Σαν χθες, πριν από τρία χρόνια, στις 7 Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ έζησε την πιο φονική ημέρα στην ιστορία του.
Κατά την επίθεση της Χαμάς, ένοπλοι επιτέθηκαν σε χωριά, σε μουσικό φεστιβάλ και σε στρατιωτικές βάσεις, σκοτώνοντας 1.200 ανθρώπους και μεταφέροντας 251 ομήρους στη Γάζα.
Μεταξύ των ομήρων ήταν άμαχοι και στρατιώτες, άνδρες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, Ισραηλινοί και υπήκοοι άλλων χωρών. Οι περισσότεροι απελευθερώθηκαν με αντάλλαγμα Παλαιστίνιους κρατούμενους στο πλαίσιο εκεχειριών μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, όμως δεκάδες δεν επέζησαν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αρκετοί πρώην όμηροι της Χαμάς μίλησαν στο Reuters για τον εφιάλτη που βίωσαν.
Έμιλι Νταμάρι, 30 ετών
«Η ελευθερία άλλαξε εντελώς τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τη ζωή», λέει η 30χρονη Βρετανοϊσραηλινή Έμιλι Νταμάρι, η οποία απήχθη τραυματισμένη από το σπίτι της στο κιμπούτς Κφαρ Άζα και απελευθερώθηκε τον Ιανουάριο του 2025.
Η ίδια τονίζει ότι η δοκιμασία αυτή την έμαθε να μην θεωρεί τίποτα δεδομένο. «Μία ημέρα στην αιχμαλωσία μοιάζει με μία εβδομάδα. Θέλεις να τα παρατήσεις κάθε στιγμή, αλλά εγώ δεν το έκανα», λέει η Νταμάρι, η οποία πρόσφατα παντρεύτηκε και δημιούργησε τη δική της σειρά ρούχων στο Ισραήλ.
«Σήμερα ανοίγω το ψυγείο και λέω ευχαριστώ. Πίνω κρύο νερό και λέω ευχαριστώ. Είμαι ευγνώμων για τα πάντα, για τα μεγάλα και τα μικρά πράγματα. Η ευγνωμοσύνη έχει γίνει κομμάτι της ταυτότητάς μου», αναφέρει. «Το να είμαι ελεύθερη, στο σπίτι μου, περιτριγυρισμένη από την οικογένεια και τους ανθρώπους μου, είναι κάτι που δεν πρόκειται ποτέ ξανά να θεωρήσω δεδομένο».
Έμιλι Χαντ, 11 ετών
Η Έμιλι Χαντ απήχθη από το σπίτι μιας φίλης της στο κιμπούτς Μπεερί, όπου είχε πάει για να διανυκτερεύσει, μαζί με άλλο ένα κορίτσι, τη Χίλα Ρότεμ και τη μητέρα της. Η Έμιλι και η φίλη της μεταφέρθηκαν στη Γάζα και κρατήθηκαν για 50 ημέρες, προτού απελευθερωθούν τον Νοέμβριο του 2023.
«Προσπαθώ να συνεχίσω τη ζωή μου. Δεν μπορείς απλώς να πεις "έγινε, τελείωσε, αυτό ήταν". Έγινε, αλλά προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ από αυτό. Όταν κάνω σερφ, είμαι μόνο εγώ και η θάλασσα. Δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο, συγκεντρώνομαι μόνο στο σερφ. Εγώ, η θάλασσα και η σανίδα».
Έλι Σαράμπι, 54 ετών
Ο Έλι Σαράμπι απήχθη από το κοντινό κιμπούτς Μπεερί. Η σύζυγός του, Λιάν, βρετανικής καταγωγής, και οι δύο κόρες τους, Νόια, 16 ετών, και Γιαέλ, 13 ετών, σκοτώθηκαν κατά την επίθεση. Ο αδελφός του, Γιόσι, μεταφέρθηκε επίσης ως όμηρος στη Γάζα και σκοτώθηκε εκεί.
Τον Φεβρουάριο του 2025, ο Σαράμπι απελευθερώθηκε έπειτα από 491 ημέρες αιχμαλωσίας. Εμφανώς αδυνατισμένος, περιέγραψε ότι κρατούνταν σε τούνελ, πεινασμένος, δεμένος με χειροπέδες και ξυλοκοπημένος.
«Στην αιχμαλωσία έμαθα πόσο πολύτιμη είναι κάθε στιγμή και κάθε επιλογή, και αυτή την επίγνωση την κουβαλώ μαζί μου μέχρι σήμερα. Επιλέγω να κοιτάζω μπροστά, να συνεχίζω τη ζωή μου και να αξιοποιώ με ουσιαστικό τρόπο τη ζωή που έχω», λέει.
Μετά την απελευθέρωσή του, συνέβαλε στη δημιουργία του Κέντρου Οικογένειας Σαράμπι της Shalva στην πόλη Ασκελόν, σε συνεργασία με την οργάνωση Shalva για τα άτομα με αναπηρία, με στόχο την υποστήριξη οικογενειών που αντιμετωπίζουν τραύματα και αναπηρίες, στη μνήμη της δικής του οικογένειας που χάθηκε.
«Επιλέγω τη ζωή. Επιλέγω να συνεχίσω να ζω πλήρως, έχοντας τη Λιάν, τη Νόια, τη Γιαέλ και τον Γιόσι μαζί μου σε ό,τι κάνω».
