Δεκαέξι χρόνια μετά τη Νότια Αφρική, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, η Ισπανία στέφθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Στο Μουντιάλ του 2010 ήταν ο Αντρές Ινιέστα στον τελικό με την Ολλανδία που είχε λυτρώσει τη «Ρόχα» στο 116' της παράτασης. Τα ξημερώματα της 20ής Ιουλίου 2026 πήρε τη «σκυτάλη» ο Φεράν Τόρες στο 106' του επιπλέον χρόνου (0-0 ο κανονικός αγώνας) για να στείλει την ομάδα του Λουίς Ντε λα Φουέντε στην κορυφή του κόσμου με το 1-0 επί της Αργεντινής στο MetLife Stadium του Νιου Τζέρσεϊ.
Η αποβολή του Έντσο Φερνάντες στις καθυστερήσεις του τελικού έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβασή του. Μια Αργεντινή που ήταν μόνιμα κλεισμένη στην άμυνά της –κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο– με μηδέν τελικές προσπάθειες, ήταν εμφανές ότι ο στόχος της ήταν να στείλει το ματς στην παράταση και μετά στα πέναλτι. Δεν τα κατάφερε η ομάδα του Σκαλόνι και μοιραία απέτυχε να κάνει το back to back στους τίτλους, μετά το 2022 και το τρόπαιο που κατέκτησε στο Κατάρ στη διαδικασία των πέναλτι απέναντι στη Γαλλία.
{https://www.youtube.com/watch?v=F5BEHT2SR4A}
Αψήφησαν τον καύσωνα και βγήκαν στους δρόμους
Ούτε το εξαντλητικό κύμα καύσωνα που πλησίαζε, ούτε η προοπτική της επιστροφής στη δουλειά το πρωί της Δευτέρας, δεν κράτησαν τους Ισπάνους κλεισμένους στα σπίτια τους.
Με τη θερμοκρασία στις 9 το βράδυ να αγγίζει τους 32°C, άνθρωποι σε όλη την πόλη και τη γύρω περιοχή γέμισαν μπαρ, πάρκα, χώρους εκδηλώσεων και αρένες ταυρομαχιών για να πιουν, να βάψουν τους δρόμους στα κόκκινα και κίτρινα με τις ισπανικές σημαίες τους και να δοκιμάσουν τις αντοχές των πνευμόνων, των νεύρων και –όπως αποδείχθηκε– της υπομονής τους.
{https://www.youtube.com/watch?v=vQNXVhSStN8}
Στη Μαδρίτη, οι φίλαθλοι συγκεντρώθηκαν μπροστά από μια γιγαντοοθόνη δίπλα στον ποταμό Μανθανάρες και κατέκλυσαν το κλειστό στάδιο Movistar Arena, χωρητικότητας 15.000 θεατών. Οι περισσότεροι, ωστόσο, κατευθύνθηκαν προς την Πλατεία Κολόν, για να παρακολουθήσουν τον αγώνα κάτω από το άγαλμα του Χριστόφορου Κολόμβου, από τον οποίο πήρε το όνομά της η πλατεία.
Πάνω από τα κεφάλια τους κυμάτιζε η μεγαλύτερη σημαία της Ισπανίας, διαστάσεων 21 επί 14 μέτρων και βάρους 35 κιλών, εντυπωσιακή μέσα στον καταγάλανο ουρανό του Ιουλίου.
{https://www.youtube.com/watch?v=t6J6yFPF8BM}
Ενώ η πλατεία χρησιμοποιείται συχνά ως χώρος δημόσιας προβολής μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων, το γεγονός ότι η Ισπανία αντιμετώπιζε μια από τις πρώην αποικίες της υπό το βλέμμα του Κολόμβου έδινε στη βραδιά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Ο πρέσβης της Αργεντινής στη Μαδρίτη είχε αναφερθεί στην κοινή ιστορία των δύο χωρών σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα το σαββατοκύριακο, καλώντας τους φιλάθλους να δείξουν υπερηφάνεια αλλά και ψυχραιμία.
«Τι ονειρεμένος τελικός: Ισπανία εναντίον Αργεντινής», είπε ο Βενσεσλάο Μπούνγκε. «Δύο αδελφές χώρες. Δύο χώρες που έχουν τόσα πολλά κοινά... Ας αποτελέσει αυτός ο τελικός παράδειγμα για όλους μας και για ολόκληρο τον κόσμο σχετικά με τον αθλητισμό και τις αξίες της δουλειάς, της επιμονής και του σεβασμού προς τους άλλους.»
