Σχεδόν 180 χρόνια μετά την κατάργηση της δουλείας στη Γαλλία, ο Code Noir, ο Μαύρος Κώδικας, που όριζε τους σκλάβους ως περιουσία ιδιοκτητών παρέμενε σε ισχύ.
Σύμφωνα με τον νόμο, οι σκλάβοι δούλευαν ενώ οι ιδιοκτήτες τους είχαν το δικαίωμα να τους ξυλοκοπούν, να τους πουλούν, να τους βιάζουν, να τους ακρωτηριάζουν και να τους σκοτώνουν. Την Πέμπτη, η συνήθως διχασμένη εθνοσυνέλευση της χώρας ψήφισε ομόφωνα την κατάργησή του, σε μια σπάνια επίδειξη πολιτικής ενότητας. Η ψηφοφορία, που εγκρίθηκε με 254-0, θέτει τέλος σε έναν νόμο του 17ου αιώνα, που υπογράφηκε από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1685, ο οποίος όριζε τη μεταχείριση των σκλάβων στις γαλλικές αποικίες.
Η κατάργηση του νόμου αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στην αναγνώριση του ρόλου του Παρισιού στη δουλεία και θα ανοίξει τον δρόμο για πιθανές αποζημιώσεις, μια ιδέα που πρότεινε ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, την περασμένη εβδομάδα. Όπως είπε ο κώδικας «δεν έπρεπε ποτέ να είχε επιβιώσει από την κατάργηση της δουλείας» το 1848.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Η σιωπή, ακόμη και η αδιαφορία, που διατηρούμε για σχεδόν δύο αιώνες απέναντι σε αυτόν τον Μαύρο Κώδικα δεν είναι πλέον παράλειψη. Έχει γίνει μια μορφή προσβολής», πρόσθεσε. Ο Μακρόν σημείωσε ότι το ζήτημα των αποζημιώσεων ήταν ένα θέμα που «δεν πρέπει να αρνηθούμε», αλλά επισήμανε πως η χώρα «δεν πρέπει να δίνει ψευδείς υποσχέσεις».
Τα συναισθήματα ήταν έντονα στην κάτω βουλή του κοινοβουλίου κατά τη συζήτηση για την ψηφοφορία, με πολλούς να εκπλήσσονται που ο νόμος εξακολουθεί να υπάρχει. Ο Steevy Gustave, βουλευτής από το γαλλικό νησί της Μαρτινίκας, του οποίου οι πρόγονοι ήταν σκλάβοι, δάκρυσε καθώς έλεγε στην εθνοσυνέλευση: «Καμία ψήφος από μόνη της δεν μπορεί να επιδιορθώσει αιώνες κατεστραμμένων ζωών. Δεν είμαστε απόγονοι σκλάβων, είμαστε απόγονοι ανθρώπων που γεννήθηκαν ελεύθεροι, και στη συνέχεια υποβιβάστηκαν στο χειρότερο - υποβιβάστηκαν σε δουλεία».
Τι όριζε νόμος - Η αποικιοκρατία της Γαλλίας
Τα 60 άρθρα του κώδικα περιλάμβαναν κάθε πτυχή της ζωής ενός σκλάβου. Το άρθρο 44 όριζε ότι ένα άτομο ήταν «κινητή περιουσία», ενώ άλλες ρήτρες όριζαν ότι όσοι έφευγαν έπρεπε να ακρωτηριάζονται και ότι ο λόγος ενός σκλάβου δεν είχε καμία σημασία.
Ο Max Mathiasin, Γάλλος βουλευτής από τη Γουαδελούπη στη νότια Καραϊβική, ο οποίος κατέθεσε την πρόταση κατάργησης του νόμου, δήλωσε ότι είχε αγοράσει αντίγραφα του πρωτότυπου κειμένου, αλλά δεν είχε ποτέ προλάβει να τα διαβάσει. «Ως δισέγγονος ανθρώπων που ήταν σκλάβοι, δεν μπόρεσα ποτέ να το διαβάσω ολόκληρο. Αυτό έγινε από ανθρώπους, εναντίον ανθρώπων», είπε στους βουλευτές και τόνισε πως η ψηφοφορία ήταν «ένας τρόπος για να αποκαταστήσουμε τους προγόνους μας, να αποκαταστήσουμε την ανθρωπιά μας». Σήμαινε ότι έπρεπε να τηρηθεί η υπόσχεση της γαλλικής δημοκρατίας για ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη, πρόσθεσε.
Η Γαλλία ήταν το τρίτο μεγαλύτερο έθνος δουλεμπορίου, μετά τη Βρετανία και την Πορτογαλία. Έστελνε περίπου 1,4 εκατομμύρια Αφρικανούς σε φυτείες ζάχαρης στις αποικίες της. Ο πλούτος που παρήγαγε έχτισε τις πόλεις της Νάντης και του Μπορντό.
Οι πλουσιότερες από αυτές τις φυτείες βρίσκονταν στο Σεντ Ντομίνγκ, μια γαλλική αποικία στο δυτικό τρίτο του νησιού Ισπανιόλα της Καραϊβικής, που ιδρύθηκε το 1687. Το 1804, όσοι ήταν σκλάβοι στην αποικία εξεγέρθηκαν, εξασφαλίζοντας ανεξαρτησία στην περιοχή που έγινε η Αϊτή. Ωστόσο, το Παρίσι ανάγκασε τους απελευθερωμένους σκλάβους να πληρώσουν αποζημιώσεις για να καλύψουν τις απώλειες των ιδιοκτητών τους, ένα χρέος που εξακολουθούσαν να πληρώνουν μέχρι το 1947.
Μετά την κατάργηση της δουλείας, η Γαλλία διατήρησε έναν αριθμό από τις αποικίες της. Οι τέσσερις παλαιότερες - η Γουαδελούπη, η Μαρτινίκα, η Γαλλική Γουιάνα στη βορειοανατολική ακτή της Νότιας Αμερικής και το νησί Ρεϋνιόν στον Ινδικό Ωκεανό - έγιναν γαλλικά υπερπόντια διαμερίσματα το 1946. Ο πληθυσμός τους, που αποτελείται από 1,9 εκατομμύρια κατοίκους, οι περισσότεροι απόγονοι σκλάβων, είναι Γάλλοι. πολίτες και κυβερνώνται από το Παρίσι.
Παρόλο που θεωρούνται μέρος της Γαλλίας, παραμένουν από τις φτωχότερες περιοχές της, με ανεργία σχεδόν διπλάσια από την ηπειρωτική Γαλλία, και πολλά νοικοκυριά να ζουν κάτω από το εθνικό όριο φτώχειας. «Στη Γουαδελούπη, οι πιο σημαντικές θέσεις στις δομές του κράτους κατέχονται από λευκούς», δήλωσε ο Mathiasin.
Ο Pierre-Yves Bocquet, αναπληρωτής διευθυντής του Ιδρύματος Μνήμης της Δουλείας της Γαλλίας, δήλωσε ότι ο Μαύρος κώδικας βρισκόταν στη ρίζα της «αποικιακής εξαίρεσης» της χώρας, εγκαθιστώντας την ιδέα ότι το ιδρυτικό σύνθημα της γαλλικής δημοκρατίας δεν ίσχυε για ορισμένα άτομα υπό την κυριαρχία της. «Ακόμα και σήμερα, αποδεχόμαστε ότι οι άνθρωποι στα υπερπόντια εδάφη μπορούν να έχουν λιγότερα δικαιώματα από ό,τι στην ηπειρωτική Γαλλία», είπε χαρακτηριστικά.
Με πληροφορίες του Guardian