Ντορόν Στάινμπρεχερ, 33 ετών
Η Ντορόν Στάινμπρεχερ απήχθη από το σπίτι της στο κιμπούτς Κφαρ Άζα, αφού τηλεφώνησε στους γονείς της για να τους πει ότι φοβόταν και πως ένοπλοι είχαν φτάσει στο κτίριο όπου βρισκόταν. Μεταφέρθηκε ως όμηρος στη Γάζα και κρατήθηκε για 471 ημέρες, προτού απελευθερωθεί τον Ιανουάριο του 2025.
«Αυτό που μου δίνει δύναμη σήμερα είναι οι φίλοι μου, η οικογένειά μου, ακόμη και ο σκύλος μου. Οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν για να είμαι εδώ και θέλουν να με δουν να θεραπεύομαι, να είμαι ευτυχισμένη και να πραγματοποιώ τα όνειρά μου. Κάθε ημέρα μου θυμίζει ότι τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο και ότι μου δόθηκε η ζωή ως δώρο. Πρέπει λοιπόν να την αξιοποιήσω στο έπακρο και να κάνω ό,τι με κάνει να νιώθω καλά».
Χάγκαρ Μπρόντουτς, 43 ετών
Η Χάγκαρ Μπρόντουτς απήχθη από το Κφαρ Άζα μαζί με τα τρία παιδιά της και την κόρη των γειτόνων της, η οποία είχε καταφύγει στο σπίτι τους αφού οι γονείς της σκοτώθηκαν σε επίθεση.
Απελευθερώθηκαν κατά τη διάρκεια σύντομης εκεχειρίας τον Νοέμβριο του 2023.
Η ζωή μετά την αιχμαλωσία, αναφέρει η ίδια, μπορεί να είναι πολύ πιο περίπλοκη απ' ό,τι παρουσιάζεται ορισμένες φορές.
«Ο καθημερινός αγώνας είναι τεράστιος, ιδιαίτερα για τα παιδιά. Πιστεύω ότι θα χρειαστούν πολλά ακόμη χρόνια προτού η αιχμαλωσία γίνει απλώς μια σκιά που θα βαδίζει δίπλα μας, αντί να καθορίζει το ποιοι είμαστε», τονίζει.
Το τελευταίο διάστημα, η 43χρονη Μπρόντουτς παρακολουθεί μαθήματα ζαχαροπλαστικής, ένα πάθος που είχε εδώ και χρόνια.
«Είναι κάτι πολύ περισσότερο από το να μάθω να ψήνω. Είναι μια προσπάθεια να βρω έναν νέο δρόμο, να δημιουργήσω κάτι με τα ίδια μου τα χέρια και, σιγά-σιγά, να χτίσω το μέλλον μου», επισημαίνει.
«Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας μου από τη Χαμάς, άρχισα να καταλαβαίνω ότι, αν απελευθερωνόμουν, ίσως να μην μπορούσα να επιστρέψω στην προηγούμενη ζωή μου και να συνεχίσω να εργάζομαι στη διοίκηση», λέει. «Επέλεξα τη ζαχαροπλαστική ως μορφή θεραπείας, αλλά και ως έναν τρόπο να δημιουργήσω κάτι καινούργιο για τον εαυτό μου, με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα μπορούσε να γίνει το επάγγελμά μου».
Αγκάμ Μπέργκερ, 22 ετών
«Αυτό που μου δίνει δύναμη είναι η οικογένειά μου, ο λαός του Ισραήλ, η συμμετοχή σε δραστηριότητες με νόημα και η προσπάθεια να δίνω στους άλλους δύναμη και ελπίδα».
Η 22χρονη Αγκάμ Μπέργκερ απήχθη από τη στρατιωτική βάση Ναχάλ Οζ στο νότιο Ισραήλ, όπου υπηρετούσε ως στρατιώτης σε θέση επιτήρησης. Μεταφέρθηκε ως όμηρος στη Γάζα και κρατήθηκε για 482 ημέρες, προτού απελευθερωθεί τον Ιανουάριο του 2025.
Αβίβα και Κιθ Σίγκελ, 65 και 67 ετών
Το Κφαρ Άζα ήταν μία από τις κοινότητες που επλήγησαν περισσότερο από την επίθεση της Χαμάς. Η 65χρονη Αβίβα Σίγκελ απήχθη μαζί με τον 67χρονο σύζυγό της, Κιθ. Εκείνη απελευθερώθηκε τον Νοέμβριο του 2023, ενώ ο Κιθ παρέμεινε σε αιχμαλωσία έως τον Φεβρουάριο του 2025.
Η Αβίβα εντάχθηκε στο κίνημα για την απελευθέρωση των ομήρων στο Ισραήλ όσο ο σύζυγός της παρέμενε κρατούμενος. Η επανένωσή τους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους, αλλά και ακόμη και άγνωστοι άνθρωποι που συναντά, της δίνουν δύναμη κάθε ημέρα, όπως λέει η ίδια.
«Νιώθω ότι δεν είμαι μόνη και ότι υπάρχει τόση αγάπη σε αυτόν τον κόσμο, και πρέπει να την κρατήσουμε και με τα δύο μας χέρια», τονίζει. «Νιώθω πολύ, πολύ τυχερή που είμαι ζωντανή».
Με πληροφορίες από Reuters
