1. Οι παρεμβάσεις του Έλον Μασκ δεν επηρέασαν ιδιαίτερα το αποτέλεσμα. Είναι βέβαια παράξενο να ξεκινάμε τις εκτιμήσεις για τις γερμανικές εκλογές από έναν Αμερικανό υπουργό. Αυτός όμως ο παράξενος (και σκοτεινός) κόσμος είναι ο νέος κόσμος του Τραμπ. Φαίνεται λοιπόν ότι οι παρεμβάσεις του Έλον Μασκ υπέρ του ακροδεξιού AfD δεν επηρέασαν το αποτέλεσμα ή τουλάχιστον η όποια επίδρασή τους ήταν οριακή. Το AfD πέτυχε βέβαια ιστορικό υψηλό, αλλά αυτό έχει να κάνει με τις αντιμεταναστευτικές και φασίζουσες τάσεις της ίδιας της γερμανικής κοινωνίας. Ήδη στις ευρωεκλογές του 2024 το AfD είχε σημειώσει 15,89% κι έκτοτε κατέγραφε άνοδο στις δημοσκοπήσεις.
2. Οι Χριστιανοδημοκράτες κέρδισαν αλλά με χαμηλότερο ποσοστό από το στόχο τους. Η νίκης της CDU ήταν αναμενόμενη, αλλά δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο θα ήθελε, αφού δεν κατάφερε να περάσει το 30% που ήταν ο στόχος της. Ο Φρίντριχ Μερτς θα είναι ο επόμενος καγκελάριος, αλλά δεν θα ξεκινήσει τη θητεία τους από πανίσχυερη θέση. Είναι ενδεικτικό της κρίσης των παραδοσιακών γερμανικών κομμάτων το ότι οι Χριστιανοδημοκράτες κερδίζουν τις εκλογές με το δεύτερο χειρότερο ποσοστό της ιστορίας -το χειρότερο ήταν το 2021. Είναι μάλιστα η δεύτερη φορά από το 1949 που οι Χριστιανοδημοκράτες δεν ξεπερνούν το 30%.
3. Η Ακροδεξιά απειλεί τη δημοκρατία και τον πολιτισμό. Το ακροδεξιό και ρατσιστικό AfD πετυχαίνει ιστορικό υψηλό, ξεπερνώντας το 20% και διπλασιάζοντας το ποσοστό του στις προηγούμενες εκλογές. Το AfD εκμεταλλεύτηκε τόσο τη δυσαρέσκεια για την πολιτική του απερχόμενου καγκελάριου Σολτς όσο και το αντιμεταναστευτικό κλίμα στη γερμανική κοινωνία -το οποίο εντάθηκε λόγω και της στάσης των Χριστιανοδημοκρατών. Σύμφωνα με τα έξιτ πολ πετυχαίνει τα καλύτερα ποσοστά του στις ηλικίες 18-24 και 35-45, ενώ πέραν από την πρώην Ανατολική Γερμανία, τα πήγε καλά και στις περιφέρειες της πρώην Δυτικής Γερμανίας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τα υψηλά ποσοστά της Ακροδεξιάς τείνουν να μετατραπούν σε σταθερά των εκλογών στην Ευρώπη. Ωστόσο, είναι κρίσιμο να αποφύγουμε τον πολιτικό μιθριδατισμό. Όχι, δεν είναι φυσιολογικό να έχουν κεντρικό πολιτικό ρόλο κόμματα που έλκουν την καταγωγή από τον ιστορικό φασισμό και δηλητηριάζουν τις κοινωνίες με το ρατσιστικό μίσος. Η αδιάλλακτη αντιπαράθεση και η απομόνωση της Ακροδεξιάς αποτελεί καθήκον για τα δημοκρατικά κόμματα. Ωστόσο, τόσο οι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες όσο και συνολικά η ευρωπαϊκή Δεξιά σπάνε την «υγειονομική ζώνη γύρω από την Ακροδεξιά.
4. Τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά για τους Σοσιαλδημοκράτες. Αρκεί να αναφέρει κανείς ότι το SPD καταγράφει το χειρότερο ποσοστό του από το 1887 για να γίνει καθαρό το μέγεθος της ήττας του. It’s the economy stupid και μάλιστα είναι η οικονομία των φτωχών νοικοκυριών που κρίνει τα εκλογικά αποτελέσματα, ιδιαίτερα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Με τον καγκελάριο Σολτς, το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων όχι μόνο δεν ανέβηκε, αλλά υποβαθμίστηκε λόγω της πληθωριστικής κρίσης. Η ακρίβεια ροκανίζει την αγοραστική δύναμη, προκαλώντας γενικευμένη δυσαρέσκεια. Αυτή η γενικευμένη δυσαρέσκεια υπονομεύει τα κυβερνητικά κόμματα σε όλη την Ευρώπη. Αν η Σοσιαλδημοκρατία και η Αριστερά δεν υπερασπίζονται στην πράξη τα συμφέροντα των μη προνομιούχων, οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στη συρρίκνωση.
5. H Αριστερά έκανε ένα από τα πιο εντυπωσιακά come back της πολιτικής ιστορίας. Μετά την αποχώρηση της Σάρα Βάγκενκνεχτ, διαμορφώθηκε η βεβαιότητα ότι το Die Linke όδευε προς το τέλος του. Το καταστροφικό 2, 74% των ευρωεκλογών επιβεβαίωσε ότι αυτό το τέλος ήταν κοντά. Ωστόσο, στην πολιτική τίποτα δεν έχει τελειώσει μέχρι να τελειώσουν όλα. Η Αριστερά κατάφερε να αναστηθεί πολιτικά αλλάζοντας ηγεσία, κάνοντας μια κεφάτη λαϊκή καμπάνια με έμφαση στο Κοινωνικό Ζήτημα, υπερασπιζόμενη τους μετανάστες και πρωτοστατώντας στις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις κατά του AfD. Η καταγγελία της κοινοβουλευτικής συμπόρευσης των Χριστιανοδημοκρατών με το AfD για τη νέα αντιμεταναστευτική νομοθεσία, έβγαλε το Die Linke στον «αφρό». Το 8.7% που πήρε το Die Linke και η πρωτιά στις ηλικίες 18-24 ξεπέρασαν ακόμα και τις πιο αισιόδοξες προβλέψει. Την ίδια ώρα το κόμμα της Βάγκενκνεχτ μένει εκτός Βουλής.
6. Προς μια κυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών, Σοσιαλδημοκρατών κι ενδεχομένως Πράσινων. Παρά τις γέφυρες που έχει ρίξει με το AfD, για την CDU δεν υπάρχει ζήτημα κυβερνητικής συνεργασίας με την Ακροδεξιά. Μετά από έναν κύκλο διαβουλεύσεων που μπορεί να διαρκέσει εβδομάδες, είναι βέβαιο ότι θα προκύψει και κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών στον οποίο μπορεί να συμμετέχουν και οι Πράσινοι -για τη συμμετοχή των οποίων όμως διαφωνούν οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας, το έτερον ήμισυ των Χριστιανοδημοκρατών. Από τη στιγμή που δεν μπαίνουν οι Φιλελεύθεροι στη Βουλή οι οποίοι πλήρωσαν τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση Σολτς, δεν είναι εφικτή άλλη μορφή κυβερνητικής συνεργασίας. Είναι προφανές ότι ο μεγάλος συνασπισμός θα δώσει την ευκαιρία στο AfD να παριστάνει ότι αποτελεί μια δήθεν «αντισυστημική» αντιπολίτευση.
