Λίγες μόλις ώρες έχουν περάσει από την χειρουργική επέμβαση στην οποία προχώρησε ο Άρης Μουγκοπέτρος, με σκοπό να αποκατασταθεί – όσο το δυνατό περισσότερο- η βλάβη που υπέστη στο δεξί άνω άκρο- αφότου έσκασε κροτίδα στα χέρια του, το Πάσχα του 2025.
Ειδικότερα, ο δεξιοτέχνης του κλαρίνου, εχθές, μέσω προσωπικής του ανάρτηση στο Instagram, έκανε γνωστό στους διαδικτυακούς του φίλους πως επρόκειτο να εισαχθεί στο χειρουργείο.
Σήμερα, ο ίδιος, μίλησε στο Live News και στον Νίκο Ευαγγελάτο, μέσω διαδικτυακής σύνδεσης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ξεκινώντας την συζήτησή τους, ο μουσικός δήλωσε: «Είμαι καλύτερα, είμαι πολύ χαρούμενος γιατί προχωρήσαμε στην επέμβαση και νιώθω ότι όλα θα πάνε πολύ καλά. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στο γιατρό μου, Εμμανουήλ Φανδρίδη και θέλω να του πω ένα τεράστιο ευχαριστώ. Άφησα το χέρι μου στα δικά του χέρια και νιώθω σίγουρος. Αισθάνομαι τυχερός μέσα στην ατυχία μου, επειδή τον γνώρισα».
Στην πορεία, ερωτήθηκε από τον δημοσιογράφο σε σχέση με την πορεία για την αποκατάσταση της βλάβης του ματιού του. Να σημειωθεί, πως κατά τον τραυματισμό του, έχασε το 90% της όρασής του.
«Το πρόβλημα στο μάτι μου τελικά ήταν πολύ πιο δύσκολο απ’ ό,τι περίμενα. Το γλιτώσαμε στα δευτερόλεπτα, χάρη στη βοήθεια των γιατρών. Κατευθείαν μου είπαν «Αύριο μπαίνεις χειρουργείο», τους απάντησα ότι «αύριο έχω να κάνω αλλαγή στις γάζες στο χέρι μου» και μου είπαν «Αλλιώς θα βάλουμε γυάλινο». Δεν έχει επανέλθει πλήρως, αλλά κάναμε μία επέμβαση για την αποκόλληση, όπου τοποθετήσαμε σιλικόνη και την αφαιρέσαμε, έχω κάνει δύο χειρουργεία στο μάτι. Πλέον βλέπω καλύτερα από ότι έβλεπε, δεν βλέπω όπως έβλεπα αλλά είναι γερό και δυνατό», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, ο δημοσιογράφος, ρώτησε εκ νέου για την κατάσταση του χεριού του, με τον μουσικό να απαντάει: «Αισθάνομαι ακόμα πιο σίγουρος ότι θα μπορέσω να ξαναπαίξω κλαρίνο, γιατί νιώθω πιο έτοιμος. Όσο περνά και μου λείπει αυτό που αγαπούσα από μικρός, αυτό θα με βοηθήσει».
Τέλος, εξηγώντας τις λεπτομέρειες αναφορικά με το χειρουργείο, δήλωσε πως σκοπός είναι το χέρι του να επανέλθει λειτουργικά – όσο το δυνατό περισσότερο με τη χρήση της τεχνολογίας: «Δεν μπορούσα να ακουμπήσω τίποτα στο μπροστά μέρος, ήταν σαν να με χτυπούσε ρεύμα. Περιμένω να επουλωθούν τα νεύρα, να κλείσουν οι πληγές και να δούμε με τεχνητά δάχτυλα πόσο κοντά μπορεί να έρθει το ρομποτικό μηχάνημα στο χέρι που είχα πριν».
«Είμαι πολύ αισιόδοξος», δήλωσε χαρακτηριστικά.
