6ly}
«Τον πρώτο χρόνο ήμουν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Αργότερα όμως ένιωσα πολύ δυνατή, σαν να μου έδωσε τη δύναμή του. Ένιωθα ότι μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα. Κρατάς τα καλά, τα κακά πάνε στον ψυχοθεραπευτή. Ο πόνος μειώνεται, μαθαίνεις να τον διαχειρίζεσαι. Πρόλαβε να με δει στην δραματική σχολή… Μικραίνει ο πόνος, γλυκαίνει… », τόνισε μιλώντας τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε το πένθος για τον μπαμπά της.
