Ο Γιάννης Κακλέας μίλησε για τη μάχη του με την κατάθλιψη, αλλά και για τα νεανικά χρόνια του, όταν άφησε τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα, ενώ εξήγησε και γιατί δεν θα συνεργαζόταν με τον Μάρκο Σεφερλή.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Στούντιο 4» της ΕΡΤ ρωτήθηκε για παλιότερη δήλωση, στην οποία είχε πει πως θα προτιμούσε να σκηνοθετήσει αισθησιακή ταινία, παρά τον Μάρκο Σεφερλή. Μια ερώτηση που φάνηκε να τον ενοχλεί.
«Πιστεύω ότι ο συγκεκριμένος ηθοποιός δεν θα υπακούσει στη σκηνοθετική γραμμή που θα υποδείξω. Θα έχει μία αυτονομία στην παράσταση και έναν αυτοσχεδιαστικό οίστρο που μπορεί να μην είναι του γούστου μου, του βεληνεκούς του δικού μου χιούμορ και αυτό καθιστά επικίνδυνο να δουλέψω με άνθρωπο που δεν έχουμε την ίδια γλώσσα. Αν δείτε τις συνεργασίες που έχω κάνει, δεν έχω ανοιχθεί σε πρωταγωνιστές που πιστεύω ότι δεν είναι του ύφους μου και πιστεύω ότι δεν θα υπηρετήσουν την παράσταση. Αυτός είναι ο λόγος που το είπα, δεν είναι ότι δεν τον εκτιμώ τον άνθρωπο. Είμαστε άλλου γούστου, αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Ξέρετε πόσα γούστα υπάρχουν;», απάντησε.
Ερωτηθείς αν θα άλλαζε γνώμη σε περίπτωση που ο Σεφερλής του δήλωνε ότι θα υπάκουε στη γραμμή του, αποκρίθηκε: «Δεν είμαι τόσο ευκολόπιστος».
«Δούλευα εισπράκτορας, έτρωγα την είσπραξη»
Ο σκηνοθέτης περιέγραψε ότι εργαζόταν ως εισπράκτορας σε λεωφορείο, αλλά «έτρωγε» τα χρήματα από την είσπραξη.
Απαντώντας σε ερώτηση για το πώς τον αντιμετώπιζαν όταν έφτασε στην Αθήνα, περιέγραψε: «Το βλαχάκι που κατέβηκε. Με κορόιδευαν για τα με και τα σε. Φράγκο δεν είχα, έμενα σε μια ταράτσα στο Αιγάλεω, δούλευα ως εισπράκτορας σε λεωφορείο».
»Το μόνο κακό ήταν ότι επειδή έπαιρνα την είσπραξη μαζί, τα έτρωγα. Και ήμουν όλο “μπαμπά στείλε”. Μου έλεγε “δεν δουλεύεις παιδί μου;”, λέω δουλεύω, αλλά αν έχω τόσα λεφτά πάνω μου δεν μπορώ να μην τα φάω. Τι να κάνω, αφού μου τα άφηναν».
«Έχω υπάρξει από τέρας έως άγιος»
Σε άλλο σημείο, ο Γιάννης Κακλέας αναφέρθηκε στη μάχη του με την κατάθλιψη.
Σε ερώτηση για την εξουσία του σκηνοθέτη, απάντησε: «Έχω υπάρξει από τέρας έως άγιος. Μπρουτάλ… όχι σε φάση τύπου σεξουαλικών καταστάσεων, αλλά πολλά νεύρα, απογοητεύσεις έντονες, καταθλίψεις. Και μετά από χρόνια αποφάσισα “χαλάρωσε, υπάρχει κι άλλος δρόμος, πιο ήσυχος”».
«Όταν κάνεις μεγάλες παραγωγές δεν θες και πολύ να την ψωνίσεις. Το κατάλαβα γιατί δεν ήμουν αληθινός, ήμουν συνέχεια ένας σκηνοθέτης» και συμπλήρωσε: «Ευτυχώς ξέσπασε το ναρκισσιστικό εγώ με την κατάθλιψη και άλλαξα».
Όσο για την κατάθλιψη, ανέφερε ότι τη βίωσε «άσχημα, θανατερά, ήθελα να πεθάνω».