Το βράδυ της Κυριακής, οι δύο «αδελφές» χώρες είχαν πράγματι κάτι κοινό: όλα εξαρτιόνταν από όσα θα συνέβαιναν σε ένα γήπεδο στο μακρινό Νιου Τζέρσεϊ. Η La Roja ονειρευόταν μια δεύτερη ιστορική κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, 16 χρόνια μετά το γκολ του Αντρές Ινιέστα στο 116ο λεπτό απέναντι στην Ολλανδία στη Νότια Αφρική, που είχε χαρίσει στην Ισπανία τον πρώτο της παγκόσμιο τίτλο. Η La Albiceleste, από την άλλη, που είχε κατακτήσει το τρόπαιο το 2022 νικώντας τη Γαλλία στα πέναλτι στο Κατάρ, επιδίωκε να φτάσει στην τέταρτη κατάκτησή της.
{https://www.youtube.com/watch?v=b8wWFidVMZg}
Λίγο πριν από τη σέντρα, μέσα σε συνθήματα όπως «¡A por la segunda!» («Πάμε για το δεύτερο!»), ο Σεμπαστιάν Έρος, ένας Χιλιανός με μια ισπανική σημαία δεμένη γύρω από τον λαιμό του, παραδέχθηκε ότι δεν τον απασχολούσε ιδιαίτερα το αποτέλεσμα.«Δεν μας νοιάζει πραγματικά ποιος θα κερδίσει», είπε. «Αν νικήσει η Ισπανία, υπέροχα. Αν νικήσει η Αργεντινή –όσο κι αν μερικές φορές μπορεί να είναι ενοχλητική–, τουλάχιστον το κύπελλο θα παραμείνει στη Νότια Αμερική.»
«Είναι μια ιστορική στιγμή και είναι πραγματικά συναρπαστικό», είπε η 18χρονη Κέιτι, η οποία ήταν μόλις δύο ετών όταν η Ισπανία κατέκτησε το προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ο 37χρονος Μιγκέλ Ινοχάλ Βιθέντε είχε ταξιδέψει από το Τολέδο στη Μαδρίτη τόσο για τη γιορτινή ατμόσφαιρα όσο και για τον ίδιο τον αγώνα. Σε αντίθεση με την Κέιτι, θυμόταν πολύ καλά την προηγούμενη παγκόσμια επιτυχία της Ισπανίας. «Ήταν κάτι πραγματικά μαγικό», είπε. «Αλλά, για να πω την αλήθεια, είμαι περισσότερο φίλαθλος της Ατλέτικο Μαδρίτης παρά της εθνικής Ισπανίας.»
Η φίλη του, Ρακέλ Γκαρθία, ήταν ακόμη πιο αισιόδοξη. «Αφορά τις ελπίδες μιας ολόκληρης χώρας και την ενότητά της», είπε. «Τέτοιες διοργανώσεις φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά και τους κάνουν χαρούμενους.»
{https://www.youtube.com/watch?v=rmFCm6uQy0k}
Από την ανία και την ανυπομονησία... στον θρίαμβο
Για πολλή ώρα, όμως, έμοιαζε πως κανείς δεν θα κατόρθωνε να χαρεί αυτό το ζεστό βράδυ. Ο αργός ρυθμός του αγώνα, σε συνδυασμό με τη ζέστη που επέμενε, τον καπνό από κάνναβη που αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα και τον μονότονο ήχο των βουβουζέλων, δημιούργησαν μια αίσθηση ανυπόμονης ανίας. Η ατμόσφαιρα άλλαξε μόνο στις 11:26 το βράδυ, όταν ο Νίκο Γουίλιαμς έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Αργεντινής, μόνο για να ακυρωθεί το γκολ.
Οι ζητωκραυγές μετατράπηκαν σε απογοήτευση και μερικοί από τους πιο κουρασμένους φιλάθλους άρχισαν ακόμη και να αποκοιμιούνται στις εισόδους των κτιρίων. Ξύπνησαν απότομα 17 λεπτά αργότερα, όταν το γκολ του Φεράν Τόρες προκάλεσε εκκωφαντική έκρηξη χαράς. Κραυγές, χαμόγελα και καπνογόνα γέμισαν την πλατεία και ξαφνικά όλη η βασανιστικά αργή αναμονή είχε αποκτήσει νόημα.
Ακολούθησε ακόμη ένα ακυρωθέν γκολ για την Ισπανία, αλλά μέχρι τότε η ορμή της La Roja ήταν αδύνατο να ανακοπεί.
Με το τελευταίο σφύριγμα, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ολόκληρη η Πλατεία Κολόν –φίλαθλοι, αστυνομικοί και διασώστες– ξέσπασε σε πανηγυρισμούς. Δάκρυα κύλησαν, οι αγκαλιές έγιναν αυθόρμητες και η χαρά κατέκλυσε τους πάντες.
{https://www.youtube.com/watch?v=qnetIw5DBQw}
