Ο Ούγγρος πρωθυπουργός βρίσκεται εκ νέου στο επίκεντρο της συζήτησης, έχοντας φτάσει την ηγεσία των ευρωπαϊκών θεσμών στα όρια της. Δεν είναι εξάλλου η πρώτη φορά που παίζει παιχνίδια εις βάρος της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχει κάποιος το δικαίωμα να επιφυλάσσεται ή ακόμα και να έχει διαφορετική άποψη από τους υπόλοιπους.
Αλλά θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα κίνητρα που τον οδηγούν στην τήρηση μιας συγκεκριμένης στάσης, τα οποία γίνεται αντιληπτό ότι δεν είναι και τόσο αγαθά. Σε πολλά σημεία της διαπραγμάτευσης και της γενικότερης τοποθέτησης του στο ευρωπαϊκό στερέωμα, ο κ. Όρμπαν μοιάζει με τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν. Στο πλαίσιο των κρίσιμων διεργασιών του ΝΑΤΟ, ο τελευταίος συνηθίζει τα ανατολίτικα παζάρια είτε όταν βρίσκεται σε δεινή θέση, είτε όταν αντιλαμβάνεται πως η ψήφος της χώρας του σε μια απόφαση της ευρωατλαντικής συμμαχίας είναι καθοριστική.
Τα τελευταία χρόνια, ο Βίκτορ Όρμπαν έχει προκαλέσει με τις πολιτικές τους επιλογές θύελλα αντιδράσεων στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Δεν είναι εξάλλου τυχαία η απόφαση των Βρυξελλών προ διετίας να παγώσουν τα κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης, που θα κατευθύνονταν προς την Ουγγαρία. Οι λόγοι πολλοί και δικαιολογημένοι.
Κράτος Δικαίου, ελευθερία έκφρασης στα πανεπιστήμια, και άλλα. Και τώρα σε μία κρίσιμη χρονική συγκυρία για την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία, ο κ. Όρμπαν συνεχίζει σε μια άλλη «γραμμή» που δεν συνάδει με τη φιλοσοφία και τις κεντρικές πολιτικές επιλογές της Ενωμένης Ευρώπης. Δυστυχώς, δεν είναι ο μόνος.
Πρόσφατα βρήκε στο πρόσωπο του Σλοβάκου Πρωθυπουργού Φίτσο έναν συνεργάτη, για να υπηρετήσουν από κοινού το αντιευρωπαϊκό μέτωπο, εις βάρος των πραγματικών συμφερόντων των πολιτών της Ε.Ε, αλλά και των δύο αυτών κρατών της κεντροανατολικής Ευρώπης. Όμως, η Ευρώπη διαχειρίζεται ήδη μια πολύ σοβαρή κατάσταση, σε οικονομικό γεωπολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.
Η συνοχή της ομάδας που σηκώνει το βάρος ιστορικών αποφάσεων συνιστά αδήριτη ανάγκη. Η ανθεκτικότητα της Ευρώπης δοκιμάζεται και το θέμα της στρατηγικής της αυτονομίας μπαίνει εκ νέου ψηλά στην ατζέντα. Η ευελιξία γίνεται μονόδρομος. Οι Βρυξέλλες οφείλουν να απαντήσουν ολιστικά στις μεγάλες προκλήσεις του παρόντος, για να εξασφαλίσουν σταθερότητα και βιωσιμότητα στο μέλλον.
Οι λαϊκιστές και οι πάσης φύσεως πολιτικοί που επενδύουν την προσωπική τους επιβίωση σε αποφάσεις με έντονο αντιευρωπαϊκό πρόσημο πρέπει να απομονωθούν. Το ερώτημα που θα θέσει κάποιος είναι «πως»; Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή, αλλά ίσως και με αλλαγή των Συνθηκών….αν αυτό επιτάσσει το συλλογικό συμφέρον.
