Μερικές φορές, μικρές επιλογές μπορούν να καταλήξουν να αναδιαμορφώσουν μια ολόκληρη ήπειρο. Το Εθνικό Μουσείο της Αυστραλίας αναφέρει ότι την ημέρα των Χριστουγέννων του 1859, ο Τόμας Όστιν, ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος και εύπορος άποικος, απελευθέρωσε 13 άγρια ευρωπαϊκά κουνέλια στο κτήμα του στη Βικτώρια της Αυστραλίας. Τα κουνέλια αφέθηκαν ελεύθερα για να μπορούν οι άνθρωποι να τα κυνηγούν για άθληση. Μέχρι το 1866, επτά χρόνια μετά την απελευθέρωσή τους, οι κυνηγοί είχαν σκοτώσει 14.000 κουνέλια στο κτήμα. Η απελευθέρωση αυτή σηματοδότησε την αρχή ενός από τα σημαντικότερα προβλήματα που προκάλεσαν εισβολικά είδη στην Αυστραλία.
Ένα δώρο που ξέφυγε από τον έλεγχο
Ένας συγγενής του στην Αγγλία είχε συλλέξει ειδικά τα κουνέλια και τα είχε στείλει στον Όστιν. Κουνέλια είχαν εισαχθεί στην Αυστραλία και παλαιότερα· πέντε βρίσκονταν στον Πρώτο Στόλο, αλλά δεν απελευθερώθηκαν ποτέ στη φύση. Τα κουνέλια του Όστιν ήταν διαφορετική περίπτωση. Βγήκαν στο φυσικό περιβάλλον και βρήκαν άφθονη τροφή, καλή φυτοκάλυψη και κανέναν θηρευτή. Αυτές οι συνθήκες βοήθησαν τα κουνέλια να εξαπλωθούν γρήγορα. Μέχρι το 1880 είχαν περάσει τον ποταμό Μάρεϊ και είχαν φτάσει στη Νέα Νότια Ουαλία. Μέχρι το 1886 είχαν φτάσει στο Κουίνσλαντ. Μέχρι το 1894 είχαν διασχίσει την πεδιάδα Νάλαρμπορ και είχαν εγκατασταθεί στη Δυτική Αυστραλία. Χρειάστηκαν 700 χρόνια για να αποικίσουν τα κουνέλια τη Βρετανία, αλλά στην Αυστραλία εξαπλώθηκαν στα δύο τρίτα της χώρας μέσα σε μόλις 50 χρόνια. Το μουσείο περιγράφει αυτή την εξάπλωση ως την ταχύτερη εξάπλωση θηλαστικού που αποικίζει μια νέα περιοχή οπουδήποτε στον κόσμο.
Φράχτες, ιοί και ένας μακροχρόνιος αγώνας
Οι άποικοι και οι κυβερνήσεις δοκίμασαν πολλούς τρόπους για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, μεταξύ των οποίων παγίδες, υποκαπνισμό και συστήματα αμοιβής για τη θανάτωση των κουνελιών, αλλά οι φράχτες ήταν η πιο χαρακτηριστική μέθοδος. Ο πιο εμβληματικός ήταν ο φράχτης κατά των κουνελιών της Δυτικής Αυστραλίας, ο οποίος κατασκευάστηκε μεταξύ 1901 και 1907. Εκτεινόταν σε μήκος 3.256 χιλιομέτρων από τον βορρά προς τον νότο της πολιτείας σύμφωνα με το hindustantimes.com.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο φράχτης δεν πέτυχε τον σκοπό του, εν μέρει επειδή ολοκληρώθηκε αφού τα κουνέλια είχαν ήδη περάσει στην πολιτεία, ενώ παράλληλα φθειρόταν συνεχώς. Έτσι, σχεδόν πάντα υπήρχε κάποιο σημείο από το οποίο μπορούσαν να περάσουν. Τα κουνέλια αποτελούσαν επίσης μια δωρεάν πηγή κρέατος σε δύσκολες περιόδους και, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930, πολλοί άνθρωποι τα πυροβολούσαν για να εξασφαλίσουν τροφή ή τα παγίδευαν. Αργότερα, οι επιστήμονες άρχισαν να εξετάζουν τις ασθένειες. Το 1950 επαναλήφθηκαν οι δοκιμές με τη μυξωμάτωση, έναν ιό που προσβάλλει τα κουνέλια, και η ασθένεια εξαπλώθηκε με εκπληκτική ταχύτητα, όταν οι βροχοπτώσεις οδήγησαν σε αύξηση των κουνουπιών. Ωστόσο, τα κουνέλια άρχισαν να αναπτύσσουν ανθεκτικότητα, όπως συνέβη αργότερα και με τον ιό που είναι γνωστός ως καλικοϊός. Οι πληθυσμοί τους σήμερα αυξάνονται και πάλι.
Τι ζημιές προκαλούν τα κουνέλια στη γη
Οι ζημιές δεν περιορίζονται στις γεωργικές εκτάσεις. Το μουσείο αναφέρει ότι τα κουνέλια τρώνε σχεδόν οτιδήποτε φυτρώνει. Με την πάροδο του χρόνου, οι πολύ μεγάλοι πληθυσμοί μπορούν να προκαλέσουν υπερβόσκηση και να βλάψουν τα αυτόχθονα φυτά, καθώς και τα αυτόχθονα ζώα που εξαρτώνται από αυτά. Η έντονη βόσκηση μπορεί επίσης να οδηγήσει σε διάβρωση του εδάφους. Σε μια μελέτη του 2012 που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Wildlife Research, ο Brian Cooke από το Πανεπιστήμιο της Καμπέρας εξέτασε τη θέση του κουνελιού στα αυστραλιανά οικοσυστήματα. Η ανασκόπησή του σημειώνει ότι τα άγρια κουνέλια έχουν υποβαθμίσει πολλά φυσικά οικοσυστήματα της Αυστραλίας και ότι οποιοσδήποτε θετικός ρόλος τους είναι μικρός σε σύγκριση με τις ζημιές που προκαλούν. Ο Cooke κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι τα κουνέλια θα μπορούσαν να ελεγχθούν επαρκώς, ώστε να ξεκινήσει η αποκατάσταση του οικοσυστήματος, αλλά ότι απαιτούνταν υψηλό επίπεδο ελέγχου των πληθυσμών τους.
Γιατί αυτή η ιστορία εξακολουθεί να έχει σημασία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο αριθμός των κουνελιών είχε αυξηθεί στα 600 εκατομμύρια. Ο συγγραφέας Brian Coman χαρακτηρίζει το κουνέλι ως το σοβαρότερο πρόβλημα που προκαλείται από σπονδυλωτό παράσιτο στη χώρα. Η απελευθέρωση του Όστιν είχε ως στόχο να προσθέσει λίγη ψυχαγωγία μέσω του κυνηγιού στο κτήμα του. Αντί γι’ αυτό, εξελίχθηκε σε ένα μάθημα για το πόσο γρήγορα μπορεί να κυριαρχήσει ένα εισαγόμενο ζώο, όταν υπάρχουν άφθονη τροφή, φυτοκάλυψη και ελάχιστοι θηρευτές. Αποτελεί επίσης προειδοποίηση για τους κινδύνους που προκύπτουν όταν μεταφέρονται ζώα σε περιοχές όπου το τοπικό οικοσύστημα δεν διαθέτει φυσικές άμυνες απέναντί τους.
