Για την απώλεια της μητέρας της όταν ήταν μόλις 17 ετών μίλησε η Marseaux στην εκπομπή «Στούντιο 4». Η γνωστή τραγουδίστρια αναφέρθηκε στα έντονα συναισθήματα που ένιωσε με την απώλεια αυτή, όπως θυμό, ενώ αποκάλυψε πως έφυγε από το σπίτι της, τότε, γιατί είχε πολλές εντάσεις με τον πατέρα της.
«Την έχασα στα 17 μου. Βρισκόμουν στη φάση τότε που σκεφτόμουν αν θα δώσω ή όχι πανελλήνιες. Θα μου έλεγε να μην δώσω, γιατί ήταν ένας άνθρωπος που ρίσκαρε, πήγαινε με την ψυχή και το ένστικτο της. Τότε την άκουσα, σκέφτηκα ‘τι θα μου έλεγε αν ήταν εδώ;’. Θα μου έλεγε ‘μην τολμήσεις να δώσεις πανελλήνιες, κάνε αυτό που λέει η ψυχή σου’. Και δεν έδωσα πανελλήνιες», αποκάλυψε η Marseaux.
«Το είχαμε συζητήσει το όνειρο μου. Επηρεαζόμουν, όμως, από τις παρέες μου, γιατί όλοι οι φίλοι μου θα έδιναν. Της έλεγα της μαμάς μου πως ‘ένας φίλος μου θα γίνει μηχανολόγος μηχανικός, ένας άλλος γεωπόνος, άλλος μαθηματικός. Μήπως να γίνω και εγώ φυσικός;’ Και μου έλεγε πάντα ‘όχι εσύ θες να ασχοληθείς με την τέχνη’. Πρόλαβε το πρώτο μου live, που δεν με ήξερε καν ο κόσμος τότε», πρόσθεσε.
«Άργησα πολύ να βρω τα πατήματα μου μετά τον θάνατο της. Με βοήθησαν οι φίλοι, ο πατέρας μου, οι θείες μου. Είχα κόσμο γύρω μου που ήταν εκεί για μένα. Με βοήθησε πολύ ο ψυχολόγος. Εκτός από τις συνεδρίες, που τις συνεχίζω μέχρι και τώρα, είχα δίπλα μου ανθρώπους που με στήριξαν πολύ», τόνισε.
Και συνέχισε: «Είχα πάρα πολύ θυμό μέσα μου. Όταν ήμουν μικρή ένιωθα θυμό προς το άτομο που φεύγει, γιατί ένιωθα ότι μ’ αφήνει. Είχα θυμό προς τη μαμά μου που δεν κατάφερε να νικήσει αυτό που περνούσε και με παράτησε, ενώ έπρεπε να είναι δίπλα μου γιατί ήξερε πως την χρειαζόμουν. Η μαμά και ο μπαμπάς μου μας είχαν προετοιμάσει πολύ, μας το έλεγαν ότι θα συμβεί. Ίσως γι’ αυτό είχα θυμώσει τόσο πολύ, γιατί σκεφτόμουν ‘γιατί με προετοιμάζεις για κάτι και δεν το πολεμάς;’».
«Έμεινα μόνη μου, ήταν πάρα πολύ δύσκολο»
Παράλληλα, ανέφερε πως: «Ο πόνος και το σοκ παραμένει το ίδιο. Ο πατέρας μου είχε προετοιμαστεί κατά μία έννοια. Ήξερε πως όλα θα πέσουν πάνω του και θα πρέπει να στηρίξει τα παιδιά του, μόνος του πια. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα. Ήταν μόνος του ο μπαμπάς μου, είμαι πολύ περήφανη για εκείνον, είναι εξαιρετικός μπαμπάς. Κατάφερε να μην μας λείψει τίποτα, μας φρόντισε. Ξέρω πως αν γίνει κάτι θα τρέξει για μένα, με αγαπάει, με θαυμάζει. Θα με στηρίζει μέχρι την τελευταία του πνοή».
Στη συνέχεια, αποκάλυψε ότι: «Έφυγα από το σπίτι μόλις έχασα την μαμά μου. Είχαν χαθεί οι ισορροπίες. Είμαστε ίδιοι με τον μπαμπά μου, αν τσακωθούμε θα γίνει ‘μακελειό’. Υπήρχαν κάποιες εντάσεις. Έμεινα μόνη. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Αλλά πιστεύω ότι από τις πιο δύσκολες καταστάσεις βγαίνεις πιο δυνατός και μαθαίνεις πράγματα για τους άλλους και τον εαυτό σου. Πρέπει να στηρίξεις τον εαυτό σου».
Και συμπλήρωσε: «Είχα τις θείες μου που με βοήθησαν πάρα πολύ. Δεν ήταν πολύ ωραίο να κοιμάμαι μόνη μου. Έμενα σε ένα υπόγειο. Έκατσα 1 χρόνο. Ένιωθα ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Έκανε, όμως, καλό σε εμένα και τον μπαμπά μου».
