Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, οι ουκρανικές δυνάμεις πέτυχαν να περιορίσουν τον εχθρό στην ανατολική πλευρά, αλλά οι μάχες συνεχίζονται με σφοδρότητα, ενώ οι πυραυλικές επιθέσεις στρέφονται κατά του άμαχου πληθυσμού και από τη μία και από την άλλη πλευρά.
Στη διεθνή σκακιέρα καταγράφονται συζητήσεις και πρωτοβουλίες για να εξευρεθεί μια λύση που θα οδηγήσει σε κατάπαυση του πυρός και στο τέλος των εχθροπραξιών, αλλά αυτό προϋποθέτει την εξεύρεση του κοινού τόπου και κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Από τη μία, η Ρωσία δεν πρόκειται να κάνει ούτε βήμα πίσω από την Κριμαία, το Ντονμπάς και το Λουγκάνσκ, ενώ στην αντίπερα όχθη η ουκρανική ηγεσία έχει ξεκαθαρίσει προς πάσα κατεύθυνση πως στόχος παραμένει η απελευθέρωση όλων των ουκρανικών εδαφών από τις ρωσικές δυνάμεις κατοχής.
Η απάντηση που επεφύλαξε η ηγεσία του ουκρανικού υπουργείου Εξωτερικών στον φιλορώσο Πρωθυπουργό της Σλοβακίας Φίτσο υπήρξε σαφής, απορρίπτοντας κάθε σενάριο συμβιβασμού απέναντι στη Ρωσία. Στο Κίεβο θεωρούν πως η έλλειψη ασφάλειας στην Ουκρανία συμπαρασύρει και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Σλοβακία, αλλά και ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακόμα και στην περίπτωση που επιτευχθεί μια προσωρινή εκεχειρία, το πρόβλημα θα διαιωνίζεται και το ενδεχόμενο μιας περαιτέρω ανάφλεξης θα είναι κάτι παραπάνω από ορατό.
Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και η Δύση οφείλει να την λάβει σοβαρά υπόψη στο σχεδιασμό των επόμενων κινήσεων. Η κατάσταση έχει φτάσει πλέον σε οριακό σημείο, ενώ η ουκρανική πλευρά μάχεται να διαχειριστεί την κόπωση των δικών της ενόπλων δυνάμεων, αλλά και να εξασφαλίσει περαιτέρω στήριξη από τη Δύση. Και σε όλα τα παραπάνω δεδομένα χρειάζεται κανείς να προσμετρήσει και τον παράγοντα ΗΠΑ, από τον οποίο πολλά εξαρτηθούν για την έκβαση της πολεμικής αυτής σύγκρουσης στο μέλλον.
Πολιτικοί αναλυτές και διεθνείς παράγοντες δίνουν έμφαση στην κατάσταση που θα διαμορφωθεί μετά τις αμερικανικές εκλογές το Νοέμβριο, αφού πρώτα ξεκαθαριστεί ποιος θα βρίσκεται στον Λευκό Οίκο κατά την τετραετία 2024-2028. Πολλοί σπεύδουν να προεξοφλήσουν μια δεύτερη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ με ότι αυτό μπορεί να επιφέρει στη συνέχεια και αφορά στην αμερικανική στάση απέναντι στη Ρωσία. Η Ευρώπη όφειλε να είναι έτοιμη, καθώς ενδέχεται να χρειαστεί να τραβήξει το δικό της μονοπάτι απέναντι στον ρωσικό αναθεωρητισμό, χωρίς την ουσιαστική βοήθεια από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Όμως το θέμα της αυτονομίας της Ενωμένης Ευρώπης, κυρίως σε θέματα ασφάλειας και άμυνας, παραμένει μια φιλοσοφική συζήτηση, χωρίς να έχουν γίνει οι απαραίτητες κινήσεις προς αυτήν κατεύθυνση, αφού πάντα μπαίνει ως βασική παράμετρος η αποφυγή της διατάραξης των ισορροπιών με το ΝΑΤΟ.
Ωστόσο, η Ευρώπη οφείλει να διασφαλίσει τα συμφέροντα της, να θωρακίσει τα σύνορα της, να προστατέψει την πολιτική της υπόσταση και να γίνει ξανά μια υπολογίσιμη δύναμη στη γεωπολιτική σκακιέρα. Ο πόλεμος συνεχίζει να μαίνεται στη γειτονιά της, η ανασφάλεια ανάμεσα στους πολίτες αυξάνεται και κάθε έννοια σταθερότητας παραπέμπεται στο μακρινό μέλλον.
