Αν και οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατάφεραν πριν από περίπου ένα μήνα να καταλήξουν στο Νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου, εντούτοις οι προκλήσεις και οι δυσκολίες για την πιστή εφαρμογή των σχετικών προβλέψεων είναι μεγάλες. Σε ολόκληρη την Ευρώπη καταγράφεται μια στροφή προς την αυστηροποίηση των μέτρων για τη διαχείριση ενός ζητήματος, που χτυπά στο μαλακό υπογάστριο της κοινωνικής πραγματικότητας, την ώρα δε που η άκρα δεξιά συνεχίζει να εργαλειοποιεί την ανησυχία και το φόβο των πολιτών πάνω στο επίμαχο θέμα για να αποκομίσει εκλογικά οφέλη.
Είναι δε πολύ πιθανόν στις ευρωεκλογές που θα διεξαχθούν από τις 6 έως τις 9 Ιουνίου τα κόμματα που ξεφεύγουν από το παραδοσιακό δημοκρατικό ευρωπαϊκό πλαίσιο να καταγράψουν ιστορικές νίκες για πρώτη φορά μετά το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Ακόμα και φιλελεύθεροι πολιτικού, όπως ο Μανουέλ Μακρόν, που αναγκάστηκε πρόσφατα να συμμαχήσει με τους Ρεπουμπλικάνους και το κόμμα της κας Λεπέν για να μπορέσει να περάσει τη νομοθετική πρωτοβουλία για τη μετανάστευση, σε μια περίοδο πίεσης όχι μόνο δημοσκοπικής, αλλά και ουσιαστικής από ένα σημαντικό μέρος της γαλλικής κοινωνίας.
Στη Γερμανία η εικόνα είναι περίπου παρόμοια, την ώρα που οι έλεγχοι στα σύνορα με το νότο και την ανατολή εντατικοποιούνται διαρκώς. Εξάλλου, η συγκεκριμένη χώρα έχει σηκώσει τα τελευταία χρόνια μεγάλος βάρος, με αποτέλεσμα η κοινή γνώμη στο εσωτερικό να ζητά πλέον όλο και περισσότερο περισσότερους ελέγχους και ισορροπία στους σχετικούς δείκτες. Υπενθυμίζεται ότι το 2022, οι γερμανικές αρχές κατέγραψαν την υψηλότερη μετανάστευση από τότε που ξεκίνησαν οι στατιστικές το 1950.
Σύμφωνα με την έκθεση μετανάστευσης για το 2022 που δημοσιεύθηκε την περασμένη Τετάρτη από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετανάστευσης και Προσφύγων (BAMF), 2,7 εκατομμύρια άνθρωποι ήρθαν στη Γερμανία και ταυτόχρονα καταγράφηκαν 1,2 εκατομμύρια αναχωρήσεις. Οι πρόσφυγες πολέμου από την Ουκρανία αποτελούσαν την πλειοψηφία της εισροής. Την ίδια ώρα μεγάλη ανησυχία επικρατεί και στην κεντρική Ευρώπη για την αύξηση των μεταναστευτικών ροών. Στην Αυστρία η εικόνα έχει ήδη αλλάξει, αφού μειώθηκαν αισθητά οι αιτήσεις χορήγησης ασύλου.
Η αυστριακή Κυβέρνηση άναψε το πράσινο φως για τη μερική ένταξη της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας στην Συνθήκη Σένγκεν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξαλείφθηκαν οι εντάσεις για την αποτελεσματική φύλαξη των ευρωπαϊκών συνόρων κυρίως για την περίπτωση της Σόφιας. Στην Ελλάδα, η Κυβέρνηση προχώρησε πρόσφατα σε μία νομοθετική ρύθμιση (τροπολογία Καιρίδη) που στην πολιτική της γραμμή απείχε από εκείνες άλλων ευρωπαϊκών κρατών.
Σε κάθε περίπτωση, η χώρα οφείλει να είναι σε εγρήγορση και ετοιμότητα, καθώς η κρίση στη Μέση Ανατολή, οι συνεχείς συγκρούσεις των Κούρδων του PKK με την Τουρκία, αλλά και το ενδεχόμενο περαιτέρω εμπλοκής του Ιράν ενδέχεται να προκαλέσουν νέες μεταναστευτικές ροές, με πρώτο σταθμό την ελληνική επικράτεια.
Αυτή είναι σήμερα σε γενικές γραμμές η μεγάλη εικόνα στο κρίσιμο ζήτημα του μεταναστευτικού. Η ολιστική διαχείριση του και η αποφυγή λαθών του παρελθόντος είναι μονόδρομος, όχι μόνο για την ηγεσία των Βρυξελλών, αλλά πολύ περισσότερο για τις εθνικές Κυβερνήσεις.
